Czy ktoś wie, jak to jest, że zwykle wróżka bezbłędnie odczytuje przeszłość, co wprawia w zdumienie niejednego, potem równie dobrze albo w miarę dobrze odczytuje teraźniejszość, natomiast co do przyszłości często się myli?
Ktoś mi kiedyś powiedział, że opowiedzieć o przeszłości i teraźniejszości tak, żeby się zgadzało, to nie problem, ale odczytać prawidłowo przyszłość to już większy problem.
Na czym to polega? Bo to ponoć jakiś trik z tą przeszłością, że zawsze albo prawie zawsze pasuje, a klient zdziwiony, skąd wróżka to wie.
Karty dają jedno z możliwych rozwiązań, a to, jaką drogę wybierzemy, zależy tylko od nas samych.
@gosia-93 rozpoczynając swoją przygodę z tarotem i wróżbiarstwem, nie miałem pojęcia, jak głęboki jest to temat i jak wiele z tego, co o tym powszechnie się sądzi, jest nieprawdą.
Odczytywanie przeszłości, teraźniejszości i przyszłości to na pewno nie trik. Przyszłość tym różni się od pozostałych elementów osi czasu, że jest niedokonana, jeszcze nie nastąpiła.
Zbyt mało ludzi chce wierzyć, że ma wpływ na swoją przyszłość, przeznaczenie stało się modnym słowem, którym tłumaczy się wszystko, co nas spotyka. A to my sami budujemy to, co ma się wydarzyć.
@adam-13 witam pana. Czy więc uważa Pan, że nie ma czegoś takiego jak przeznaczenie, jakieś takie punkty w życiu, przez które każdy z nas ma przejść?
@oddech850 jest, ale nie rozumiane jako coś, co jest nieuniknione, niezmienialne i przez co koniecznie musimy przejść.
To tworzy moim zdaniem niebezpieczny pogląd, że złe wydarzenia są czymś, co człowieka musi spotykać. A o to w życiu chodzi, żeby tego złego było jak najmniej. Żeby tak budować siebie, ciągle na nowo, aby bilans życia był zdecydowanie na plus.
Wierzę, że wielu problemów w życiu można uniknąć. Do tego potrzeba zorientowania samego siebie na wyłapywanie od życia ostrzegawczych sygnałów.
@adam-13 zgadzam się z tym, co napisałeś. Każdy jest kowalem własnego losu, każdy powinien żyć w zgodzie z samym sobą, dokonywać zmian wszędzie tam, gdzie na to życie i okoliczności pozwalają.
Jednak nie wszystko w życiu można zmienić. Żyjemy w jakimś tam społeczeństwie, świecie poukładanym z pewnych reguł, są więc rzeczy, których zmienić się nie da, bo trzeba by chyba cały świat zmieniać.
Dwa: czasem żeby coś zmienić dla siebie, trzeba zrobić coś kosztem innych. I tu powstaje dylemat: czy zmieniać? Takich dylematów jest wiele.
@gosia-93 oczywiście. Istnieją prawa duchowe, które zabraniają na przykład narzucania innym swojej woli czy krzywdzenia.
W ich ramach i w ramach tego, co oferuje życie ze swoimi ograniczeniami, spokojnie jesteśmy w stanie wieść życie dostatnie i szczęśliwe. Na to zawsze kładę silny nacisk, żeby korzystać z tego potencjału, który się posiada. Zawsze korzystanie z niego daje człowiekowi poczucie, że panuje nad swoim losem. Ktoś musi nad nim panować, najlepiej, żebyśmy byli to my sami.
@adam-13 masz rację. Tylko jest zwykle jeden podstawowy problem, nie tylko w naszej dość konserwatywnej kulturze: jak się przełamać i zrobić ten pierwszy krok ku zmianom?
Wiadomo, że to, co mówisz, to wielka prawda i w zasadzie każdy o tym w jakimś sensie wie. Trudniej jednak tę teorię przełożyć na praktykę.
Czy mógłbyś dać jakąś radę? Jak zacząć? Od czego zacząć? Jak w praktyce pozbyć się lęku przed porzuceniem starych schematów, żeby zrobić miejsce lepszemu?
@gosia-93 z doświadczeń własnych i obserwacji ludzi wiem, że rzucanie się z motyką na słońce bywa nieskuteczne. Efektem tego jest najczęściej spadek wiary w siebie i utrwalenie przekonania, że nigdy się nie uda.
Po pierwsze: nie umiemy tak naprawdę, głęboko, chcieć czegoś całym sercem, ale jednocześnie bez oznak desperacji. Głębokie pragnienie desperacji w sobie nie nosi i odróżniałbym te dwie kwestie. Dobrze jest, kiedy nasze pragnienia wypływają z wewnętrznej ciszy, a nie z chaosu i braku gruntu pod nogami.
Po drugie: zaczynać od małych rzeczy, takich, które da się zrobić w tygodniu, a nie od przewracania całego życia do góry nogami. Każda drobna zmiana, która się uda, buduje wiarę w następną.
@gosia-93 słowo dopowiedzenia: czy bogatym można się STAĆ? Tak, to jest budowanie siebie, przemeblowanie tego, co się w środku posiada, wedle swojej woli.
Ale żeby przemeblować swoje wnętrze z sukcesem, najpierw trzeba wiedzieć, gdzie co w nim stoi, i określić, gdzie chcemy, żeby stało. A może takie ułożenie mebli nam na razie odpowiada?
Nie bójmy się ich przestawiać wedle potrzeb i tego, co dyktuje serce, a za niezmienialne przyjmijmy czysty system naszych wartości.
@adam-13 dziękuję za wyjaśnienia. A wszystkim sugeruję poczytać wypowiedzi w tym wątku 🙂 Warto!!!
Czytając Cię, przychodzi mi na myśl książka dawno przeze mnie czytana, Potęga Podświadomości Murphy'ego. Zaznaczyłeś sedno sprawy, resztę rozwinę, postaram się, sama 🙂 Pozdrawiam!
To elektryzuje wręcz, dawno nie było takiego wątku
Hmm, sporo tu mądrych zdań
Jestem spetryfikowana, ile z tego można wziąć dla siebie
Bardzo, bardzo dobrze napisane
Oniemiałam przy tym o przemeblowaniu wnętrza