Mam dylemat który wraca u mnie przy każdym rytuale. Część osób z którymi rozmawiam twierdzi że bez głośnego wypowiadania słów rytuał jest pusty - dźwięk niesie intencję, kropka. Druga grupa mówi odwrotnie: prawdziwa praca dzieje się w głowie, w ciszy, a głos to teatr który tylko rozprasza. Sam próbowałem obu metod, raz głośno raz bez słów, i nie umiem stwierdzić co u mnie sprawdza się lepiej. Jak Wy do tego podchodzicie?
To zależy od rodzaju rytuału i tradycji. Magia ceremonialna - klasyczny Solomon, hermetyzm, Złota Jutrzenka - bez wypowiadania nie istnieje. Imiona, formuły, wibracje - to fundament. Magia ludowa, kuchenna, intuicyjna - tu większość pracy idzie w ciszy albo szepcie. Pytanie nie powinno brzmieć „głośno czy cicho", tylko „co robisz i z czego ta praca się wywodzi".
@Kunia trafiłaś w sedno. Dodam że nawet w ramach jednego rytuału bywa że jedne fragmenty wypowiada się głośno, inne w głowie. Wezwanie - głośno, bo musisz coś przywołać. Skupienie intencji - cicho, bo to praca wewnętrzna. Pieczętowanie - znów głośno. Ludzie myślą że to wybór binarny, a w praktyce to tańczenie między dwoma trybami.
@Hellan czyli w jednym rytuale przeplatasz tryby? Bo ja zawsze szedłem albo całkowicie głośno albo całkowicie w ciszy.
@Faddi tak, przeplatam. Większość moich rytuałów ma 3-4 momenty kiedy podnoszę głos i parę dłuższych w ciszy. Próba robienia wszystkiego w jednym trybie męczy psychicznie i często prowadzi do tego że zaklęcie wypadnie sztywne.
A jak ktoś dopiero zaczyna i nie wie co kiedy mówić głośno a co w głowie?
@Honorata na początku rób wszystko głośno. To brzmi prosto ale ma sens. Głos zmusza Cię do skupienia, nie pozwala umysłowi błądzić, pomaga utrzymać rytm rytuału. Po jakimś czasie - może dwóch latach regularnej praktyki - sama poczujesz w którym momencie głos przeszkadza, a w którym pomaga. Wtedy zaczyna się przeplatanie. Nie odwrotnie.