ojej, to co Faustynka teraz powiedziała jest ważniejsze niż samo zdarzenie z Pustelnikiem. że przyznaje, że mogła pamiętać wybiórczo. W pracy z Wielkimi Arkanami w kryzysie wiary ta uczciwość wobec siebie jest absolutnie kluczowa. Bo kryzys często sprawia, że desperacko szukamy potwierdzenia i widzimy wzorce, których nie ma.
@Dewanna Ale czy to nie dotyczy całej tej pracy w ogóle, nie tylko kryzysu? znaczy - zawsze mogę pamiętać wybiórczo, zawsze mogę dopasować interpretację. co sprawia, że praca z Wielkimi Arkanami ma jakiś sens jeśli mogę siebie cały czas okłamywać? 🙂
@Eweliniunia_H To jest pytanie, które filozofia zadaje od dawna o każdą introspekcję. Dziennik też możesz pisać wybiórczo. Rozmowę z przyjaciółką też możesz pamiętać wybiórczo. Karty nie są tutaj gorsze ani lepsze od innych metod samoobserwacji. Ale mają jedną zaletę - coś zewnętrznego inicjuje skojarzenie, nie twoja własna myśl.
Czytam tę rozmowę i mam głupie pytanie. Czy jak ktoś jest w kryzysie wiary, to wogóle powinien sięgać po karty? Bo mam wrażenie, że to trochę jak pytanie chorego co lubi jeść - ma odpowiedź, ale niekoniecznie trafną.
@Rezeda65 To nie jest głupie pytanie, ale myślę, że metafora trochę kuleie. Kryzys wiary w kontekście tarota to nie choroba, ktura zaburza odczyt. To bardziej jak - siadasz do rozmowy, kiedy masz coś naprawdę ważnego do powiedzenia. Właśnie wtedy karty mogą dać coś innego niż przy rutynowym ćwiczeniu
Mam inne zdanie. Myślę, że kryzys wiary to akurat zły moment na karty, bo interpretacja jest zabarwiona tym, czego desperacko szukasz. Żeby dobrze czytać, potrzebujesz troche neutralności. A w kryzysie tej neutralności po prostu nie ma. 🙂
@Gozdzika Nie zgodziłabym się z tezą o neutralności jako warunku. W tradycji tarota nie ma czegoś takiego jak 'neutralny moment'. Każde pytanie do karty jest zabarwione emocją. Kwestia nie jest, żeby emocję wyeliminować, ale żeby ją rozpoznać i uwzględnić w odczycie. Kryzys wiary jest emocją jak każda inna - głębszą może ale nie dyskwalifikującą
@Lady To brzmi spójnie ale mam wątpliwość. Jesli kryzys wiary to emocja jak każda inna, to po co w temacie wątku sa w ogóle 'Wielkie Arkany dla szukajacych'? Co takiego mają te konkretne 22 karty, czego nie mają zwykłe Male Arkany przy odczytywaniu kryzysu?
To pytanie Albinka wraca do czegoś, o czym pisałyśmy duzo wczesniej w tym wątku. wielkie Arkany mają tę specyfikę, że nie mówia o sytuacjach, tylko o stanach i przejściach. kryzys wiary to właśnie przejście, nie sytuacja. Dlatego Papieżyca, Głupiec albo Pustelnik mówią tu innym językiem niż Trójka Mieczy. 🙂
@Fluorytka.1 To co napisałaś o przejściach a nie sytuacjach - to mnie uderzyło. Ale chcę się upewnić, że dobrze rozumiem. Mówisz, że Małe Arkany opisują co się dzieje, a Wielkie Arkany opisuja to, przez co się przechodzi wewnętrznie? Czy dobrze to łapię? 😛
@Rezeda65 Dokładnie tak to rozumiem. Pięć Mieczy mówi ci coś o konflikcie, który masz przed sobą. Ale Wieża mówi o tym, że coś w tobie się wali. To zupełnie inny poziom. I w kryzysie wiary to drugie jest chyba bliższe prawdy niż pierwsze
kurczę, chcę tu coś dodać do tego wątku, bo myślę, że za dużo upraszczamy to rozróżnienie. Małe Arkany też potrafią dotknąć czegoś głębokiego - Ósemka Mieczy to klasyczny przykład uwięzienia we własnym umyśle. Więc pytanie nie brzmi 'Wielkie czy Małe', tylko: co w danym momencie bardziej przemawia do konkretnej osoby.
@Pietruszka no, to ma sens, ale właśnie w tym kontekście - Azuryt pracuje z Papieżycą, bo sama ją wylosowała. Czyli jakby to nie byl wybór, co przemawia, tylko to, co wyszło. Czy uważasz, że w kryzysie wiary powinno się celowo wybierać kartę do pracy, czy losować?
@Eweliniunia_H To zależy od tego, do czego chcesz karty użyć. Jeśli chcesz się czegoś dowiedzieć - losujesz. Jeśli chcesz pracować z konkretną energią albo symbolem - wybierasz. W kryzysie wiary oba podejścia mają sens, tylko mają różne pytania wyjściowe.
Właśnie, to ciekawe pytanie. Ja losowalam, bo nie wiedziałam co wybrać. Ale teraz zastanawiam się, czy gdybym wybrała świadomie - czy to byłoby inne doswiadczenie? Czy wybierając sama, nie narzuciłabym od razu interpretacji zanim jeszcze zaczełam?
no cóż, ale wroćmy do czegos, co zostało pominięte. W temacie wątku jest 'karty dla szukających' i to 'szukających' mnie zatrzymuje. Bo szukanie wiary to nie to samo co szukanie odpowiedzi na pytanie. Wiara to nie jest coś, co karta ci da albo potwierdzi. Skąd w ogóle ten pomysł, że Wielkie Arkany mają coś wspólnego z wiarą?
@Gozdzika A jak rozumiesz 'wiarę' w tym kontekście? Bo jeśli mówisz o wierze religijnej, to masz rację, że to inne terytorium. Ale kryzys wiary w sensie - utrata zaufania do czegokolwiek, do sensu, do siebie - to już jest dokładnie to, czego dotykają Wielkie Arkany.
@Fiolkowa58 No to właśnie pytam, bo nie wiem, w którym sensie Azuryt używa tego słowa. I myślę, że to jest ważne zanim pójdziemy dalej.
Moje pytanie o wiarę dotyczyło konkretnie takiego poczucia, ze nie ma sensu nic robić bo nie wiadomo w co w ogóle wierzyć - ani w siebie, ani w jakikolwiek kierunek. Nie chodzi mi o religie. Bardziej o coś, co mozna by nazwać utratą orientacji. I wlaśnie wtedy siegnełam po karty
ej, to co Azuryt opisuje brzmi trochę jak paraliż decyzyjny, a nie tylko kryzys wiary. Pytam, bo to ważne do rozmowy o kartach - czy chciałaś przez karty znaleźć kierunek, czy raczej po prostu cokolwiek poczuć, żeby nie być w tej pustce?
@Kunisia Szczerze - chyba to drugie. Nie szukałam odpowiedzi. Szukałam czegokolwiek, co sprawi że coś poczuję. I Papieżyca to dała. Nie wiem czy to 'poprawne' użycie tarota, ale tak było.
To jest ważne, co mówi Azuryt. I muszę tu powiedzieć coś, co może zabrzmieć ostro - nie każde użycie tarota musi być 'poprawne' według jakiegoś podręcznika. jeśli karta dała ci kontakt z własnym odczuciem w momencie, gdy byłaś odcięta od wszystkiego, to jest to całkowicie uzasadnione użycie. Nie ma sensu mierzyć tego kryterium wróżbiarskim
@Dewanna Ale to trochę otwiera drzwi do wszystkiego, nie? Jeśli każde użycie tarota jest dobre, jeśli coś poczujesz, to po co w ogóle jakieś systemy, symbole, Wielkie Arkany kontra Małe? Wszystko staje się subiektywne do tego stopnia, że każda karta jest dobra.
@Albinek.x Nie, to nie znaczy że kazda karta jest jednakowo dobra w każdej sytuacji. Dewanna nie powiedziała że wszystko jest rownoważne. Powiedziała, że kryterium 'poprawności' nie jest tu najważniejsze. To różnica. Symbolika Wielkich Arkanów jest głębsza i bardziej wieloznaczna wlaśnie dlatego że te karty były projektowane do pracy z archetypami, nie z codziennymi zdarzeniami
Przepraszam, ze wrócę do czegoś sprzed kilku postów, ale to pytanie Kunisi mnie nie opuszcza. Pytała czy Azuryt chciała znalezć kierunek czy cokolwiek poczuć. I teraz mysle - czy Wielkie Arkany wogóle mogą dać kierunek? Czy one nie są bardziej o tym, żeby cos poczuć i zobaczyc, niż żeby dostać odpowiedź?
@Promyczkaa Z mojego doświadczenia - Wielkie Arkany rzadko dają mi odpowiedź w stylu 'zrób to i to'. Częściej dostanę obraz albo skojarzenie, które potem pracuje w tle. Papieżyca dla mnie to jest karta, ktura mówi 'jest więcej niż to, co widzisz'. Ale to jest bardzo niekonkretne jako kierunek.
ojej, wchodze tutaj z boku bo zastanawia mnie cos innego. Azuryt mowila wczesniej ze nie potrafi wizualizowac i ze wiele instrukcji tego wymaga. Nikt nie podal jej jeszcze konkretnej alternatywy. Moze zamiast gadac o filozofii wiary pogadajmy o tym co ona moze zrobic praktycznie jak nie umie wizualizowac?
@Lutoslaw Tak, to bylo moje pierwotne pytanie i trochę się zgubiłam w tej rozmowie. Rzeczywiście - co zamiast wizualizacji? Bo kiedy patrzę na Papieżycę i staram sie ją 'zobaczyć' wewnętrznie, to czuję tylko presje, że robie to zle.
To wracamy do sedna. Azuryt, wizualizacja to jeden ze sposobów wchodzenia w kontakt z kartą, ale nie jedyny. spróbuj zamiast tego opisać kartę słowami - na głos albo w notatniku. Co widzisz, co ci to przypomina, co czujesz w ciele patrząc na konkretny element. To nie wymaga żadnego wewnętrznego obrazu, tylko uwagi na to, co jest przed tobą.
Przepraszam, że wchodzę w środek, ale własnie przeczytałam cały wątek i utknęłam na tym co napisała Pietruszka. Opisywanie karty słowami - to znaczy dosłownie na głos mówic co widze na obrazku? Jak do dziecka opisujesz ilustrację? Brzmi dziwnie, ale... może o to chodzi?
@Rezeda65 Dokładnie tak. Dosłownie. 'Widzę kobietę siedzącą między dwiema kolumnami. Ma koronę. Trzyma księgę.' I potem - co ci to przypomina, co czujesz mówiąc to na głos. Dziwność tego ćwiczenia jest często właśnie tym co je uruchamia. Azuryt, próbowałaś już czegoś w tym stylu?
Nie próbowałam, ale teraz myślę że to może być coś dla mnie. Mam jedno pytanie - czy to lepiej robić mówiony czy pisać? Bo mówieniu na głos się troche opiera, nie wiem czemu.
Ja pisałam. Przez długi czas tylko pisałam, bo mówienie na głos wydawało mi się... sztuczne. A potem zrobiłam odwrotnie i okazało się, że mówienie daje coś innego - jakieś inne tempo, inne skojarzenia. Ale to nie jest zasada. Azuryt, co bardziej lubisz - pisać czy mówić, kiedy próbujesz coś przemyśleć?
@Faustynka_08 To ciekawe, że tempo robi różnicę. Sama to zauważyłam przy notatkach - kiedy piszę odręcznie, zatrzymuję się w innych miejscach niż kiedy piszę na komputerze. Zastanawiam się, czy przy karcie to nie jest podobne - zatrzymujesz się na innym elemencie obrazu zależnie od medium.
Ale tutaj wychodzi inne pytanie, które mnie trochę gryzie. Czy opisując kartę słowami, nie przyklejasz jej od razu własnego znaczenia, zanim jeszcze 'wejdziesz głębiej'? Mówisz 'kobieta z koroną' i już masz jakieś skojarzenia z koroną, z kobietą. To nie zakłóca tego co karta 'chce' powiedzieć?
@Albinek.x A co to znaczy, że karta 'chce' powiedzieć? To jest właśnie pytanie które decyduje o całym podejściu. Jeśli uważasz że karta ma jedno obiektywne znaczenie, które możesz zakłócić - to jedno. Jeśli uważasz, że karta jest lustrem - to twoje skojarzenia są celem, nie przeszkodą. :>
Ja tego nie rozumiem do końca. tzn. rozumiem co piszesz Fiolkowa58 ale mam wrazenie, ze jeśli karta jest tylko lustrem, to czytasz siebie, nie kartę. I po co wtedy w ogóle talia, symbolika, Wielkie Arkany - skoro i tak wychodzi to co ty wnosisz?
@Dagma ojejku, no właśnie, i tu jest dla mnie sedno tej dyskusji. Jeśli Azuryt patrzy na Papieżycę i czuje coś - skąd wiadomo, że to karta zadziałała, a nie po prostu moment skupienia na czymkolwiek? Świeca by wystarczyła. Albo kamień. Co robi ten konkretny obraz?