Tak, myślałam o czymś z tkaniny, bo kamień przy starym kocie to problem logistyczny - nie będzie tego nosił, może chyba leżeć gdzieś blisko. Ale czy tkanina wymaga innego przygotowania niż kamień? Nie wiem jak ją oczyszczać.
tkanina jest bardziej chłonna niż kamień w sensie energetycznym - łatwiej absorbuje, ale też łatwiej ją oczyszczać. Wystarczy wyprać w zimnej wodzie z solą morską, potem wywietrzyć na powietrzu. Słońce bezpośrednie przez kilka godzin też działa, choć przy materiałach delikatnych trzeba uważać na kolor. I jeden detail - tkanina używana, która była przy tobie, jest inaczej naładowana niż nowa z rolki. Nie lepiej, nie gorzej - po prostu inaczej.
A nowa tkanina wymaga oczyszczenia tak samo jak kamień ze sklepu? Logicznie myśląc - była w fabryce, w transporcie, w rękach kilku osób. Ale z drugiej strony nigdy o tym nie myślałam przy szyciu czegokolwiek.
@Bernadetka93 zależy od tego co chcesz z nią zrobić. Jeśli tkanina ma być nośnikiem intencji - tak, oczyszczasz. Jeśli szujesz poduszkę do spania to raczej nie ma znaczenia. Ale przy amulecie dla chorego zwierzęcia ja bym to zrobiła, żeby wiedzieć od czego zaczynam.
Czyli finalnie mam do wyboru: kamień który trudno oczyszczać (zwłaszcza bez dymu) i który kotka pewnie zignoruje, albo tkaninę którą mogę umyć solą. Brzmi jakby tkanina była prostszą opcją przy chorych zwierzętach. Czy ktoś w ogóle próbował?
@Ulka96 tkanina ma jedną przewagę praktyczną - możesz ją umieścić w posłaniu bez żadnej ingerencji ze strony kotki. Kamień ktoś może odepchnąć łapą albo zepchnąć z miejsca. Kilka warstw tkaniny pod pościelką i zwierzę śpi na tym przez całą noc, bez żadnego kontaktu bezpośredniego którego by unikało.
To ma sens. Ale mnie teraz ciekawi jedno - czy dla was obecność fizyczna tego przedmiotu ma znaczenie, czy wystarczyłoby że jest w tym samym pokoju? Bo jeśli tkanina jest pod poduszką a nie bezpośrednio przy ciele, to co właściwie ma działać?
@Antosik.1 To pytanie mnie zatrzymało. Bo intuicyjnie powiem, że fizyczna bliskość ma znaczenie - ale nie potrafię ci tego uzasadnić inaczej niż z własnego poczucia. Jak kładziesz tkaninę pod posłanie, to zwierzę leży na tym, wdycha, ma kontakt skórą przez sierść. A jak stoi w pokoju na półce, to... nie wiem, czy to jeszcze to samo.
@Hazel74 ale właśnie o to mi chodzi - czy to jest argument za kontaktem fizycznym, czy po prostu tak nam wygodniej myśleć? Bo mógłbym odwrócić: skoro intencja jest niematerialna, to odległość kilku centymetrów nie powinna robić różnicy. A jednak większość z was mówi, że bezpośredni kontakt jest ważny.
W tradycjach nordyckich przy tworzeniu bind rune dla ochrony zwierzęcia sam materiał był często zakopywany pod progiem obory albo wiązany na szyi - kontakt fizyczny był oczywistością, nikt tego nie kwestionował. Pytanie o odległość to dosyć nowe podejście, bardziej z kręgu ceremonialnego niż ludowego. Nie mówię że złe, ale historycznie to nie był dylemat.
@Runolog70 to ciekawe zestawienie - tradycja ludowa kontra podejście ceremonialnego. Mam wrażenie że część naszych wątpliwości w tej rozmowie pochodzi właśnie z mieszania obu. Twilighta pyta o coś bardzo konkretnego i przyziemnego - stary kot, tkanina, co zrobić żeby to miało sens - a my co chwilę wchodzimy w pytania filozoficzne o naturę intencji.
Cefeida, właśnie. Mnie najbardziej chodzi o to co praktyczne. Mam tkaninę, chcę ją przygotować, umieścić gdzieś przy kocie i nie robić z tego spektaklu. Runolog wcześniej napisał o soli morskiej i słońcu - to ma sens, dam radę. Ale mam pytanie do tych co już to robili: ile czasu dacie tkaninie na tym słońcu? Bo nie wiem czy mówicie o godzinie czy o całym dniu.
Przy tkaninach ja zazwyczaj daję całą porę dnia - od rana do południa na słońcu, potem do wieczora na powietrzu w cieniu. Nie dlatego że istnieje jakaś magiczna liczba godzin, tylko że wtedy mam poczucie że zrobiłam to uważnie, a nie na odwal. Ten czas jest też dla mnie, nie tylko dla tkaniny.
@Marowit78 to co mówisz o tym że czas jest dla ciebie - to chyba ważna myśl. Bo przy chorym zwierzęciu człowiek jest zwykle w mocnym stresie i robi wszystko na skróty. Może właśnie ten dłuższy rytuał przygotowania przedmiotu daje ci chwilę żeby zejść z tego napięcia zanim zaczniesz wkładać intencję?
Chcę wrócić do swojego pytania sprzed chwili, bo nikt mi nie odpowiedział wprost - jeśli robiłam amulet płacząc, to co z tym teraz zrobić? Wyprać i zacząć od nowa, czy da się jakoś przepracować to co już w nim zostało?
@Ulka96 nie ma jednej odpowiedzi, ale powiem ci jak bym to podeszła. Jeśli za każdym razem gdy bierzesz ten przedmiot do ręki, czujesz ten sam ścisk co wtedy - przerabiasz go od nowa. Mycie, słońce, świadoma reinicjacja z innym nastawieniem. Jeśli natomiast sam widok go już nie wywołuje tamtego stanu, to może nie trzeba. Przedmiot nie jest taśmą magnetyczną która nagrywa raz na zawsze.