Wróćmy do tego, co Selenka powiedziała o tym, że transformacja ją znalazła, a nie odwrotnie. Zastanawiam się, czy Juno w ósmym domu przyciąga konkretny typ partnerów - takich, którzy są 'agentami' tej przemiany? Czy po prostu każda relacja z tą pozycją staje się transformująca niezależnie od tego, kto jest po drugiej stronie?
@Julisia Myślałam o tym dużo. Mam wrażenie, że obie rzeczy są prawdą, ale nie jednocześnie. Partnerzy bywają 'katalizatorami' - i rzeczywiście przyciągałam kogoś, kto miał w sobie coś plutonowego, coś intensywnego. Ale to nie on mnie transformował - raczej relacja sama w sobie była przestrzenią, w której transformacja stawała się nieunikniona. Jakby on był kluczem, a drzwi były we mnie.
Ten obraz klucza i drzwi jest bardzo dobry. Ja bym dodała, że przy Juno w ósmym domu te drzwi są zawsze trochę otwarte, nieważne czy chcesz czy nie. I dlatego te relacje bywają tak wyczerpujące - bo nie ma możliwości 'wyłączenia' tej dynamiki kiedy wracasz do domu po ciężkim dniu i chciałabyś po prostu spokoju.
A czy macie jakiś pomysł, jak sprawdzić czy drugi partner 'nosi' energię plutonową, o której mówicie? Chodzi mi o to - czy szukam kogoś ze Skorpionem, z Plutonem wyeksponowanym, z czymś w ósmym domu? Bo to brzmi jak przepis na coś bardzo konkretnego.
@Teodozja Nie ma jednej pozycji, która to definiuje - to raczej konfiguracja. Pluton aspektujący Słońce, Księżyc albo Wenus osoby nadaje jej plutonowy charakter. Też Wenus albo Mars w Skorpionie. Ale szczerze? Zanim zaczniesz szukać tego w czyjejś karcie, lepiej sprawdź najpierw, jak ta osoba reaguje na stratę, na kryzys, na coś, czego nie da się cofnąć. Karta potwierdza, ale życie weryfikuje.
To co mówi Hania ma sens, ale mam inne pytanie - czy jeśli sama mam Juno w ósmym domu, a mój partner ma kartę raczej 'spokojną', to znaczy, że ta głębia nigdy się w relacji nie pojawi? Czy może to ja jestem tą stroną, która będzie tę dynamikę wnosić?
@Gabrysia92 To bardzo dobre pytanie i chyba nigdy go sobie nie zadałam wprost. Myślę, że tak - możliwe, że przy spokojnej karcie partnera to Ty wnosisz tę energię i wtedy pytanie brzmi, czy on jest w stanie ją udźwignąć, nie uciec, nie spłycić. Bo Juno w ósmym domu potrzebuje kogoś, kto nie boi się głębi, niekoniecznie kogoś, kto sam ją generuje.
Mój mąż miał spokojną kartę, jak to Gabrysia mówi. Nie wiem, czy miał Juno w ósmym, nigdy nie sprawdzałam. Ale umiał przy mnie być w tych najtrudniejszych chwilach nie uciekając. I teraz myślę, że może nie chodziło o to, żeby sam był intensywny - tylko żeby nie bał się tego, co ja przynosiłam. To chyba jest właśnie ta nośność, o której mówiła Selenka.
I właśnie to mnie uderza w tym, co powiedziała Bożenka - że nie chodziło o intensywność samego partnera, tylko o jego zdolność do wytrwania. Ale czy to oznacza, że Juno w ósmym domu tak naprawdę nie szuka kogoś podobnego do siebie? Raczej kogoś, kto potrafi przy niej stać bez uciekania?
Bożenko, to zdanie o 'wytrwaniu obok' zostało ze mną. Myślę, że masz rację, ale chcę dodać coś od siebie - wytrwanie to nie to samo co bierność. Miałam kogoś, kto wytrwał, ale wytrwał jakby zastygł. Nie uciekał, ale też nie szedł razem w głąb. I to też nie było to.
Selenka, rozumiem tę różnicę. To chyba właśnie jest sedno ósmego domu - nie chodzi o to, żeby partner tylko 'wytrzymał' bliskość, ale żeby był w niej aktywnie obecny. Zastygłe wytrwanie to jakby zatrzymanie się przed drzwiami, o których mówiłaś wcześniej. Ale mam pytanie - jak to czułaś? Że ktoś zastygł zamiast iść razem?
@Hania_W Czułam to jako rodzaj szklanej ściany. Wszystko wyglądało na bliskie, a jednocześnie coś nie przechodziło. Jakby rozmawiałam przez szybę o czymś, co dzieje się po drugiej stronie. On nie odchodził, ale też nie był w stanie wejść w tę przestrzeń, która dla mnie jest naturalna.
Ta szklana ściana - ja to znam z innej strony. Byłam tą osobą, ktora stała za szybą przy kimś z Juno albo Plutonem mocno zaznaczonym. Nie wiedziałam jak to opisać, ale właśnie tak to czułam - że coś ode mnie chce, żebym poszła gdzieś głębiej i nie wiedziałam jak. Czy da się nauczyć tej głębi, czy to musi być wrodzone?
@Kryska57 To ważne pytanie, tylko nie jestem pewna, czy astrologia da tu odpowiedź. Karta pokazuje predyspozycje, nie granice możliwości. Ale powiedz mi - czy ta relacja cię zmieniła, czy raczej zostawiła z poczuciem, że nie dałaś rady wejść tam, gdzie trzeba było?
@Wrozanka Zmieniła, zdecydowanie. Ale z dużym bólem. Jakbym była przeciągana przez coś, na co nie byłam gotowa. I nie wiem do dziś, czy to była moja transformacja, czy po prostu jego potrzeba czegoś, czego nie umiałam dać.
Słuchajcie, to co opisuje Kryska brzmi jak odwrotna strona tej dynamiki - co przeżywa osoba bez Juno w ósmym domu, która wchodzi w relację z kimś, kto ją tam ma. Czy ktoś o tym myślał? Bo przez cały wątek rozmawiamy z perspektywy tej 'głębokiej' strony.
@Teodozja O, to bardzo dobre odwrócenie tematu! Nie pomyślałam o tym w ten sposób. Selenka, a jak myślisz - czy twoi partnerzy czuli się przeciążeni tą dynamiką, którą wnosiłaś? Czy kiedyś ktoś ci to powiedział wprost?
Jeden tak. Powiedział mi, że przy mnie nie może 'po prostu żyć' - że każda rozmowa staje się czymś większym, niż chciał żeby była. Wtedy poczułam się z tym bardzo źle, jakby coś ze mną nie tak. Teraz rozumiem to inaczej - to nie była jego wina ani moja, to był po prostu niedobór.
To co mówisz Selenka jest trochę smutne, ale też wyzwalające? Że to nie czyjaś wina, tylko niedopasowanie. Ale mam pytanie do Wróżanki albo Hani - czy w synastrii da się to sprawdzić zanim wejdzie się głębiej w relację? Czy jest jakiś aspekt, który mówi 'ten człowiek da radę, ten nie'?
@Gabrysia92 Nie ma jednego aspektu, który to gwarantuje. Ale w synastrii patrzymy np. na to, czy Pluton jednej osoby aspektuje Wenus albo Księżyc drugiej - to często wskazuje na gotowość do głębokiego kontaktu. Choć szczerze, sama karta nie powie ci, czy ktoś będzie przy tobie wytrwały. To widać w zachowaniu, nie w efemerydach.
A co to jest synastria dokładnie? Słyszałam to słowo kilka razy w tym wątku i domyślam się, że chodzi o porównanie kart, ale nie wiem jak to się robi i czy to coś innego niż composite.
@Rozalinka_02 Synastria to nałożenie dwóch kart urodzeniowych na siebie i patrzenie na aspekty między planetami obu osób - np. jak jego Słońce wpada na twoją Wenus. Composite to już jedna wspólna karta stworzona ze średnich pozycji - opisuje relację jako całość, jej 'duszę'. To dwa różne spojrzenia, często się używa obu.
@Wrozanka Dziękuję, to zaczyna mi się składać w całość. A czy Juno w ósmym domu jednej osoby widać jakoś w synastrii z partnerem? Czy to zawsze 'aktywuje się' niezależnie od karty partnera?
@Rozalinka_02 Juno natywna w ósmym domu to stały wzorzec - ona jest zawsze aktywna, bo opisuje twoje oczekiwania wobec partnerstwa. Ale intensywność tej dynamiki w konkretnej relacji zależy już od synastrii. Jeśli czyjś Pluton pada na twoją Juno - wszystko staje się wyraźniejsze, głębsze, trudniejsze do zignorowania.
Słuchajcie, wróćmy na chwilę do tego, co mówiła Selenka o szklanej ścianie. Bo ja miałam coś odwrotnego - momenty, gdy ta ściana nagle znikała bez ostrzeżenia. I to były zarówno najpiękniejsze, jak i najstraszniejsze chwile w tym związku. Czy to też jest typowe dla ósmego domu?
@Bozenka63 Tak, to bardzo charakterystyczne. Ósmy dom nie daje stałej głębi - on daje przebłyski. I właśnie ta nieregularność bywa trudna - bo nie możesz zaplanować, kiedy ta przestrzeń się otworzy. Często otwiera się w kryzysie albo na granicy czegoś. Czy te momenty zawsze wiązały się u ciebie z jakimś trudnym przejściem?
@Hania_W Tak, prawie zawsze. Choroba, strata, decyzja bez odwrotu. Jakby dopiero wtedy oboje przestawaliśmy udawać cokolwiek. I w tym sensie rozumiem teraz tytuł tego wątku - partnerstwo na granicy życia i śmierci. U mnie to była dosłowna granica nieraz.
Bożenko, to co piszesz jest bardzo poruszające. I jednocześnie myślę sobie, że Selenka pisała na początku, że szuka kogoś, z kim można przejść transformację. Czy po tym wszystkim, co tu napisałaś - ty byś jeszcze raz wybrała taką relację, wiedząc co wiesz teraz?
Julisia, to jest bardzo trudne pytanie i muszę się chwilę zastanowić, zanim odpowiem. Myślę, że tak. Wybrałabym, choć wchodziłabym z innymi oczekiwaniami. Nie od miłości, którą znam z filmów, tylko od czegoś, co nie ma nazwy. Ale to mnie zastanawia - czy w ogóle można 'wejść z innymi oczekiwaniami', skoro ta dynamika ma swoje własne prawa?
Bozenka, pytasz o to, czy można wejść inaczej, ale ja myślę, że to jest właśnie pułapka - że zakładamy, iż wiemy, co nas czeka. Mnie każda z tych relacji zaskoczyła w miejscu, w którym byłam pewna, że już rozumiem. I chyba tego nie da się obejść.
Ale tu jest ważne rozróżnienie. Wchodzić 'ze świadomością' to nie znaczy wchodzić 'z mapą'. Można wiedzieć, że będzie głęboko, i nadal nie wiedzieć, gdzie jest dno. Czy myślicie, że ta świadomość cokolwiek zmienia, czy tylko daje złudzenie kontroli?
@Hania_W A czy złudzenie kontroli nie jest czasem potrzebne, żeby w ogóle wejść? Bo jak słucham Selenki i Bozenki, to mam wrażenie, że gdyby w pełni wiedziały, co je czeka, to może by nie weszły. I nie mówię tego jako zarzut - po prostu zastanawiam się, czy ta głębokość nie wymaga trochę niewiedzenia.
Ja sie z tym zgadzam z Teodozją. Jak miałam tamtą relację, to nie weszłabym gdybym wiedziała. Ale jednoczesnie - to co wyszłam z tego jest moje i nie oddałabym. To jest sprzeczne w sobie, ale prawdziwe.
@Kryska57 O tak, dokładnie to czuję w tym co piszesz! Ale mam pytanie - czy po tamtej relacji szukałaś podobnej, czy raczej czegoś lżejszego? Bo zastanawiam się, czy jak ktoś raz przez to przeszedł, to czy ciągnie go z powrotem w taką głębię, czy ucieka od niej.
@Julisia Szczerze? Najpierw uciekałam. Przez długi czas chciałam kogoś spokojnego, zwykłego. A potem okazało sie, że z taką osobą jest mi strasznie pusto. Nie wiem czy to kwestia Juno czy po prostu ja - ale ta zwykłość mnie dusiła.
Ale czy to nie jest trochę uzależnienie od intensywności? Poważnie pytam, nie oceniam. Bo słyszę, że ta głębia jest trudna i bolesna, ale też że bez niej jest pusto. Czy astrologia jakoś to opisuje, czy to jest po prostu ludzka psychologia?
@Gabrysia92 Astrologia i psychologia tutaj się mocno przenikają i nie ma sensu ich rozdzielać. Ósmy dom generalnie jest związany z tym, co Freud nazwałby popędem śmierci - nie dosłownie, ale jako przyciąganie do granicy, do intensywności. Osoby z mocnym ósmym domem często źle tolerują spokój właśnie dlatego. To nie jest defekt, to wzorzec.
@Wrozanka Popęd śmierci brzmi bardzo poważnie. Czy to znaczy, że takie osoby nieświadomie sabotują spokojne relacje? Bo to by tłumaczyło trochę to, o czym mówi Kryska.
Nie sabotują - to za mocne słowo. Raczej nie potrafią się tam zakorzenić, bo kotwica jest zarzucona zupełnie gdzie indziej. Sabotaż sugerowałby intencję, a tu chodzi o coś głębiej zapieczętowanego.
I to jest chyba moja największa trudność - że nie umiem udawać, że płytka woda mi wystarczy. Nie z wyrachowania, tylko dlatego, że po prostu... odpływam. Uwaga gdzieś ucieka, związek zaczyna być jak tło, nie jak centrum. Czy ktoś z was ma podobnie?
Selenka, tak. I przez lata myślałam, że coś jest ze mną nie tak. Że jestem trudna albo wymagająca. Dopiero niedawno zrozumiałam, że nie chodzi o wymagania, tylko o to, że pewien rodzaj kontaktu jest mi po prostu niezbędny jak powietrze. Nie umiem bez niego oddychać.
Słucham tego wszystkiego i mam trochę mieszane uczucia. Bo to brzmi pięknie, ta głębia i transformacja. Ale też trochę strasznie. Mam Juno w trzecim domu chyba - czy to znaczy, że nigdy nie przeżyję czegoś takiego?
@Rozalinka_02 Juno w trzecim domu to zupełnie inny wzorzec - szukasz partnera, z którym możesz rozmawiać, wymieniać myśli, być mentalnie na tym samym poziomie. To nie jest mniej głęboka potrzeba, tylko inaczej ulokowana. Transformacja nie jest zarezerwowana wyłącznie dla ósmego domu.
A ja mam pytanie, które mnie nurtuje od jakiegoś czasu w tym wątku. Mówimy dużo o tym, czego szuka osoba z Juno w ósmym. Ale co z Juno partnera? Czy jak ktoś ma Juno np. w pierwszym albo siódmym domu, to ta relacja w ogóle może zadziałać, czy to jest z góry skazane na niezrozumienie?
@Teodozja To bardzo dobre pytanie i nie ma na nie prostej odpowiedzi. Juno w siódmym domu szuka harmonii, równowagi, wyraźnego 'my'. Ósmy dom jest właśnie zaprzeczeniem tej równowagi - on chce zatracenia, nie balansu. Czy to może zadziałać? Może, ale wymaga ogromnej elastyczności od obu stron. Widziałaś kiedyś taką parę?
O, to jest ciekawe co mówisz Hania! Moja mama ma chyba Juno w siódmym, a tata jest bardzo intensywny emocjonalnie, dużo Skorpiona. I oni są razem od trzydziestu lat, ale mama zawsze mówiła, że związek z nim to nie jest odpoczynek. Może to właśnie to?
@Julisia Trzydziesci lat i 'nie jest odpoczynek' - to brzmi jak ktoś kto wybrał głębię świadomie albo z miłości albo jedno i drugie. Ale mam pytanie do Hani - czy da sie odczytać z karty, czy osoba jest gotowa na te nieodpoczywanie, czy raczej bedzie sie buntować?
@Kryska57 Patrzę wtedy na Księżyc i jego aspekty - Księżyc pokazuje, jak ktoś reaguje na intensywność emocjonalną, czy ucieka w bezpieczeństwo czy zostaje. Ale szczerze, to nie jest coś, co da się odczytać raz i mieć pewność. Ludzie zmieniają się w relacjach bardziej niż jakikolwiek tranzyt by sugerował.
Hania, to co mówisz o Księżycu jest dla mnie ważne. Bo zastanawiam się właśnie, czy mój Księżyc w Skorpionie sprawia, że jestem gotowa na to nieodpoczywanie, czy może właśnie przez niego potrzebuję tej głębi jeszcze bardziej. Czy to się wzmacnia wzajemnie z Juno w ósmym, czy raczej jeden element moderuje drugi?