Wyliczyłam sobie tę Liczbę Osobowości jeszcze w czasach, kiedy w ogóle nie nazywało się tego po polsku tak ładnie. U mnie wyszło 7 i muszę przyznać, że to jedna z niewielu liczb w portrecie, którą rzeczywiście potwierdzają inni – mam reputację osoby, która słucha, ale nie rozsypuje się od pierwszej minuty. Dobrze się czyta, że ktoś próbuje to ująć w taki przystępny sposób, bo zazwyczaj wszyscy idą na łatwiznę i opisują tylko Drogę Życia.
U mnie wyszła czwórka i też się sprawdza. Reputacja „stalowej babci" na osiedlu przylega od lat, choć w środku jestem zupełnie inna. Najciekawsze jest właśnie to rozjechanie się Osobowości z Liczbą Duszy – ludzie reagują na fasadę, a serce mam zupełnie innej proweniencji.
Pytanie może głupie – liczy się z imienia z metryki czy z tego, którym się posługujemy? Bo ja na co dzień jestem Lubon, ale w dokumentach Lubomir. Wychodzą dwie różne liczby i nie wiem, którą wziąć za podstawę.
@Lubon dla Liczby Osobowości właściwie zawsze bierze się pełne imię z metryki, bo to wibracja, z którą wszedłeś w to życie. To, którym imieniem się posługujesz, to już osobna sprawa – nazywa się to czasem liczbą używaną i ona może modyfikować odbiór, ale fundament zostaje ten z aktu urodzenia.
Dodam tylko, że są szkoły, które każą liczyć z pełnego imienia i nazwiska razem – same spółgłoski. I dopiero z tej całości redukować. U mnie różnica wychodzi spora w zależności od metody, więc dobrze jest sobie sprawdzić oba sposoby i zobaczyć, który bardziej pasuje do tego, jak nas widzą.
U mnie ósemka i ludzie z marszu zakładają, że jestem ze świata biznesu albo wojska. Pierwsze pytanie na imprezach to „czym się zajmujesz" zadane tonem, jakby spodziewali się dyrektora finansowego. A robię zupełnie inne rzeczy. Ósemkowa Osobowość daje taką ramę autorytetu, której się nawet nie chce, a i tak się ją dostaje.
Czekajcie, bo coś mi się rozjeżdża. Liczę same spółgłoski czy całe imię? Bo jak liczyłem ostatnio swoje, to brałem wszystko i wyszło mi 5. Teraz mówicie tylko spółgłoski i mam 3. To które jest moje?
@Faddi spółgłoski to Osobowość, samogłoski to Dusza, wszystko razem to Wyraz (czasem nazywany Liczbą Imienia albo Przeznaczenia z Imienia, terminologia się myli między autorami). Twoja Osobowość to ta z samych spółgłosek, czyli 3. Piątka u Ciebie to inna liczba portretu, też ważna, ale opisuje co innego.
Mnie strasznie irytuje sprawa polskich liter. Ż, ź, ś, ć, ą, ę – jedni mówią redukuj do podstawowej litery, drudzy każą liczyć jak w chaldejskim, jeszcze inni mają własne tabele. I wychodzą trzy różne liczby. Wybieram po prostu tę, która najbardziej pasuje do rzeczywistości, ale to chyba nie tak ma być.
@Zorka u mnie sprawdza się sprowadzanie do litery łacińskiej bez ogonka. Ż na Z, ć na C i tak dalej. Polacy w numerologii to akurat dosyć świeży temat, większość tabel pisana była dla angielskiego i potem dostosowywana. Ale każdy musi sam sprawdzić, co u niego działa.
Nie zgodzę się trochę z Pajeczyną. Jeśli już mamy traktować imię jako wibrację dźwięku, to ś, ć, ź mają inną wibrację niż s, c, z. Inaczej brzmią, inaczej drgają w gardle. Chaldejski system zostawia te różnice, pitagorejski je gubi. Dlatego u Polaków lepiej pracuje czasem chaldejski.
@Wiciol jest w tym sens, ale chaldejski przypisuje liczby od 1 do 8 (bez 9), więc całość się rozjeżdża z resztą portretu. Trudno potem łączyć Osobowość chaldejską z Drogą Życia pitagorejską. Stoję na stanowisku, że trzeba wybrać jeden system i się go trzymać przy całym portrecie, bo inaczej miesza się jabłka z gruszkami.
Mam dwójkę w Osobowości i to się zgadza w stu procentach. Ludzie myślą, że jestem łagodna, ugodowa, że można mnie przekonać do wszystkiego. A potem są w szoku, jak okazuje się, że mam jednak swoje zdanie i potrafię trzymać granicę. Dwójka w odbiorze to taka miękka prezencja, która kryje coś zupełnie innego w środku.
Ciekawe, jak różnie ludzie definiują „to, co inni widzą". Bo Osobowość to nie tyle pierwsze wrażenie wzrokowe, co raczej energetyczna pieczątka, z którą wchodzimy do pokoju. Można mieć Osobowość 1 i być nieśmiałym z pozoru, a ludzie i tak czują, że jesteś tym, który „decyduje". Dopiero pewnego dnia oddają ci stery i sami nie wiedzą, czemu to zrobili.
U mnie 22 i to jest pewna komplikacja. Z jednej strony niby mistrzowska, z drugiej dla otoczenia czystą dwójką – bo ludzie czytają cię na codziennym poziomie. 22 wychodzi w pracy, w projektach, w tym jak budujesz coś z niczego. Ale w sklepie przy kasie jesteś po prostu uprzejmą panią, która ustępuje miejsca w kolejce.
@Herga czyli rozumiem, że Mistrzowskie w Osobowości się nie czują same? Bo czytałem różne rzeczy. Jedni piszą, że 11 czy 22 w Osobowości daje natychmiastową aurę „tego kogoś", innym wychodzi, że to akurat liczby, które się rozwijają wolno, więc widać dopiero po czasie.
@Whisper to zależy od dojrzałości całego portretu. 22 w Osobowości u młodej osoby z 1 jako Droga Życia może w ogóle nie ujawnić swojej wyższej wibracji – reaguje na otoczenie jako 4, bardzo praktycznie. Po czterdziestce ten sam człowiek już promieniuje inaczej, bo zaczął używać tej liczby świadomie. Mistrzowskie wymagają czasu.
Mnie tak szczerze ta cała Osobowość trochę bawi. Bo to jest tylko jeden parametr z dwudziestu, a każdy chce, żeby właśnie ta liczba opisała go w stu procentach. Mam wrażenie, że ludzie dorabiają sobie ideologię do tego, co i tak by się o nich powiedziało.
@Kolczasta trochę racji w tym jest, ale nie do końca. Osobowość pełni konkretną funkcję w portrecie – to filtr, przez który przechodzi cała reszta. Wszystko inne, co w sobie masz, ludzie i tak odczytają przez ten filtr. Dlatego dwie osoby z identyczną Drogą Życia, ale różną Osobowością, robią zupełnie inne wrażenie.
Mam 9 i to chyba najbardziej rozjeżdżająca się liczba z resztą mojego portretu. Dziewiątka w Osobowości czytana jest jako „mędrzec", ktoś dystansowany, refleksyjny, lekko nieobecny. A ja jestem chodzącą gadułą z anegdotami. Tyle że ludzie i tak zapamiętują mnie potem jako „tego spokojnego pana z forum". Sami sobie dopisują dziewiątkę do mojej osoby.