To co Tymek opisuje to klasyczny problem przerwanego rytuału i szczerze to jest coś, na co nie ma jednej odpowiedzi. Jedni wracają do początku, inni kontynuują z tego miejsca gdzie są. Zależy od tego co robisz i jak bardzo zależy ci na ciągłości.
Mistique opisuje coś, o czym nigdy wcześniej nie myślałam jako o dwóch osobnych funkcjach. Zawsze traktowałam zakotwiczenie jako jedną rzecz która 'po prostu działa przez cały czas'. Ale masz rację, że wejście i powrót do stanu to dwa różne momenty. Tylko - jak w praktyce wybierałaś co pełni którą funkcję? To się jakoś samo układało czy decydowałaś z góry?
@Idalka95 Ciekawi mnie to samo. Bo z mojego kamyka wyszło dość organicznie - po prostu zaczęłam go używać i dopiero po czasie zorientowałam się kiedy właściwie go biorę. Nie planowałam że to będzie zakotwiczenie na wejście.
@Idalka95 Początkowo też organicznie, ale potem zaczęłam testować świadomie. Wzięłam jeden przedmiot, przez kilka sesji używałam tylko do wejścia i nic poza tym. Drugi tylko jeśli wypadłam i potrzebowałam powrotu. Po jakimś czasie zobaczyłam czy jest różnica w tym jak działa każde z nich. I była.
Słucham tej dyskusji o przedmiotach i funkcjach i mam wrażenie, że idziemy w stronę dość użytecznej klasyfikacji, ale gubi nam się pytanie z tytułu wątku. Magia czynienia w miejscach publicznych to nie tylko kwestia zakotwiczenia - to też kwestia co właściwie robisz kiedy tam jesteś. Zakotwiczenie to warunek wstępny. Co jest treścią samej pracy?
Adelajda dobrze to stawia. Wróćmy więc do tego. W moim przypadku treść pracy w terenie jest zazwyczaj bardzo prosta - jedno działanie, jedno skupienie, żadnych rozbudowanych struktur. Im bardziej publiczne miejsce, tym prostszy cel. Nie dlatego że nie mogę utrzymać złożoności, ale dlatego że złożoność w nieustabilizowanym otoczeniu generuje błędy.
To co Hilek mówi o prostocie celu jest dla mnie jedną z pierwszych konkretnych wskazówek dotyczących tego jak w ogóle podchodzić do pracy w terenie. Tylko mam pytanie - czy ta prostota to kwestia ilości kroków, czy ilości warstw intencji? Bo można mieć proste działanie, ale z mnóstwem nakładających się znaczeń.
@Koperek73 To jest naprawdę dobre rozróżnienie. Ja bym powiedziała, że liczy się prostota intencji, nie działania. Działanie może być złożone, ale jeśli wiesz po co to robisz i jest to jedno konkretne 'po co', to jesteś na dobrej drodze. Jak masz trzy 'po co' naraz, zaczyna się problem.
@Gituska Zgadzam się z Gituską. W notatkach widzę zresztą wyraźnie, że te prace które zaklasyfikowałam jako udane miały zwykle jedno zdanie opisujące cel. Te nieudane albo miały kilka zdań, albo jedno bardzo rozmyte.
@Strzaska57 A jak definiujesz nieudaną pracę? Pytam serio, bo to nie jest takie oczywiste. Brak efektu, przerwanie, niemożność wejścia w stan - to trzy różne rzeczy.
@Bogumil Masz rację, że to mieszam i powinienam być precyzyjniejsza. W notatkach mam różne kody - jedno to 'nie weszłam', drugie to 'weszłam ale coś się sypnęło w środku', trzecie to 'zrobiłam ale bez poczucia że cokolwiek poszło'. To ostatnie jest najtrudniejsze do oceny bo może być prawdziwe albo może być tylko zniechęceniem po fakcie.
To 'bez poczucia że cokolwiek poszło' jest dla mnie największym problemem w pracy w terenie. W warunkach domowych jakoś łatwiej mi ocenić, w terenie jestem mniej pewny siebie i przez to mam ciągłe wątpliwości. Nie wiem czy to kwestia braku rutyny w tych miejscach, czy po prostu zewnętrzne warunki naprawdę robią różnicę.
@Tymek.1 To co opisujesz to problem epistemiczny, nie techniczny. Nie wiesz czy coś poszło, bo nie masz dobrego modelu oceny. I to jest jedno z tych miejsc gdzie doświadczenie w terenie różni się od pracy w ustabilizowanym miejscu - tam masz historię, tu jej nie masz. Jedynym wyjściem jest budowanie tej historii przez powtarzanie i zapisywanie, co Strzaska robi i co polecam każdemu kto chce mieć cokolwiek innego niż intuicję.
Adelajda to dobrze podsumowuje, ale dodam jeszcze jedną rzecz do tego wątku o ocenie. W pewnym momencie przestałem oceniać każdą pracę z osobna, a zacząłem patrzeć na serie. Czy przez ostatni miesiąc czuję że jakaś praca ma kierunek, że coś się zmienia w tym co robię. Pojedyncza sesja w terenie to za mało żeby cokolwiek sensownie ocenić.
Hilek, to patrzenie na serie a nie na pojedyncze prace - to jest dla mnie coś nowego. Ale jak ty w ogóle definiujesz 'kierunek' w tej serii? Bo mogę sobie wyobrazić że coś się zmienia, ale skąd wiesz że to efekt pracy a nie po prostu czas i okoliczności?
@Koperek73 To jest właśnie ten problem z oceną o którym Adelajda mówiła. Nie wiesz na pewno. Ale jeśli patrzysz na serię i widzisz że zmiany idą w konkretnym kierunku który ty inicjowałaś, to jest jakiś sygnał. Nie dowód, sygnał.
Tylko że w terenie ta ocena serii jest jeszcze trudniejsza niż ocena jednej pracy. Jak ja mam porównywać prace robione w różnych miejscach, w różnych warunkach, z różnym poziomem skupienia? To nie są porównywalne dane.
@Tymek.1 U mnie to właśnie po to są notatki po każdej pracy. Zapisuję miejsce, godzinę, co robiłam, jak się czułam przed i po, i osobno co się działo przez kolejne kilka dni. Bez tego nie ma jak patrzeć na serie. Ale rozumiem że nie każdy prowadzi takie rzeczy.
Mam pytanie do całego wątku o notatkach i seriach. Czy wy notujecie tylko prace które robicie celowo, czy też te momenty kiedy coś się dzieje jakby samo - w terenie, bez zaplanowanego rytuału? Bo te drugie też są dla mnie częścią obrazu.
@Bogumil To jest dobre pytanie i trochę otwiera nowy wątek, ale warto go poruszyć w kontekście tematu. Bo magia czynienia w miejscach publicznych to nie zawsze jest zaplanowana praca. Czasem to jest reakcja na miejsce, impuls, coś co się uruchamia bo jesteś w tym konkretnym miejscu o tej konkretnej chwili. I nie wiem czy to się da notować tak samo jak zaplanowany rytuał.
@Bogumil i Adelajda poruszają coś o czym myślę od dawna. Te nieplanowane momenty w terenie są dla mnie osobną kategorią i rzeczywiście trudno je włożyć do tego samego notesu co zaplanowane prace. Ja je zapisuję oddzielnie i nie włączam do oceny serii - może błędnie, nie wiem.
Rozumiem to rozróżnienie Hilka, ale mam z nim pewien problem. Jeśli przez rok masz dziesięć zaplanowanych prac i dwadzieścia impulsywnych reakcji na miejsca, a oceniasz tylko te dziesięć, to twoja mapa tego co robisz jest mocno niepełna. Czy te impulsy nie powinny być częścią oceny?
@Mistique94 A jak ty notujesz te impulsywne momenty? Bo w terenie nie zawsze mam przy sobie notes, a wpisywanie do telefonu w połowie czegoś co się właśnie dzieje psuje mi cały stan.
@Willowa96 Krótki zapis zaraz po, żeby nie stracić szczegółów. Nawet jedno zdanie w telefonie - miejsce, co zrobiłam, jak się skończyło. Resztę można dopisać wieczorem. Nie jest idealnie, ale daje więcej niż nic.
Wracając do tego co Hilek mówił o prostocie celu i Adelajdy o impulsach - mam wrażenie że te dwa wątki się spotykają w jednym miejscu. Impulsywna praca w terenie jest zwykle bardzo prosta intencyjnie właśnie dlatego że nie masz czasu na rozbudowywanie. To miejsce ci daje cel albo go nie daje. Nie konstruujesz go przed wyjściem z domu. I może dlatego te impulsywne prace bywają czystsze?
@Cykoria60 'Miejsce ci daje cel' - to mnie zatrzymało. Czy ty mówisz że miejsce może inicjować pracę, nie tylko ją umożliwiać? Bo to trochę odwraca to co myślałam o relacji między praktykiem a miejscem.
Ja też się zatrzymałam na tym co Cykoria napisała. Jeśli miejsce może inicjować - to co z całą tą kwestią przygotowania, zakotwiczenia, prostoty celu? Czy to wszystko odpada kiedy impuls przychodzi z zewnątrz, czy jest jakaś inna forma gotowości która to zastępuje?