Mam problem z kimś bliskim i odkryłam, że karty bardzo pomagają mi to przepracować, zanim w ogóle otworzę usta przy tej osobie. Chodzi mi o to, że czuję coś - jakiś opór, złość, smutek - i zamiast to przemilczeć albo wybuchnąć, siadam z talią i pytam: co naprawdę czuję w tej relacji? Co blokuję? Ostatnio wyszła mi Wysoka Kapłanka i przez dwa dni chodziłam z pytaniem, czego tak naprawdę nie chcę powiedzieć na głos. Czy ktoś używa kart właśnie w ten sposób - nie żeby przepowiedzieć, tylko żeby zrozumieć siebie przed rozmową?
Tak, dokladnie tak ich używam. Ale mam pytanie do Ciebie - co zrobiłaś z tą odpowiedzią od Wysokiej Kapłanki? bo to jest ten moment, ktury mnie zawsze interesuje: między wglądem a działaniem. Wiele osób zatrzymuje się wlaśnie tam.
@Solstice89 no, szczerze? nic konkretnego. To znaczy, rozumiałam intelektualnie że coś tłumię, ale kiedy przyszło do rozmowy, i tak powiedziałam mniej niż zamierzałam. I to mnie trochę frustruje, bo skoro karta pokazała mi sedno, to czemu nadal uciekam?
Miałem podobnie i doszedłem do wniosku, że karta daje wgląd, ale nie daje odwagi. To dwie różne rzeczy. Wgląd to zobaczenie - odwaga to już twoja robota. Może dlatego ten Zenek piszę zawsze, ze same notatki z sesji nic nie daja, jeśli nie ma żadnego kolejnego kroku. Zresztą - czy ty w ogóle wiesz, czego się boisz w tej konkretnej rozmowie?
@Magus68 No wlaśnie, ja to rozrózniam w notatkach - piszę osobno: co karta powiedziała i co ja z tym zrobiłem. i często jest tak, ze kolumna 'dzialanie' świeci pustkami przez tygodnie. Ale wracając do Kunegundy - jakie uklady używasz do takich wewnętrznych rozmów? Bo to nie jest to samo co wróżba o przyszłości, tu potrzeba inaczej sformułowanych pytań. 😉
@Zenek75 Najczęściej trzy karty: co czuję, co blokuję co mogłabym zrobić inaczej. ale nie wiem, czy to najlepszy układ do komunikacji z drugą osobą. myślałam ostatnio o dodaniu czwartej karty - co czuje ta druga osoba, albo przynajmniej co ja projektuję na nią. Tylko nie wiem, czy tarot w ogóle może to pokazać.
Czwarta karta jako 'czego sie boję usłyszeć od tej osoby' działa lepiej niz 'co ona czuje'. Tarot mowi przez ciebie, nie przez kogoś innego. Próbowałaś kiedyś zapytac wprost o swoj strach, nie o jej intencje?
Czytam ten wątek i mam dość sceptyczne podejście ale jedno mnie tu zatrzymało. Czy tarot naprawde może pomoc w komunikacji, czy po prostu daje ci czas i pretekst, zeby się zatrzymać i pomyśleć? Bo może to nie karta robi robote, tylko samo siedzenie w ciszy?
@Wladyslawa To jest całkiem uczciwe pytanie, ale troche fałszywa opozycja. Karta daje konkretny obraz - coś, na czym możesz zawiesić myśl. Sama cisza jest bezształtna, łatwo ją zapełnić tym, co już wiesz. Obraz karty zmusza do nowego kąta widzenia. To nie magia w sensie cudu, ale to nie jest też tylko timer do medytacji.
@Lubomila No nie do końca. Okej, to rozumiem - obraz jako punkt zaczepienia. ale jak odróżnić, że interpretacja karty jest trafna od tego że po prostu dopasowujesz ją do tego, co chcesz zobaczyć?
Mnie to pytanie tez dręczy, bo jak coś pasuje, to myślę: trafione, a jak nie pasuje, to też tłumaczę sobie, że to właśnie o to chodzi, tylko jeszcze tego nie widze. Trochę jakby nie było możliwosci pomyłki.
@Rydwanka57 I to jest bardzo dobra obserwacja. dlatego ważne jest, żeby przed wyciągnięciem karty mieć konkretne pytanie, a nie otwarte 'no to co tam mam?'. Im precyzyjniej pytasz, tym trudniej jest carte blanche dopasować cokolwiek
Właśnie dlatego notuję pytanie przed ciągnięciem karty i wracam do notatki po tygodniu. Inaczej mózg sam sobie opowiada historię i po trzech dniach jesteś przekonany że wiedziałeś od początku. Pamięć jest plastyczna, karta zostaje taka sama.
A czy są jakieś konkretne karty, które szczególnie dobrze sprawdzają się przy tematach rodzinnych? Mam taką sytuację, że z mamą w ogóle nie możemy rozmawiać o pewnych rzeczach i zawsze kończy się kłótnią. Nie wiem nawet od czego zacząć, żeby to przepracować. 🙂
@Chiromantka Akurat przy relacjach rodzinnych często widzę Szóstkę Kielichów - ona mówi o tym, co wnosisz z przeszłości, o wzorcach z dzieciństwa. Jeśli ta karta wypada przy pytaniu o komunikację z rodzicem, to dla mnie sygnał: zanim powiesz cokolwiek mamie, sprawdź, czy rozmawiasz z nią jako dorosły czy reagujesz jak dziecko sprzed lat. Ale to moje odczytanie, inne szkoły mogą to inaczej widzieć.
Ojej, ta Szóstka Kielichów to właśnie wyszła mi ostatnio przy pytaniu o relację z siostrą i teraz wszystko nabiera sensu. Bardzo dziękuję za to wytłumaczenie, naprawdę otwiera oczy. :))
Ja bym dodał do tego Czwórkę Mieczy przy pytaniach o komunikację - nie jako odpowiedź co powiedzieć ale jako sygnał: nie rozmawiaj jeszcze. Potrzebujesz najpierw sam się uspokoić. Często zanim w ogóle siądziemy do rozmowy z kimś bliskim, jesteśmy naładowani i cokolwiek powiemy, to nie trafi
Słuchajcie, troche gubię się w tych kartach, bo znam tylko runy. Ale czy to co opisujecie - to jest właśnie ten pomysł, żeby nie wróżyć co się stanie, tylko zobaczyć co się w środku dzieje? Bo jeśli tak to chyba rozumiem o co chodzi, runy działają u mnie podobnie.
@Promyczka53 Dokładnie o to chodzi. I to jest dobry punkt, bo i w runach i w tarocie możesz pytać wewnętrznie albo zewnętrznie. To co tutaj opisujemy to praca z własnym wnętrzem, nie przepowiadanie. Którą runę ciągniesz przy pytaniach o relacje, jeśli wolno zapytać? :>
Wrócmy na chwilę do początku, bo to co napisałaś Kunegundo - o uciekaniu od rzeczy, które czujesz - to jest sedno tematu i chciałabym do tego wrócić. czy myślisz, że tarot tu pełni funkcję takiego lustra które zatrzymuje ucieczke? Bo inaczej to ujmując: co się dzieje, kiedy karta pokazuje ci coś, od czego uciekasz i wtedy uciekasz też od karty? 😀
Dobre pytanie, Wozka. Myślę, że to nie tyle lustro co... opóźniacz? Jak uciekam, to uciekam natychmiast, refleks. Karta wymusza sekundę zatrzymania i w tej sekundzie czasem coś zdążę zauważyć. Ale to co mnie bardziej nurtuje teraz to: co się dzieje, kiedy karta pokazuje coś, czego absolutnie nie chcę zobaczyć? Bo u mnie właśnie tak było ostatnio - wyszedł Sąd Ostateczny i dosłownie poczułam, że chcę go wcisnąć z powrotem do talii.
I co zrobiłaś z tym Sądem? Bo to jest właśnie ta chwila, o którą pytam - czy tarot działa, czy nie, właśnie w tym momencie oporu.
Odłożyłam talię na bok, powiem szczerze. Powiedziałam sobie że źle sformułowałam pytanie. Klasyczna ucieczka przez logikę
To jest taki mechanizm, ktury obserwuję bardzo często - racjonalizacja jako forma ucieczki wygląda poważniej niż zwykłe 'nie chcę'. Ale Kunegundo, zapytam tak: gdybyś wtedy nie odłożyła talii i siedziała z tym Sądem przez powiedzmy dziesięć minut, co mógłby ci powiedzieć akurat o tej relacji?
Dokładnie to mam na myśli kiedy mówię, że karta daje wgląd ale nie daje odwagi. Siedzenie z tym co niekomfortowe to już jest akt woli, nie tarota. Mnie kiedyś wyszła Wieża przy pytaniu o relację z ojcem i też miałem ochotę powiedzieć, że tasowałem za słabo
@Rydwanka57 Zostałem, ale dopiero za drugim razem. Pierwszym razem zrobiłem to samo co Kunegunda. Drugi raz byłem gotowy, bo wiedziałem już czego się boję usłyszeć.
To ciekawe, że oboje mówicie o gotowości. Jakby tarot nie tylko odpowiadał na pytania ale też testował czy w ogóle chcesz na te pytania odpowiedzi. Trochę to wywraca tę całą logikę 'karta powie ci co masz wiedzieć'. xd
@Lubomila Albo odwrotnie - karta mówi ci dokładnie to co powinna, a twój opór jest częścią odpowiedzi. ja to notuję właśnie jako osobną kolumnę: 'moja pierwsza reakcja na kartę'. I ta reakcja często jest ważniejsza niż cała późniejsza analiza symboliki.
Czekajcie, bo chcę to dobrze zrozumieć. Mówicie, że jeśli karta mi się nie podoba, to właśnie dlatego jest trafna? Ale to znowu brzmi jak ta pułapka o której mówiłam wcześniej - że nie ma możliwości, żeby karta była po prostu chybiona. ^^
@Wladyslawa Niezupełnie. Karta może być chybiona, ale opór to nie jest dowód na chybienie. To są dwie różne rzeczy. Opór mówi o tobie, a nie o karcie. Czy karta jest trafna, to sprawdzasz przez konkretne pytanie postawione przed wyciągnięciem, tak jak Zenek pisał.
oj, czytam to i mam takie skojarzenie z runami - jak ciągnę rune Hagalaz, która zwiastuje burzę i chaos, to też mam pierwszą myśl, żeby ją odłożyć. Ale potem siedzę z nią i ona daje mi coś konkretnego. Może to nie kwestia tarota ani run, tylko tego że po prostu trudne symbole są trudne?
@Promyczka53 A jak dlugo siedzisz z taką runą? bo ja nie wiem jak długo 'wystarczająco długo' znaczy w praktyce.
@Chiromantka Szczerze? Nie mam zasady. Czasem pięć minut, czasem wracam do niej przez kilka dni. Zależy czy coś we mnie przestaje walczyć z tym co widzę.
Właśnie to 'przestaje walczyć' jest interesującym sygnałem. U mnie coś podobnego dzieje się ze snami - jak mi się powtarza jakiś obraz, którego nie lubię, to opór idzie w parze z tym jak bardzo dotyczy czegoś, przed czym uciekam na jawie. Nie wiem czy tarot działa tak samo, ale ten mechanizm oporu brzmi znajomo.
Wracając do tego co powiedziała Solstice - że gdybym została z tym Sądem. Chyba wiem co by powiedział. Że ta relacja domaga się rozliczenia, nie kolejnej rozmowy w kółko o tym samym. I właśnie dlatego go odłożyłam. Nie dlatego że źle pytałam :))