Ta metafora z ogniskiem wydaje mi się bardzo trafna właśnie dla pracy z cieniem bo ognisko rozpalasz świadomie, pilnujesz go i świadomie gasisz. Nie wychodzisz po prostu z lasu i mówisz "no bylam". mysle że to jest sedno tego, o czym mówimy od kilku postów xD
@Irenka.1 podoba mi sie ta metafora ale mam pytanie troche z boku - czy przy pracy z konkretnymi kartami cienia, jak Diabel czy wlasie Wieza to ognsiko rozkłada sie jakos inaczej? Pytam bo zaczynam sie zastanawiac nad praca z Ksiezycem i nie wiem czy to ta sama kategoria trudnosci
@Gerwazy00 Księżyc to inna kategoria niż Diabeł ale nie łatwiejsza - raczej bardziej nieuchwytna. Diabeł pracuje z tym co wiesz o sobie i czego nie lubisz. ksiezyc pracuje z tym, czego o sobie nie wiesz i co możesz naawet nie chcieć zobaczyć. Przy Księżycu ta nieobecność po sesji może byc glebsza, bo materiał jest mniej uformowany.
@Dumortieryt94 a czy przy Księżycu da się w ogóle "zaplanować" sesję pracy z cieniem? Mam wrażenie, że ta karta ucieka definicjom bardziej niz inne. jak ty do niej podchodzisz?
@Czaromira96 nie planuję jej tak jak innych. ehh, przy Księżycu zaczynam od pytania, nie od intencji. Siadam, wyciagam kartę i pytam: co teraz ukrywasz przede mną? i potem czekam na to, co pojawi się w obrazach, skojarzeniach moze snach tej nocy. To nie jest sesja w sensie klasycznym - to bardziej zaproszenie.
O rany, a sny po sesji z Księżycem to czesto cos znaczacego? Bo to mnie akurat bardzo ciekawi sny mam generalnie intensywne i zastanawiam się czy praca z cieniem przez karty mogłaby je jakoś... porzadkowac?
@Jadzienkaa Niezłe pytanie, ale ostrożnie z "porządkowaniem" snów przez karty. Sny mają wlasna logikę. Karty mogą otworzyc jakiś kanał i sny moga się zrobić bardziej wyraziste, ale niekoniecznie bardziej zrozumiale. Mialas może już jakiśe doświadczenie że sesja tarota wplynela na to, co snilas? 🙂
@Izar raz tak ale nie byłam pewna czy to zbieg okolicznosci. robilam czytanie dla siebie wieczorem - sama karta, pytanie o cos, co mnie niepokoi - i tej nocy mialam sen z tym samym symbolem co na karcie. Ale moze po prostu o tym myślałam 🙂
u mnie takie sny po sesjach zdarzają sie regularnie i nie mam wątpliwości że to nie przypadek ale to też może zależeć od tego jak bardzo angażujesz się emocjonalnie w sesje. jak robisz czytanie mechanicznie, to i sny są spokojne. jak wchodzisz głębiej, to nocą dostajesz resztę materiału
Wracam na chwilę do tematu podróży, bo trochę odpłynęliśmy - to co mówi Teofilka o tym że "nocą dostajemy resztę materialu" brzmi jak kolejny argument za tym żeby jednak robić takie sesje wczesniej w ciągu dnia, nie późno wieczorem, prawda? Szczególnie w hotelu, gdzie i tak warunki do snu są inne niż w domu.
tak, to jest praktyczny wniosek, który ma sens ale chce doprecyzowac jedna rzecz. rano albo w srodku dnia to nie tylko kwestia snow - przy pracy z cieniem ważne jest też to że masz rsztę dnia na "wytracenie" tego co wyciagnelas. sesja wieczorem to troche jak otwieranie duzego pliku tuz przzed zamknięciem systemu.
przegladam te rozmowę od pocczątku i mam jedno pytanie ktore mnie nurtuje - czy w ogole jest sens robic prace z cieniem samodzielnie przez karty, bez kogoś kto to z tobą obserwuje z zewnatrz? bo te wszystkie sygnały z ciala nieobecność, sny - ktoś z zewnatrz moglby powiedziec gdzie jest granica a sam siebie ciężko ocenic
@Fanar to jest dokladnie to pytanie, które chciałem zadać od kilku postów. i mam co do niego mieszane uczucia. z jednej strony - tak zewnetrzny obserwator jest bezcenny. Z drugiej - skdą go wziąć? Mówimy o pracy z cieniem, nie o kursie jogi. Kto ma byc tym obserwatorem jesli nie masz dostepu do kogoś, kto naprawdę rozumie ten proces?
Też o tym myślałam. Ale mam wrażenie że forum robi troche tę robote. Nie idealnie, bo nie widzimy się na żywo i nie znamy całego kontekstu - ale te pytania, które tu padają to właśnie jest ta zewnętrzna perspektywa, prawda? Ktoś pyta: "a czułaś to i tamto?" i nagle widzisz coś, czego sama byś nie zauważyła. 🙂
@Czaromira96 tak ale to nie to samo. Forum daje ci pytania z opoznieniem po fakcie obserwator na żywo widzi, jak reagujesz w trakcie sessji - drżenie, cisza to jak oddychasz. To są informacje, których tu nikt nie ma.
@Fanar masz rację co do ograniczen, ale chce coś dodać. praca z cieniem przez karty - szczególnie solo, w podróży, bez stalego miejsca - nie musi być od razu procesem terapeutycznym. Moze być czymś skromniejszym: obserwacja, notowaniem powolnym zbieraniem materiału. I do tego zewnętrzny obserwator nie jest konieczny. Kwestia skali zamierzen.
To mnie trochę uwalnia, szczerze mówiąc. Bo miałam wrażenie, że albo robię to "porzadnie" z kims, kto to ogarnia albo w ogóle nie powinnam zaczynać. Ale skala zamierzeń - to jest coś, o czym nie pomyslalam. Co to w praktyce znaczy, że sesja jest "skromniejsza"? Chodzi o to, że nie wchodzisz w zbyt głęboki materiał?
No coś ty, Odpowiem, bo to ważna roznica. Skromna sesja to taka, gdzie masz z góry ustalone granice - jedno pytanie, jedna karta określony czas. nie kopiesz głębiej niz zamierzałaś. Gleboka sesja to taka, gdzie idziesz za tym, co sie pojawia i nie wiesz z gory, gdzie skończysz. Pierwsza jest bezpieczna solo. Druga - niekoniecznie, szczególnie z kartaami cienia
@Dumortieryt94 a jak wiesz w trakcie że przekraczasz tę granice? To przychodzi stopniowo czy jest jakis wyrazny moment?
@Gerwazy00 u mnie to jest w ciele. Nie w głowie. kiedy zaczyna brakować mi tchu albo nagle jestem bardzo, bardzo skupiona na czymś i nie pamiętam, ile czasu minelo - to sygnał. czasem to jest też po prostu to, że nie chcę odłożyć karty. Jakby ona coś trzymała.
Hmm, to co opisuje Dumortieryt z kartą, którą nie chcesz odłożyć - to u mnie byl zawsze najlepszy wskaźnik. Jak siadam z kartą i za szybkko odkładam, znaczy że jestem za bardzo w głowie. Jak nie mogę jej puścić, to znaczy że doktnelam czegoś prawdziwego. Ale trzeba na siebie uważać wlasnie wtedy.
nie rozumiem do końca - to znaczy, że ta trudnosc z odłożeniem karty jest dobra czy zła? Trochę brzmi jak ostrzeżenie, a troche jak potwierdzenie że sesja działa.
@Jadzienkaa oboje naraz. To jest sygnał, że materiał jest żywy - ale wlasnie wtedy trzeba szczególnie swiadomie zamknąć sesję. nie urywać jej, bo cos trzyma ale też nie drążyć bez końca. To jest ta chwila kiedy ustawiasz kartę z powrotem, bierzesz oddech i mówisz sobie: tyle na teraz.
I wlasnie dlatego rytual zamknięcia jest ważniejszy niz rytuał otwarcia, moim zdaniem. Otwarcie to zaproszenie możesz je zrobic prosto. ale zamknięcie musi byc intencjonalne. Szczególnie jeśli jesteś w podróży i za chwilę idziesz na lotnisko albo na spotkanie - ciało musi wiedzieć, że to sie skończyło 😛
@Martusia61 mam pytanie o to właśnie. Bo rozumiem ideę zamkniecia, ale jak to fizycznie wygląda, kiedy nie masz stałego miejsca? W domu można zgasić świeczkę, schować karty do pudelka, umyć ręce - jest jakiś fizyczny rytm. W pokouj hotelowym albo w kawiarni te same gesty wyglądają inaczej 🙂
O rany, to jest świetne pytanie i w sumie odpowiedź jest prostsza niż myślisz - rytual zamknięcia nie musi byc widoczny moze być wewnetrzny. Trzy powolne oddechy świadome przekładanie kart z powrotem twarzą do dołu jedno zdanie wypowiedziane w myśli. ciało uczy się tego rytmu i zaczyna go rozpoznawać niezaleznie od miejsca.
No dobra, mogę tu coś dodać z trochę innej strony? Przy pracy z czakrami i energia uczono mnie, że fizyczny gest kotwiczący dziala nawet jeśli jest minimalistyczny. Może to być dotkniecie nadgarstka, ulozenie dłoni plasko na stole, cokolwiek co robisz za kazdym razem i tylko wtedy. Ciało zapamiętuje. Po jakimś czasie sam gest wystarczy
Byłem sceptyczny wobec takich gestów, ale muszę przyznac że to działa. Sam używam czegos podobnego przy sesjach z runami - konkretny sposób składania rąk na końcu. Głupio to brzmi opisane wprost ale po kilku miesiącach naprawdę czujesz że cos się zamknelo.
@Adept a to co opisujesz - ten konkretny gest - to wykształciłeś sam czy ktoś ci go dal? Pytam, bo mam wrazenie, że gestykulacja "cudza" działa gorzej niz własna.
@Hilek79 wlasny. I myślę, że masz rację - gest musi byc twoj, bo to ty nadajesz mu znaczenie przez powtórzenia. Cudzy gest to tylko forma bez tresci, dopóki sam nie zaczniesz go wypełniać
Mam pytanie do całej tej dyskusji o zamykaniu - czy dotyczy to tylko kart cienia, czy każdej sesji z tarotem? Bo czytam to od dłuższego czasu i zastanawiam się, czy robiłem to za lekko przy normalnych czytaniach.
@Latawiec moim zdaniem to kwestia głębokości, nie rodzaju karty. Przy codziennym ciągnięciu jednej karty "co przyniesie dzien" - niekoniecznie. Przy sesjach gdzie stawiasz pytanie o coś ważnego, gdzie wchodzisz w emocje - zdecydowanie tak. Praca z cieniem to po prostu ten drugi typ, tylko bardziej intensywnie.
Chcę zebrać to, co tu padło, bo trochę też dla siebie - mamy więc: skala intencji (skromna vs głęboka), sygnały z ciała jako wskaźnik granic, zamknięcie ważniejsze niż otwarcie, i wlasny gest kotwiczacy jakko coś co idzie ze mna niezależnie od miejsca. To jest zestaw, który mogę zabrać w podróż. Ale mam jeszcze jedno pytanie, którego nikt nie ruszył - co z samymi kartami? Czy talia, z którą pracujesz z cieniem, powinna być "dedykowana" do tej pracy, czy możesz używać jednej do wszystkiego?
Oj tam, to zestawienie Balbinki jest naprawde pomocne. Ale mam wrażenie, że wciąż krążymy wokol kwestii od kiedy wchodzic w pracę z cieniem w ogole. Bo ok, mam gest kotwiczący, mam skrmna sesję - ale czy jest jakiś moment, sygnał że jestem gotowy? Czy po prostu zaczynam i widzę? 🙁
@Latawiec to jest pytanie, na które nie ma jednej odpowiedzi ale sprobuje. Gotowość nie jest stanem, który osiagasz przed. Pojawia się w trakcie. Jeżeli pytasz "czy jestem gotowy" - to znaczy że juz masz dość świadomości żeby w ogóle zapytac. To jest juz coś.
@Dumortieryt94 zgadzam się, ale powiem szczerze - dla mnie gotowość miała bardzo konkretny objaw. Matko, Przestałam się bac konkretnej karty. nie Wiezy, nie Diabła - chodzi mi o tę karte, którą zawsze odkladalam szybciej niz inne. Kiedy ktoregos dnia po prostu na niej zostałam, wiedziałam że cos się zmieniło.
To ciekawe co mówi Teofilka, bo ja mam taka karte. Hierofant. Zawsze mi coś w nim siedzi. Odkłaadm i staram się nie myśleć. Może to jest właśnie ten moment, zeby zapytac siebie dlaczego - zamiast omijać. 🙂
Hierofant jako cień - to ma sens. Szczególnie jeśli duzo podróżujesz i nie masz stałego rytmu, domu, struktury. On jest właśnie o tym: zasadach, autorytetach, tradycji. Co cię w nim drażni - że jest zbyt sztywny, czy cos innego? 😛
@Czaromira96 chyba właśnie to - sztywnosc. Poczucie ze jest jakis jeden słuszny sposób i albo go znasz, albo robisz cos złego. a ja w życiu cłay czas jestem poza tą strukturą i trochę za nią tęsknię i trochę jej nie chcę naraz xD
to co teraz napisałaś jest wazniejsze niz cały rytuał otwarcia i zamknięcia razem wzięty. Wlasnie to jest praca z cieeniem - nie ciagniecie kart, tylko to zdanie: tęsknię za strukturą i jej nie chcę naraz. hierofant pokazuje ci napiecie które już w sobie nosisz.
Ciekawa obserwacja z tym Hierofantem. Tylko chce coś podważyć - czy to nie jest interpretacja nałożona na karte post factum? Tzn. czy Balbinka nie zaczęła draznic się na tę kartę dlatego że karta ją drazni, czy dlatego, że teraz wpisujemy w to gotową narrację?
@Hilek79 to sluszne pytanie, ale w pracy z cieniem to rozróżnienie jest mniej istotne niz myslisz. Nawet jeśli narracja jest częściowo wsteczna, to emocja, którą opisuje Balbinka - ta ambiwalencja wobec Hierofanta - jest prawdziwa. Praca z cieniem nie polega na odkrywaniu "obiektywnej prawdy" o karcie, tylko na tym, co karta uruchamia w tobie.
@Izar no dobra, to rozumiem. Ale czy wtedy każda kata, która budzi emocje, jest karta cienia? Bo to by znaczylo że cien jest wszędzie 😉
@Hilek79 w pewnym sensie tak. Cien nie jset w jednej karcie - jest w reakcji. Ta sama karta u jednej osoby jest neutralna, u innej porusza coś głębokiego. Nie szukamy "kart cienia" szukamy kart które budza nasze konkretne cienie.
Mam pytanie trochę z boku - skoro cien jest w reakcji a nie w karcie, to czy w ogole ma sens mowic o "pracy z cieniem przeez karty" zamiast po prostu "pracy z własnymi reakcjami"? Karty są tu tylo pretekstem?
@Gerwazy00 pretekst to za mało. Karty to projekcja - w sensie psychologicznym. Daja ci powierzchnię, na której możesz zobaczyć to, czego zwykle nie widzisz w sobie, bo to zbyt rozmyte. Karta daje temu kształt. To nie jest tylko pretekst, to jest forma.
A czy ta "forma" którą daje karta moze czasem dać zły ksztalt? Tzn. czy karta może skierować pracę z cieniem w złą strone zamknąć cos co powinno zostać otwarte? 🙂
@Jadzienkaa myślę że tak, ale nie z winy karty. Raczej przez to, jak interpretujesz. Jak bardzo chcesz żeby coś znaczyło konkretnie to będziesz to w karcie znajdować. Dlatego praca z cieniem wymaga dużo uczciwości wobec siebie - i właśnie dlatego najlepeij mieć kogoś do rozmowy, albo chociaż dziennik.
Dziennik - to wraca. Kilka osob wczesniej to mowilo i ja faktycznie to robię, ale nie konsekwentnie. Zapisuję sesje kiedy wydaje mi się że coś było ważne, a pomijam te "zwykłe". Teraz mysle, że może te zwykłe są ważniejsze bo nie mam wobec nich oczekiwań
to jest naprawdę trafna obserwacja. Wzorce widać w tym co powtarzalne, nie w tym co intensywne. Jak zapisujesz tylko te "ważne" sesje, to widzisz tylko szczyty, a nie to co między nimi. A cień często zyje właśnie między szczytami
Zapisuję kazda sesję od jakiegoś czasu i mogę potwierdzić - dopiero po kilku miesiącach zacząłem widzieć, że pewne karty wracają w określonych sytuacjach. nie byłbym w stanie tego dostrzec bez notatek. To nie jest od razu widoczne.
@Adept a jak to wygladalo w praktyce przy podróżach? No dobra bo Balbinka właśnie o to pyta od początku - jak utrzymać ciaglosc dziennika kiedy nie ma stalego miejsca ani rytmu.
@Latawiec u mnie prosto - zwykły notes mały, zawsze w torbie. Nie ma rytmu miejsca jest rytm przedmiotu. Ten sam notes ten sam długopis jeśli mogę. Trcohę głupio brzmi ale jak piszesz zawsze tym samym, to coś z tej ciągłości zostaje.