No, siedzę nad tym od jakiegoś czasu i nie wiem, od czego zacząć. Moja mama jest poważnie chora, lekarze nie dają dużych szans. Zaczęłam sie zastanawiać, czy tarot może tu w ogóle pełnić jakąś rolę - nie żeby odwrócić los, bo to nie o to chodzi. Raczej o to, żeby jakoś towarzyszyć jej i sobie w tym wszystkim. Czy jest jakiś rozkład, który ma sens przy takiej sytuacji? Nie chodzi mi o 'kiedy umrze' ani nic w tym stylu, tylko o to, jak budować więź, jak być przy niej naprawdę. widziałam gdzieś wzmiankę o rozkładach wspierających, ale nie pamiętam gdzie. Ktoś coś o tym wie?
To bardzo ważne pytanie i dobrze, że je zadajesz w taki sposób - z nastawieniem na towarzyszenie, nie na przepowiadanie. Widziałam kilka rozkładów tworzonych z myślą o osobach w trudnych przejściach, ale zanim zaproponuję cokolwiek konkretnego - chciałam zapytać, czy to mają być karty dla ciebie jako osoby towarzyszącej, czy myślisz też o tym, żeby w jakiś sposób włączyć w to mamę? Bo to bardzo zmienia podejście do doboru Arkanów.
@Krystynka55 Mama wie o swojej chorobie, rozmawiamy o tym otwarcie. Ona sama nigdy nie interesowała sie tarotem, ale jest religijna - nie odrzuca duchowości w szerszym sensie. Chyba bardziej myślę o tym jako o moim własnym prowadzeniu sie przez tę sytuację ale jednocześnie chciałabym, żeby ewentualny rozkład dotykał tej przestrzeni między nami. Czy to w ogóle możliwe?
Też chciałam zapytać o to samo co Krystynka55. Bo jeśli mama ma świadomość swojego stanu i jest otwarta na tarot, to zupełnie inaczej dobieramy karty do rozkładu niż gdy to jest tylko twoje wewnętrzne poszukiwanie. Miałam raz sytuację z bliską osobą i robiłam rozkład wyłącznie dla siebie - żeby zrozumieć, jak jej towarzyszyć. To był bardzo inny cel niż gdybym robiła to 'o niej'.
Możliwe i to jak. Pracowałam z osobami w żałobie i z opiekunami - to podobna energia. Arkany, które według mnie najsilniej wspierają budowanie więzi w takich momentach, to przede wszystkim Gwiazda, Księżyc i Słońce z Wielkich Arkanów - ale nie jako 'dobre znaki', tylko jako symbole procesów. Gwiazda to nadzieja i akceptacja tego co jest. Księżyc - to, co niewypowiedziane, cienie i nieświadomość w relacji. Słońce natomiast - chwile prawdziwej obecności, jasności między ludźmi. ale Krystynka55 ma rację, że cel rozkładu musi być jasny. Co dokładnie chcesz zobaczyć - gdzie jest teraz wasza więź czy jak ją pogłębiać?
@Ewunia_J Zgadzam się co do Gwiazdy, ale mam inną intuicję jeśli chodzi o Księżyc w tym kontekście. Księżyc potrafi być bardzo dezorientujący przy pracy z kimś bliskim w terminalnej chorobie - może wywoływać lęk, podkreślać to, czego nie wiadomo, zamiast pomagać zbliżeniu. Czy nie uważasz, że w rozkładzie, który ma wspierać więź, lepszym wyborem byłaby Hierofanta albo nawet Sprawiedliwość - jako karty dialogu i wzajemnego widzenia się?
@Madzialena_F Rozumiem te obawę, ale właśnie dlatego Księżyc - bo on nie pojawia się po to, żeby było miło. On mówi o tym co jest w tej relacji niedopowiedziane, czego może obie się boimy powiedzieć wprost. To nie jest karta, żeby się przy niej zatrzymać i bać - to karta, żeby zobaczyć, co jeszcze można między sobą powiedzieć, zanim zabraknie czasu. Choć masz rację, że w praktyce trzeba ją interpretować ostrożnie.
Czytam tę rozmowę i mam pytanie do Franciszki - czy myślałaś o tym, żeby rozkład był oparty wyłącznie na Wielkich Arkanach? Przy takich sytuacjach Małe Arkana mogą niepotrzebnie sprowadzać całość na poziom codziennych detali. Wielkie Arkana mają tę głębię, która pasuje do pracy z granicą między życiem a śmiercią.
@Plejadka60 Nie myślałam o tym świadomie, ale to ma sens. Które Wielkie Arkany poza tymi, które wymieniła Ewunia_J, mogłyby wchodzić w grę? Bo Gwiazda, Księżyc i Słońce to już trio, do którego mogłabym zbudować prosty rozkład, ale czuję, że brakuje czegoś - może karty, która dotyczy samego bycia razem, obecności?
Proponowałabym rozważyć Gwiazdę, Kochankach i Kapłankę. Kochankowie to nie tylko miłość romantyczna - to karta świadomego wyboru bycia z kimś, zobowiązania obecności. Kapłanka z kolei to milczące rozumienie, intuicyjne porozumienie bez słów. Przy osobie, z którą może już nie zawsze można wiele mówić, Kapłanka wydaje mi się bardzo adekwatna. chociaż ciekawa jestem co Krystynka55 o tym myśli.
@Kasjopeja_N Kapłanka - tak, tu się w pełni zgadzam. To karta ciszy, która nie jest pustką, tylko obecnością. Ale przy Kochankach bym się zatrzymała - bo ta karta niesie też temat wyboru i rozstania. Czy to nie jest zbyt dosłowna symbolika w tym kontekście? Nie mówię, że zła, ale trzeba by bardzo świadomie z nią pracować. Franciszko, jak ty reagujesz na samą myśl o tej karcie w tym rozkładzie?
Czytam te dyskusje i przypomniała mi sie sytuacja sprzed kilku lat - byłam przy odchodzeniu bliskiej osoby i wtedy instynktownie sięgnęłam po Słońce i Świat. Świat - to karta domknięcia, pełni cyklu. Widziałam ją nie jako koniec, ale jako coś, co zostało przeżyte do końca. Czy ktoś z was też pracował z Arkanem Świata w takim kontekście? Mam wrażenie, że w tej rozmowie za mało się o niej mówi.
@Dianka58 Mam bardzo podobne odczucia co do Świata - ale bałabym się zaproponować tę kartę komuś, kto jest teraz w środku takiej sytuacji. to może brzmieć jak akceptacja śmierci, zanim ta osoba jest gotowa na taką akceptację. Albo gorzej - jak przyspieszanie czegoś myślami. Czy ty sama miałaś z tym trudność, kiedy po nią sięgałaś?
@Tunia Tak, miałam. Ale właśnie dlatego o tym piszę - bo kiedy ją wyciągnęłam, to nie poczułam tego jako zagrożenia, tylko jako ulgę. Jakby coś we mnie dostało pozwolenie na to, żeby ta osoba mogła odejść w spokoju. To był mój osobisty rozkład, nie robiłam go 'dla niej'. Więc rozumiem twoje obawy, ale też myślę, że kontekst intencji jest tu absolutnie kluczowy.
Moim zdaniem przy takich rozkładach najważniejsze są Pentakle z Małych Arkanów - bo one są o ciele, o fizycznej obecności, o dotyku. Jak siedzisz przy łóżku chorej mamy i trzymasz ją za rękę, to jest właśnie energia Pentakli. Wielkie Arkana są piękne symbolicznie, ale czasem za bardzo odlatują od tego, co realne.
@Wrozka Pentakle to interesujące spojrzenie ale nie do końca się z tym zgadzam w tym konkretnym kontekście. Fizyczna obecność to ważny element, owszem, ale rozkład 'dla więzi' to nie to samo co rozkład 'dla ciała'. Kielichy - karty wody, emocji, relacji - wydają mi się tu znacznie bliższe. Szczególnie Czwórka Kielichów jako karta trwania przy kimś mimo trudności, albo Sześć Kielichów jako pamięć i wspólna historia. Czy nie o to właśnie chodzi w tej więzi, o której pisze Franciszka? :))
@Madzialena_F Sześć Kielichów - to mnie trafiło. mamy z mamą dużo wspólnej historii, dzieciństwa, rzeczy, kture nas łączą od lat. Ostatnio dużo rozmawiamy właśnie o przeszłości, o tym co było. Może taka karta w rozkładzie miałaby sens jako punkt wyjścia - 'co nas łączy, co jest fundamentem tej więzi'. A potem idzie kolejna karta o tym co jest teraz, i trzecia - jak tę więź pielęgnować w czasie, który jeszcze mamy?
To brzmi jak zaczątek konkretnego rozkładu trójkartowego. Proste ale głębokie. Tylko mam pytanie - czy chcesz to robić raz, jako jednorazowy wgląd, czy jako regularną praktykę towarzyszącą tej sytuacji? Bo to zmienia sposób, w jaki dobierasz karty i jak z nimi pracujesz. :))
Wchodzę w tę rozmowę trochę z boku bo zwykle nie zajmuję się tarotem stricte, ale to, o czym piszecie, bardzo mnie porusza i chcę dodać jedną rzecz. W tradycjach, z którymi pracuję, przejście - umieranie - jest traktowane jako czas, kiedy granica między osobą a tym, co ją otacza, staje się cieńsza. i w tym sensie rozkład dla opiekuna to też rozkład dla tej przestrzeni między nimi. To, co Franciszka opisuje jako 'bycie naprawdę' - to jest właśnie ta cienka granica. Czy ktoś z was pracował z tarotem z taką intencją - nie 'co zobaczyć', ale 'jak być'?
@Nocnica To pytanie jest dla mnie nowe i trochę mnie zatrzymało. Zazwyczaj kiedy sięgam po karty, to szukam odpowiedzi albo kierunku. Ale ty mówisz o czymś innym - o użyciu kart jako praktyki obecności, nie przepowiedni. Jak to miałoby wyglądać w praktyce? Bo to brzmi pięknie, ale nie bardzo wiem, jak to zrobić.
Do tego, co pisze Nocnica - znam jedno podejście, gdzie zamiast rozkładu pytasz jedną kartę: 'czego potrzebuję teraz, żeby być w pełni z tą osobą'. I siedzisz z tą kartą. Nie interpretujesz. Po prostu siedzisz. To nie jest tradycyjny odczyt - to medytacja z obrazem. Ale czy to jeszcze tarot, czy już coś innego - nie wiem. Może ktoś ma na to nazwę?
@Kasjopeja_N To podejście z jedną kartą i siedzeniem z nią - właśnie to mi się kręci w głowie od jakiegoś czasu. Ale mam pytanie: jak długo tak siedzisz? Bo to brzmi jak bardzo proste ćwiczenie, a jednocześnie wydaje mi się, że w praktyce może być trudniejsze niż rozkład pięciokartkowy.
@Tunia Nie mierzyłam nigdy czasu. Czasem to pięć minut, czasem dłużej. Myślę, że chodzi o to, żeby nie wychodzić z tej karty, zanim coś w tobie się nie uspokoi. Nie 'rozumiesz' jej - po prostu jesteś razem z tym obrazem.
@Kasjopeja_N A co jeśli karta wywołuje natychmiastowy lęk? Na przykład wyciągasz Wieże albo Śmierć w takim momencie. Siedzisz z tym lękiem czy przerywasz?
@Salomejka.pl To jest właśnie sedno tej praktyki - że nie uciekasz. Ale rozumiem, że w sytuacji takiej jak Franciszki to może być za dużo. Dlatego powiedziałam, że warto zanim sięgnie po karty w takiej chwili, spędzić czas z każdą kartą tali osobno, w spokoju, poza tą sytuacją. Żeby żadna nie była obca.
Czytam was wszystkich i cos mi się zaczyna klarować. Zaczęłam od pytania o rozkład, ale chyba bardziej potrzebuję praktyki niż struktury. Nie rozkładu z pozycjami, tylko czegoś, co mi pozwoli być przy mamie inaczej. Bardziej świadomie. Czy ktoś z was robiło coś takiego regularnie przez dłuższy czas - tę praktykę z jedną kartą - przy towarzyszeniu komuś choremu?
Robiłam coś podobnego, ale nie nazywałam tego tak wprost. Każdego ranka wyciągałam jedną kartę i pytałam tylko: 'co dzisiaj ze sobą przynoszę'. Nie 'co przyniesie dzień', nie 'jak będzie' - tylko co jest we mnie, zanim pojadę do szpitala. Po kilku tygodniach zauważyłam, że te karty zaczęły tworzyć rodzaj opowieści o mnie samej w tej sytuacji. Nie o chorej osobie - o mnie jako towarzyszącej.
@Dianka58 To bardzo ważne rozróżnienie. Opiekunowie i towarzyszący rzadko pytają 'co jest we mnie', bo skupiają całą uwagę na chorym. A to prowadzi do wypalenia, do zagubienia siebie. Tarot jako zwierciadło dla opiekuna - to ma więcej sensu w tej sytuacji niż jakikolwiek rozkład 'dla relacji'.
@Ewunia_J Zgadzam się, ale chce zapytać o coś, co mnie zastanawia w tym wątku od początku. Franciszka mówiła, że mama jest religijna. Czy wyobrażasz sobie sytuację, w której mama dowiaduje się, że córka robi tarot przy jej łóżku? Albo rano przed przyjazdem? Nie mówię że to złe - pytam o praktyczny wymiar, bo to może wpływać na to, jak ta praktyka w ogóle przebiega.
@Madzialena_F Tak, myślałam o tym. mama nie zadawałaby pytań o to co robię rano przed przyjazdem - to moja przestrzeń. Przy niej bym nie rozkładała kart, to by było nie na miejscu. Bardziej myślę o tym jako o czymś, co robię dla siebie, żeby przyjeżdżać do niej bardziej... zebrana. Żeby nie wnosić paniki ani rozpaczy, tylko spokój.
Czytam ten watek od początku i teraz sie zatrzymałam przy tym co napisałaś, Franciszko. 'Przyjeżdżać zebrana' - to mi sie wydaje bardzo mądre. Ja nie jestem ekspertem od tarota, ale od afirmacji i medytacji - i to jest dokładnie ta sama zasada. Najpierw uziemisz siebie, żeby móc być dla kogoś innego. Karta rano to rodzaj kotwicy.
@Wikusia66 Właśnie, i tu widzę łącznik z tym co mówiła Nocnica o obecności - karta nie jest po to, żeby cokolwiek przepowiedzieć, tylko żeby ustawić intencję na ten dzień. Mnie ciekawi, czy Franciszka miałaby jakiś konkretny zestaw kart, czy losowałaby z całej tali?
Właśnie - bo to zmienia charakter praktyki. Jeśli losuje z całej tali, to zostaje z tym, co wyjdzie, nawet jeśli to Wieża czy Śmierć. Jeśli ograniczy się do wybranego zestawu, to traci element zaskoczenia, ale zyskuje bezpieczeństwo. Przy tak intensywnej sytuacji życiowej nie wiem, czy losowanie z całej tali to dobry pomysł.
@Plejadka60 Nie zgadzam się tu. Ograniczanie zestawu kart to trochę jak proszenie o odpowiedź, zanim zadałaś pytanie. Poza tym Wieża przy łóżku chorej mamy wcale nie musi znaczyć tego, o czym myślimy - moze wskazywać na coś w samej Franciszce, jakiś wewnętrzny opór, który trzeba zobaczyć tego dnia.
@Kasjopeja_N Ale to zakłada że osoba wyciągająca kartę jest w stanie tak ją przeczytać w chwili silnego stresu emocjonalnego. Teoria jest piękna, praktyka bywa brutalna. Kiedy jesteś wyczerpana i przestraszona, to Wieża rano może po prostu zabrać ci oddech na resztę dnia. Plejadka ma rację, że to nie jest neutralny kontekst.
Chcę tu wejść, bo ta dyskusja o bezpiecznym zestawie kontra cała talia jest dla mnie czymś więcej niż kwestią techniczną. W tradycjach towarzyszenia odejściu - i mówię o tych, które znam z własnej praktyki - nie chodzi o ochronę osoby towarzyszącej przed trudnymi obrazami. Chodzi o wyrobienie w sobie zdolności siedzenia z tym, co trudne, bez ucieczki. Franciszka, mam pytanie bezpośrednie: czy czujesz się teraz gotowa na losowanie z całej tali, czy potrzebujesz najpierw czasu?
@Nocnica Szczera odpowiedź: nie wiem. Są dni, kiedy czuję się stabilna i myślę, że dałabym radę z każdą kartą. I są dni, kiedy jadę do mamy z zaciśniętymi zębami i wiem że jedno złe słowo mnie rozłoży. Może to jest właśnie podpowiedź - żeby nie decydować raz na zawsze, tylko reagować na to jak czuje się w danym momencie?
To, co powiedziałaś teraz, jest moim zdaniem odpowiedzią na całą tę dyskusję o rozkładzie i zestawie kart. Tarot przy towarzyszeniu umieraniu nie może być sztywną procedurą. Musi być żywy, musi reagować na to, gdzie jesteś ty - nie gdzie jest choroba. Jeden dzień Wielkie Arkany z wyłączeniem ciemnych, inny dzień cała talia. Zaufanie sobie to też jest praktyka.
Czytam i mam pytanie do Ewuni albo Nocnicy - czy przy takiej praktyce codziennej warto uzupełniać ją czymś fizycznym? Pytam dlatego, że pracuję z czakrami i wiem, że same obrazy czy medytacja to jedno, ale ciało przetwarza inaczej. może kamień, konkretny kolor, cos do trzymania w ręce przy karcie?
@Hazel74 Właśnie miałam napisać coś podobnego. Różaniec dla kogoś religijnego ma ten sam mechanizm - fizyczne uziemienie podczas skupienia. Przy pracy z tarotem w trudnych momentach malachit albo różowy kwarc robią coś podobnego: dają ręce zajęcie, kiedy emocje są za duże na samą wizualizację.
@Onyksa Mnie to trafia, bo kiedy robiłam swoją poranną praktykę, to zawsze trzymałam ciepłą herbatę w dłoniach. Brzmi banalnie, ale ciepło naprawdę coś robiło. Może to ten sam mechanizm - ciało dostaje prosty sygnał bezpieczeństwa i dopiero wtedy głowa może zacząć pracować z kartą.
Herbata rano już mam. 🙂 Ale serio - to wszystko, co mówicie o fizycznym uziemieniu, ma sens. Mam wrażenie że ten wątek zaczął się od pytania o konkretny rozkład, a dotarliśmy do czegoś zupełnie innego i właściwie bardziej potrzebnego. Mam teraz w głowie obraz bardzo prostej praktyki - jedna karta, herbata, może kamień, pytanie 'co dziś przynoszę ze sobą'. Dziękuję wam za to. :))
@Franciszka Wybacz, ale coś mi tu nie gra. piszesz o tej swojej porannej praktyce z takim spokojem, a jednocześnie mówisz, że z mamą trzymasz to rozdzielnie. Mam wrażenie że trohę się od niej odcinasz w tej najważniejszej dla niej sferze. Ona jest wierząca, a ty sobie obok ciągniesz karty i nazywasz to swoją przestrzenią. Nie boisz się, że ona odbiera to jako chłód? Bo z zewnątrz tak to troche wygląda. 😀
@Krystynka55 Ojej, chyba mnie źle zrozumiałaś i trochę mnie to ukłuło. Rozdzielność to nie chłód. Kiedy mama chce się modlić, siadam i modlę się z nią, naprawdę. Nie ciągnę sobie kart obok - robię swoje rano, zanim do niej pojadę, we własnym domu. To akurat jest szacunek do jej wiary, a nie ucieczka od niej. Przykro mi, że zabrzmiało jakbym się odcinała, bo jest dokładnie odwrotnie.
To rozróżnienie, które teraz opisałaś - modle sie z nią bo tego potrzebuje - jest dla mnie bardzo poruszające. Ale też zastanawiam się czy ta karta rano pełni wtedy jakąś role pomostu? Między twoim światem a tym, czego mama potrzebuje? Nie wiem, czy dobrze to nazywam.
@Salomejka.pl Myślę, że trafiłaś w coś ważnego, choć ja bym to nazwała inaczej - nie tyle pomost, co kalibracja. Karta rano nie przenosi cię w jej świat ani ciebie w swój, tylko ustawia cię na tyle spokojnie, żebyś mogła być w obu jednocześnie. To jest chyba clou tej całej praktyki.
@Kasjopeja_N 'Kalibracja' - lubię to słowo w tym kontekście. Ale mam pytanie: czy ta kalibracja ma działać przed każdym wyjazdem, czy też Franciszka powinna mieć jakiś reset po powrocie? Bo wracasz ze szpitala i nosisz to wszystko w sobie. Karta rano to jedno, ale co z tym, co przywozisz z powrotem?
To co napisała Tunia, to jest bardzo konkretne pytanie i ja bym tu znowu weszła z tym fizycznym aspektem. Przy pracy z czakrami zawsze mówie o domykaniu - że jeśli otwierasz sie rano, to wieczorem musisz zamknąć. czy ktoś z was stosuje tarot nie tylko jako otwarcie dnia, ale też jako zamknięcie? Ciekawi mnie, czy to ma sens przy takiej intensywnej sytuacji.
@Hazel74 Stosowałam. I szczerze? Wieczorne wyciąganie karty po dniu przy kimś bardzo chorym bywa ryzykowne. Raz wyciągnęłam Księżyc i kompletnie się w tym zgubiłam - zamiast zamknięcia dostałam kolejne godziny rozkręconej głowy. Może to kwestia wprawy, ale ostrzegam.
Chcę tu wejść w to, co mówi Eliksira, bo to ważne zastrzeżenie. Wieczorne domykanie ma sens jako koncepcja, ale wymaga innej karty niż poranna. Rano pytasz co niosę - wieczorem pytanie powinno brzmieć co odkładam. To zupełnie inny tryb pracy i rzeczywiście, bez wprawy można wpaść w rozpamiętywanie zamiast w uwalnianie. Franciszko, jak wyglądają twoje wieczory po powrocie od mamy?
@Nocnica Chcę zapytać o to rozróżnienie rano/wieczór w kontekście konkretnych kart. Czy przy wieczornym 'co odkładam' w ogóle ma znaczenie która karta wyjdzie? Zastanawiam się, czy przy tym pytaniu interpretacja jest w ogóle możliwa, czy chodzi bardziej o sam gest wyciągnięcia i odłożenia karty z powrotem - fizycznie, dosłownie.
Szczerze - różnie. Są wieczory, kiedy jestem tak zmęczona, że po prostu padam. Są takie, kiedy siedzę i nie mogę się zatrzymać w głowie. Karta wieczorem nie przyszłaby mi do głowy, ale to pytanie 'co odkładam' - to coś, czego mi brakowało. Nie miałam dla tego formy. Zwykle to wyglądało tak, że dzwoniłam do siostry albo pisałam w notesie. Ale te zapisy są ciężkie, sama wiesz.
Madzialena zadała pytanie, które mnie też nurtuje. Bo jest różnica między tarotem jako pracą z symbolem a tarotem jako rytuałem przejścia. Przy wieczornym domykaniu obraz na karcie może w ogóle nie być ważny - sama czynność odkładania talii może wystarczyć. Znasz praktykę odkładania kamienia do miski z wodą? To ten sam mechanizm - nie chodzi o właściwości kamienia, tylko o fizyczny gest oddania.
@Plejadka60 Tak, i właśnie dlatego przy domykaniu częściej polecam konkretny przedmiot do odkładania niż kartę. Karta jest symbolem i angażuje interpretację mimo woli. kamień możesz po prostu położyć i pójść spać. Ale rozumiem, że Franciszka buduje praktykę wokół tarota, więc może karta odkładana twarzą w dół? Żeby symbol nie zapraszał do czytania?
To z tą kartą twarzą w dół jest naprawde ciekawe. Nigdy tak nie myślałam. Czy wy w ogole odkladacie karty jakos rytuanie po rozkładzie, czy po prostu wsadzacie z powrotem do talii? Pytam, bo może w tym jest coś ważnego i ja przez lata robiłam to mechanicznie.
@Wikusia66 Ja zawsze odkładam do talii i nigdy nie myślałam o tym jako o czymś znaczącym. Ale teraz jak o tym piszesz, to pamiętam, że kiedy robiłam tę poranną praktykę przy opiece nad ojcem, to karta leżała przy mnie cały ranek - nie wracała od razu do talii. Jakby miała zostać, towarzyszyć. Czy to coś zmienia?
@Dianka58 Zmienia, i to dużo. Karta zostająca przy tobie to nadal otwarte pytanie - nie skończyłaś z nią rozmowy. karta wrócona do talii to zamknięcie. Przy towarzyszeniu umieraniu te dwa tryby mają bardzo różne skutki energetyczne, przynajmniej w mojej praktyce. Franciszko, czy intuicyjnie czujesz, które chciałabyś robić rano?
Chyba chciałabym, żeby została. Rano. Przynajmniej przez pierwsze tygodnie, zanim się zorientuję, czego naprawdę potrzebuję. Wieczorem - odkładam. To dla mnie logiczne, nawet zanim to tak nazwałaś. Muszę to gdzieś skończyć, bo inaczej będę ciągnąć szpital przez całą noc.
Czytam was i mam pytanie może trochę z boku, ale chyba jednak związane z tym wątkiem. Czy ktoś z was ma doświadczenie z robieniem rozkładu dla siebie, kiedy jednocześnie dzieje się coś tak dużego? Nie tej codziennej jednej karty, tylko pełniejszego rozkładu - żeby zobaczyć, gdzie jesteś ty w tym wszystkim. Zastanawiam się, czy to w ogóle jest dobry moment, czy raczej nie.
@Karolka To zależy, czego od rozkładu oczekujesz. Jeśli szukasz odpowiedzi na 'jak to sie skończy' - nie, to zły moment i prawdopodobnie zły cel. Jeśli pytasz 'czego teraz potrzebuję' albo 'co we mnie jest gotowe, a co nie' - to może być pomocne. Ale taki rozkład robiłabym z kimś, nie sama. Sama w takiej chwili za łatwo czytasz to, czego się boisz.