Są tradycje - szczególnie w podejściu chaos magic - które wprost mówią że przekonanie operatora nie jest konieczne do działania symbolu. Austin Osman Spare pisał o tym że sigilum działa właśnie dlatego że omija świadomy umysł. Z tej perspektywy sceptyk jest wręcz dobrym operatorem, bo nie blokuje działania nadmierną analizą.
@Lunaria58 Poczekaj - to znaczy, że wedle tej tradycji im bardziej ktoś nie wierzy, tym lepiej działa? To brzmi jak bardzo poręczny argument na każdą okazję, nie?
@Elara_77 Rozumiem sceptycyzm. Spare pisał konkretnie o sigilach robionych przez siebie, nie o amuletach noszonych przez kogoś innego. Kontekst jest istotny. Ale mechanizm, który opisywał - ominięcie świadomej analizy - jest czymś co neurokognitywisci też opisują przy nawykach i skojarzeniach nieświadomych. Nie mówię że to dowód, mówię że nie jest to tak absurdalne jak brzmi.
Spare to dobry punkt odniesienia, ale warto dodać że chaos magic jako system jest w zasadzie najbardziej przyjazny dla sceptyka ze wszystkich systemów magicznych - właśnie dlatego że nie wymaga ontologicznego zaangażowania. Możesz traktować symbole jako 'skrypty' dla umysłu i to jest wewnętrznie spójne z ich własną filozofią.
Właśnie o to chodzi - potrzebuję czegoś co on może zrobić, nie koncepcji. Algiz na drewnie, kamień w kieszeni, oddech przed wejściem do pokoju - cokolwiek co jest proste i nie wymaga od niego deklarowania żadnego światopoglądu. Bo on jest gotowy spróbować, po prostu nie chce być zmuszany do 'uwierzenia w coś' żeby to działało.
Powiedz mu o technice 'korzenia' przed trudnym kontaktem - trzy głębokie oddechy, wyobrażenie siebie jako zakorzenionego w ziemi, świadoma decyzja 'wchodzę tu jako osoba z granicami'. To jest czysta praca somatyczna, zero ezoteryki. A jeśli doda do tego fizyczny przedmiot który dotyka w tym momencie - kamień, runa, cokolwiek - to sam odkryje czy to mu pomaga, bez żadnych deklaracji z góry.
@Jolusia96 Dobra, bo Jolusia opisała tę technikę korzenia i brzmi rozsądnie, ale mam pytanie praktyczne - ile czasu to zajmuje? Bo jeśli twój znajomy ma spotkanie np. na korytarzu, przypadkowe, to te trzy oddechy w windzie brzmią trochę abstrakcyjnie.
To jest właśnie problem. Większość kontaktów z nim jest nieplanowana. Pracują w tym samym miejscu, więc on nie może sobie wyjść i zrobić rytuału przed każdą rozmową przy ekspresie.
Ale właśnie dlatego kamień w kieszeni ma sens jako backup. Nie zamiast oddechu, tylko zamiast sytuacji gdzie oddech jest niemożliwy. Dotknięcie czegoś fizycznego w środku rozmowy - to jest coś co można zrobić niewidocznie. Nawet jeśli on nazwie to 'nerwowym machaniem w kieszeni', efekt jest ten sam.
@Jolusia96 Ale tu jest pytanie czy to działa dlatego że jest kamień, czy dlatego że w ogóle cokolwiek robi ręką. Znaczy, czy mógłby równie dobrze ściskać długopis?
Długopis też może zadziałać. Serio. Jeśli ktoś świadomie przypisze mu funkcję 'obiektu skupienia', to materiał jest drugorzędny. Ale kamień ma tę przewagę że jest czymś co wybrałeś, a nie czymś co leży przypadkowo na biurku. Ta intencja wyboru robi różnicę.
Właśnie - i tu wracamy do tego czym jest 'ochrona' w ogóle. Czy chronimy się przed kimś czy przed własną reakcją na kogoś? Bo to są dwie różne prace. Ochrona przed zewnętrznym wpływem brzmi magicznie, praca z własnym stanem - psychologicznie. A efekt może być identyczny.
@Morion To rozróżnienie jest kluczowe i myślę że wiele nieporozumień w tej dyskusji wynika właśnie z tego. Jeśli patrzymy na to co Austin Osman Spare robił z sigilami - on nie pytał 'co to jest ontologicznie'. Pytał co chce osiągnąć i jak zaangażować podświadomość do pracy. Klasyfikacja była mu obojętna.
@Lunaria58 Ok, ale dla kogoś kto nie zna Spare'a i w ogóle nie ma pojęcia o tej tradycji - jak mu wytłumaczyć żeby to miało sens? Bo 'zaangażuj podświadomość' brzmi równie ezoterycznie co 'noś kamień ochronny'.
Może właśnie dlatego najlepiej mu nic nie tłumaczyć, tylko po prostu powiedzieć żeby spróbował przez tydzień i zobaczył czy coś się zmienia. Wyjaśnienia po fakcie są dużo łatwiej przyjmowane niż przed.
@Iwo65 To jest w sumie najrozsądniejsza rzecz jaką tu ktoś powiedział. On jest empirystą, więc jeśli coś zadziała, to zaakceptuje wyjaśnienie. A jeśli nie zadziała, to przynajmniej nie poczuje że go wciągnęłem w jakiś system który odrzuca.
To trochę tak jak z placebo, nie? Wiemy że placebo działa nawet jeśli pacjent wie że to placebo. Było takie badanie na Harvardzie bodajże - open-label placebo w IBS. Skuteczność była wyraźna. Więc może mechanizm nie jest tak ważny jak się wydaje?
@Zuzanka62 Czyli mówisz że nawet jeśli on będzie wiedział że to 'tylko psychologia', efekt może być ten sam? To mnie trochę uspokaja bo przestajemy się wtedy martwić o to czy on uwierzy.
Tylko że tu jest niuans. Placebo w IBS działa na fizjologię jelitową, która jest w dużej mierze autonomiczna. Praca z granicami psychicznymi wymaga jednak jakiegoś aktywnego udziału. Nie powiem że sam kamień bez żadnej intencji załatwi sprawę - to byłoby zbyt łatwe.
@Ulka.1 Ale Ulka, czy sama intencja noszenia go nie jest już wystarczającym udziałem? On wkłada go do kieszeni i już podjął decyzję, że ten dzień ma być inaczej. To jest akt woli, nie?
@Morion Tak, i właśnie to mam na myśli. Intencja przy wyborze kamienia, nie jakaś rozbudowana praca energetyczna. Ale ta intencja musi być - i tu wracamy do pytania Florka jak mu to powiedzieć żeby jej nie zablokował własnym sceptycyzmem jeszcze przed próbą.
Może w ogóle nie mówić mu że to ma jakiś cel ochronny? Powiedzieć: 'kup sobie jakiś kamień który lubisz, noś go przez tydzień i obserwuj jak się czujesz'. Zero etykietowania. Niech sam wyciągnie wnioski.
Hmm. To jest niebezpieczne w tym sensie że on może zacząć analizować dlaczego mu to radzę i zapętlić się we własnych interpretacjach. Ale z drugiej strony - ma rację, że jeśli mu powiem od razu że to 'ochrona energetyczna', to rozmowa się skończy zanim się zacznie. Spróbuję wersji bez etykiet i zobaczę.