Temat, który mnie mocno zajmuje już od jakiegoś czasu. Zaczęłam interesować się przewodnikami duchowymi po serii dziwnych snów, w których pojawiała się ta sama postać - kobieta w ciemnym płaszczu, bez twarzy, ale z wyraźnie spokojną obecnością. Nie budziło to strachu, wręcz przeciwnie. Zastanawiam się czy to w ogóle może być znak obecności przewodnika, czy raczej szukam sensu tam, gdzie go nie ma. Jak wy to rozróżniacie? Bo czytałam różne rzeczy i każde źródło podaje coś innego.
Sny to jedno z częstszych 'wejść', ale sam sen nie wystarczy jako dowód. Pytanie brzmi: czy ta postać w snach kiedykolwiek coś mówiła, pokazywała, czy tylko była? Bo przewodnik rzadko kiedy zjawia się wprost z tabliczką 'to ja'. Działa raczej przez wrażenia, powtarzające się obrazy, coś co czujesz jako kierunek. Co cię pcha do szukania teraz, akurat w tym momencie życia?
@Nyja Postać nic nie mówiła, ale kilka razy wskazywała mi kierunek - coś jak gestem ręki pokazywała mi drzwi albo drogę. Nie pamiętam szczegółów po przebudzeniu, ale zostaje to uczucie, że coś ważnego zostało przekazane, tylko nie wiem co. Szukam teraz bo mam wrażenie, że stoję w miejscu i coś chce mnie gdzieś pchnąć.
Też miałam podobne sny i zastanawiam się - czy to nie jest tak, że przewodnik dopasowuje swoją formę do tego, co jesteśmy w stanie przyjąć? Czyli jeśli bałabyś się konkretnej twarzy, to może właśnie dlatego jest bez twarzy? Gdzieś czytałam, że przewodnicy często przyjmują symboliczne formy.
Zanim pójdziemy dalej - chcę zapytać o jedną rzecz. Skąd w ogóle wiadomo, że to przewodnik, a nie zwykła aktywność podświadomości? Bo sny o postaciach, które wskazują drogę, mogą być po prostu tym, jak mózg przetwarza nasze własne dylematy. Nie mówię, że tak jest, ale jak wy to w praktyce rozróżniacie? Mam wrażenie, że czasem za szybko przyklejamy łatkę 'przewodnik'.
@Heniek59 To samo pytanie stawiano sobie od wieków i uczciwa odpowiedź brzmi: nie ma pewności. W tradycji słowiańskiej duchy opiekuńcze były odczuwane jako obecność zewnętrzna, coś co przychodzi z zewnątrz, a nie wyłania się z wnętrza. Ale to rozróżnienie jest naprawdę trudne do uchwycenia bez długiej praktyki. Co nie znaczy, że nie warto próbować.
@Mokosza Bardzo dziękuję za to, co napisałaś, bo to naprawdę otwiera mi oczy! Nigdy bym nie pomyślał, żeby spojrzeć na to od strony słowiańskiej. Czy mogłabyś powiedzieć coś więcej o tym, jak w tych tradycjach ludzie wchodzili w kontakt z takimi duchami opiekuńczymi? Bardzo, ale to bardzo chciałbym wiedzieć.
Mam pytanie do całej dyskusji - czy nie jest tak, że każdy z nas ma więcej niż jednego przewodnika? Bo słyszałem, że jedni towarzyszą przez całe życie, a inni przychodzą tylko na konkretny etap. Czy da się w ogóle sprawdzić ile ich jest?
@Mistyk Tak, to dość powszechny pogląd. Przyjmuje się, że jest zazwyczaj jeden stały przewodnik, ale mogą dołączać kolejne w zależności od tego, czego potrzebujesz w danym czasie. Tyle że to 'sprawdzenie ile ich jest' trochę mija się z celem na początku drogi. Najpierw warto nawiązać kontakt z jednym. Czy próbowałeś jakichkolwiek metod komunikacji, czy jesteś na etapie teorii?
Wtrącę się bo to mnie bardzo ciekawi. Czy afirmacje mają tu jakieś znaczenie? Znaczy - czy jeśli regularnie powtarzam coś w stylu 'jestem otwarta na kontakt z moim przewodnikiem', to czy to w ogóle cokolwiek zmienia, czy to za mało?
@Milenka04 Afirmacje to jedna warstwa, ale sama w sobie nie wystarczy. Jak każde sposób - przepraszam, jak każda metoda - działa wtedy, gdy idzie za nią prawdziwy zamiar i choć trochę skupienia. Mówienie słów bez żadnego zakorzenienia w intencji jest jak wysyłanie listu bez adresu. Pytanie jest bardziej podstawowe: czy masz w ogóle przestrzeń na taki kontakt, czy twój umysł jest ciągle zajęty?
Ja szłam do tego przez medytację i to zajęło mi dobre kilka miesięcy zanim cokolwiek poczułam. Pierwszy wyraźny znak to był zapach, zupełnie nieoczekiwany, podczas medytacji - coś jakby stare drewno i zioła. Żadnego logicznego wytłumaczenia, okna zamknięte, sama w pokoju. Od tamtej pory zaczęłam traktować to poważniej. Ale żeby wrócić do pytania o metody - co wy konkretnie robicie, żeby nawiązać kontakt?
@Kamilka51 A to z tym zapachem to nie mogło być coś... niebezpiecznego? Znaczy pytam serio, bo słyszałam, że można przez przypadek przyciągnąć coś, co nie jest przewodnikiem. Jak w ogóle odróżnić że to opiekun, a nie coś złośliwego?
@Jagusia To bardzo ważne pytanie i też się z tym zmagałam. W tym co czytałam powtarza się jedna zasada: obecność przewodnika nigdy nie wywołuje strachu ani uczucia zagrożenia. Wręcz przeciwnie - jest spokój, ciepło, poczucie bezpieczeństwa nawet jeśli przekaz jest trudny. Jeśli czujesz dyskomfort, niepokoją cię sny, czujesz się po nich gorzej - to sygnał, że coś jest nie tak.
Słucham tej rozmowy i muszę powiedzieć wprost: dużo tu mówienia o snach i zapachach, ale mało o tym, jak w praktyce rozwijać tę komunikację. Sam pracuję z tarotem i karty są dla mnie jedną z dróg - nie dlatego, że karta 'mówi', ale dlatego, że wymuszają skupienie i otwierają na coś, co jest już w nas. Ale zanim ktokolwiek siada do kart z intencją kontaktu z przewodnikiem - powinien wiedzieć po co i być gotowy na to, co usłyszy. Czy ktoś tu w ogóle próbował pracy z kartami pod tym kątem?
@Donat Używałam run właśnie do takiego pytania - ułożyłam prosty rzut z intencją 'pokaż mi coś o moim przewodniku'. Wyszła Isa i Ansuz razem. Isa jako zamrożenie, czekanie - i Ansuz jako przekaz, komunikacja. Odebrałam to jako: jest kontakt, ale muszę zwolnić i słuchać. Pytanie czy taki rzut ma w ogóle sens metodologicznie, czy to zbyt dosłowne?
@Freja_R Interesująca kombinacja. Ale mam jedno pytanie praktyczne - czy stawiałaś te runy z konkretnym pytaniem sformułowanym przed rzutem, czy intencja była ogólna? Bo to może mocno zmieniać interpretację.
@Ilonka65 Intencja była sformułowana dość konkretnie, napisałam ją na kartce przed rzutem: 'pokaż mi coś o naturze mojego przewodnika'. Nie pytałam czy istnieje, tylko o jego charakter. Nie wiem czy to zmienia interpretację, ale myślę że tak - pytanie ogólne dałoby mi pewnie zupełnie inny układ.
@Freja_R No właśnie, to jest ważna różnica. Pytanie 'czy istnieje' jest zamknięte i trochę ustawia runy w pozycji wyroczni, a 'co możesz mi powiedzieć o jego naturze' daje im przestrzeń. Zastanawiam się tylko - czy Isa w tym kontekście mogło też wskazywać na coś innego niż czekanie? Isa bywa przecież też symbolem introspekcji, patrzenia do środka.
Może głupie pytanie, ale jak w ogóle zacząć jeśli nigdy nic nie czułem ani nie widziałem? Czytam wasze posty i zastanawiam się czy po prostu jestem za mało wrażliwy na te rzeczy albo mój przewodnik milczy bo nie ma nic do powiedzenia. Da się to jakoś rozruszać od zera?
@Young To nie jest głupie pytanie, ale chcę ci oddać pytanie: czy rzeczywiście nic nie czujesz, czy może nie rozpoznajesz tego jako czegoś znaczącego? Przewodnik rzadko kiedy daje spektakularny znak. Częściej to jest nagła myśl która przyszła nie wiadomo skąd, dziwna zbieżność, impuls żeby skręcić gdzie indziej. Czy miewasz takie momenty, których potem nie możesz wytłumaczyć?
Słucham tej dyskusji i zastanawiam się - czy to ma znaczenie czy szukamy kontaktu pod wpływem trudnego okresu w życiu? Pytam bo sama jestem teraz w niezbyt łatwym miejscu i chyba właśnie dlatego zaczęłam myśleć o przewodniku. Czy taka motywacja nie zaburza kontaktu, czy nie przyciągnie czegoś złego zamiast opiekuna?
@Tola.2 Akurat trudny czas bywa momentem, kiedy jesteśmy bardziej otwarci, bo mniej pchamy własne projekcje. Ale masz rację, że jest tu ryzyko: jeśli bardzo potrzebujemy usłyszeć konkretną odpowiedź, to możemy ją 'usłyszeć' nawet jeśli jej nie ma. Dlatego zawsze mówię - zanim zaczniesz szukać znaków, zapisuj co czujesz i z czego to wynika. Po jakimś czasie widać wzorzec albo jego brak.
Czytam ten wątek z Isą i Ansuz i zaczynam rozumieć że to nie chodzi o dosłowne widzenie czy słyszenie. Ale nadal nie wiem od czego fizycznie zacząć. Medytacja, karty, runy - to wszystko wymaga jakiegoś przygotowania. Czy jest coś prostszego na początek, jakiś pierwszy krok żeby w ogóle sprawdzić czy coś czuję?
@Young Dla mnie pierwszym krokiem było po prostu siedzenie w ciszy przez kilka minut każdego dnia bez żadnego celu. Nie medytacja w rozumieniu technicznym, tylko cisza. I zaczęłam prowadzić coś w rodzaju dziennika - zapisywałam wszystko co było nieoczekiwane w ciągu dnia. Przypadkowe myśli, sny, zapachy. Po kilku tygodniach zaczęłam widzieć wzorce.
A może to też zależy od tego, kiedy zaczynamy szukać? Bo czytałem że podczas pewnych tranzytów, szczególnie gdy Saturn wchodzi w konkretne domy, jesteśmy naturalnie bardziej otwarci na takie doświadczenia. Czy to ma sens że astrologia mogłaby podpowiedzieć kiedy w ogóle próbować?
@Mistyk Nie powiedziałbym że Saturn 'otwiera' na kontakt z przewodnikiem. Saturn raczej zmusza do pracy, do konfrontacji z tym co mamy zaniedbane. Jeśli już szukać tranzytów, to raczej Neptun albo Pluton w kontakcie z Ascendentem lub Księżycem - to są momenty kiedy granica między tym co zewnętrzne a wewnętrzne naprawdę się rozmywa. Ale to tylko jeden kontekst, nie warunek.
@Mistral To ciekawe bo właśnie mam teraz dość ciężki tranzyt Plutona. Może to tłumaczy dlaczego tak nagle zaczęłam myśleć o tych rzeczach. Ale wracając do tego co pisał Heniek - że trudny czas może nas otwierać, ale też zniekształcać odbiór - jak w praktyce pilnować tej granicy? Bo teoretycznie rozumiem, ale nie wiem jak to sprawdzić u siebie.
@Tola.2 Uczciwie? Nie ma tu pewnej metody. Ale jest jedna praktyczna zasada: jeśli 'znak' potwierdza dokładnie to, czego desperacko potrzebujesz usłyszeć, to właśnie wtedy warto się zatrzymać i zapytać siebie czy to możliwe, że po prostu bardzo chcesz żeby to był znak. Nie mówię że tak jest, mówię żeby postawić sobie to pytanie wprost.
Ale chwilę - czy to nie jest trochę za bardzo racjonalne podejście jak na ten temat? Znaczy jeśli przy każdym znaku będziemy go podważać to chyba nigdy nic nie poczujemy? Jak to się ma do tego co pisała Akacja wcześniej że strach jest wskaźnikiem - strach odróżnia coś złego od przewodnika?
@Jagusia Właśnie to chciałam dopowiedzieć do tego co pisze Jagusia. Te dwie rzeczy nie wykluczają się nawzajem. Sceptycyzm wobec własnych projekcji i jednoczesna otwartość na to co rzeczywiście przychodzi z zewnątrz - to jest dla mnie właśnie zdrowe podejście. Strach jako wskaźnik to jest coś innego niż racjonalne sprawdzanie własnych motywacji.
Bardzo dziękuję za to rozróżnienie, Akacja, bo naprawdę to mi dużo daje! Chciałem zapytać o coś praktycznego - czy jest jakiś sposób żeby świadomie poprosić przewodnika o znak, który będzie jednoznaczny? Bo mam wrażenie że moje 'znaki' zawsze są na tyle niejednoznaczne, że mogę je interpretować w każdą stronę.
@Bard To jest właśnie punkt, w którym większość osób gubi się na początku. Prośba o 'jednoznaczny znak' rzadko działa tak jak oczekujesz, bo ty sam definiujesz co jest jednoznaczne, a co nie. Zamiast tego spróbuj zadać konkretne pytanie zamknięte i ustal z góry co będzie odpowiedzią tak, a co nie. Ale musisz to ustalić PRZED zadaniem pytania, nie po.
A mi się wydaje że tu wszystko jest strasznie skomplikowane. Moja babcia po prostu czuła kiedy coś jest nie tak i wiedziała. Nie miała żadnej techniki ani kart ani run. Czy naprawdę trzeba tyle przygotowania żeby po prostu... poczuć?
@Sura Babcia twoja przez całe życie ćwiczyła uważność, tylko nie nazywała tego tak. To że nie miała 'techniki' nie znaczy że nie miała praktyki - ona po prostu nie rozdzielała codziennego życia od tej warstwy wrażliwości. Nam to dziś trudniej przychodzi bo jesteśmy ciągle w hałasie i rozproszeniu. Techniki to tylko sposób żeby tę ciszę sztucznie stworzyć.
@Anusia67 To jest świetne ujęcie, bo od razu rozumiem dlaczego same afirmacje mi nie wystarczają. Ale mam pytanie - czy te przedmioty o których piszesz w innych wątkach, kamienie, talizmany - czy mogą pomagać właśnie w tej wyciszeniu? Znaczy czy to jest tylko symbol czy coś więcej?
Przepraszam że wchodzę w środek, ale chcę zapytać o jedną konkretną rzecz. Czy kontakt z przewodnikiem można stracić? Znaczy czy jeśli ktoś go kiedyś czuł wyraźnie, a potem przestał - to jest jego decyzja, naszego przewodnika, czy coś my robimy nie tak?
@Renia To ciekawe pytanie, bo zakłada że kontakt jest czymś co można stracić jak klucze. Z mojego doświadczenia - i z tego co wiem - raczej się go przesłania. Wchodzimy w fazy w których żyjemy szybko, dużo robimy, mało słuchamy. Przewodnik nie odchodzi, ale my jakby wychodzimy poza zasięg. Czy masz na myśli konkretną sytuację kiedy coś czułaś i to się urwało?
@Nyja Do tego co pisze Nyja dodam tylko jedno. W starych wierzeniach rozróżniano obecność ducha od jego aktywności. Duch opiekuńczy jest zawsze, ale nie zawsze mówi. Niektóre okresy są po prostu ciche - nie dlatego że coś jest nie tak, tylko dlatego że nie ma nic pilnego do przekazania. Ta cisza nie jest sygnałem braku kontaktu.
@Mokosza Czytam cię od początku tego wątku i mam wrażenie, że ta słowiańska perspektywa jest zupełnie inna niż to, o czym piszą osoby które pracują np. z tarotem czy runami. Tam jakby cały czas się 'odpytuje', a tu opisujesz coś bardziej pasywnego, że się czeka i słucha. Czy to jest świadomy wybór podejścia czy po prostu inne tradycje mają inne metody?
Słuchajcie, mam wrażenie że ta rozmowa trochę odpłynęła od pytania jak w ogóle poznać swojego przewodnika i jak się z nim komunikować. Bo wciąż mówimy o zasadach i podejściu, ale czy ktoś mógłby powiedzieć konkretnie - jest jakiś moment albo znak, po którym można powiedzieć 'to był mój przewodnik, a nie coś innego'? Bo tego mi najbardziej brakuje w tej dyskusji.
@Jasminka Jasminko, masz rację że trochę nam to odpłynęło. Wracam więc do sedna, bo to moje pytanie pierwotnie. Dla mnie moment, w którym wiedziałam że to nie ja sama 'produkuję' te odczucia, był bardzo konkretny - poczułam coś jakby czyjąś obecność tuż przed zaśnięciem, bez żadnego powodu, bez żadnego wcześniejszego myślenia o tym. Nie było to przyjemne ani nieprzyjemne, po prostu... obecność. I wtedy zaczęłam płakać, zupełnie bez powodu. Czy ktoś miał coś podobnego? Znaczy ten moment kiedy po prostu WIESZ że to nie twoja własna projekcja?
Akacja, bardzo ci dziękuję że wróciłaś do pytania bo sam się gubiłem w tych wszystkich wątkach o tranzytach i słowiańskich duchach - to wszystko ciekawe, ale czułem że gdzieś zniknął ten punkt wyjścia. Ja miałem coś trochę podobnego - poczułem nagłe, nieuzasadnione ciepło w okolicach klatki piersiowej podczas całkowicie zwykłej sytuacji, zmywania naczyń. Czy to w ogóle może być sign czy jestem zbyt chętny do interpretacji?
@Bard Ciepło w okolicach klatki piersiowej to jeden z tych sygnałów, które faktycznie często się pojawiają - ale zanim zaczniesz to interpretować jako obecność przewodnika, powiedz mi: czy to było jednorazowe, czy powtórzyło się w podobnych warunkach? Bo powtarzalność to jeden z kluczowych wyróżników w odróżnieniu od zwykłej fizjologii.
@Nyja A czy powtarzalność jest zawsze konieczna? Bo mam wrażenie, że jeśli czekamy na 'wzorzec', to możemy przegapić jednorazowe, bardzo wyraźne doświadczenie. Albo inaczej - czy to nie jest tak, że pierwsze pojawienie się jest właśnie tym najważniejszym, a potem to my zaczynamy szukać i to już jest nasza własna praca, nie sygnał z zewnątrz?
@Jasminka To jest naprawdę dobre pytanie i nie mam na nie prostej odpowiedzi. Myślę że pierwsze pojawienie się może być ważne, ale jest też po prostu statystycznie bardziej podatne na błędną interpretację, bo nie masz jeszcze żadnego punktu odniesienia. Powtarzalność nie jest wymogiem, ale jest rodzajem weryfikacji, którą robisz już po fakcie. Rozumiesz tę różnicę?
@Nyja Przy całym szacunku dla tego co piszesz, Nyja, mam wątpliwość. Jeśli 'weryfikacja' polega na tym że szukamy powtórzeń, to sami kreujemy wzorzec przez uwagę którą poświęcamy konkretnym bodźcom. Psychologicznie to się nazywa bias potwierdzenia. Nie mówię że doświadczenia są nieprawdziwe, mówię że metoda weryfikacji przez powtarzalność ma poważną lukę.
@Heniek59 Zgadzam się co do luki, ale dawne podejście było inne i nie wpadało w tę pułapkę. Nie szukano wzorców, tylko słuchano w konkretnych momentach - przy progu, przy ogniu, przy wodzie. Kontekst był z góry określony, nie wszystko mogło być znakiem, tylko to co wydarzyło się w odpowiednim miejscu i czasie. Dzisiaj brakuje nam tej ramy i dlatego właśnie wszystko może być znakiem albo nic nie może.
@Mokosza Bardzo mi to dało do myślenia. Czyli dawniej było coś w rodzaju... protokołu? Że przewodnik mówi, ale tylko w wyznaczonych okolicznościach? Jak to się miało do codzienności, bo chyba nie można było siedzieć cały czas przy ogniu?
@Kryska Codzienna komunikacja wyglądała inaczej - to były sny, powtarzające się obrazy, zachowanie zwierząt, szczególnie określonych gatunków. Próg i ogień to były miejsca rytualne, gdzie pytano wprost. Codzienność była odczytywana bardziej jak tło niż jak bezpośredni przekaz. Myślę że to jest duże, praktyczne rozróżnienie.
A co ze snami? Bo ja ostatnio miewam bardzo wyraziste sny z tą samą postacią, której twarzy nigdy nie widzę, ale której obecność wydaje się... opiekuńcza, nie groźna. Zawsze budzę się spokojniejsza. Czy to może być właśnie ten codzienny kontakt o którym piszesz Mokosza, czy to po prostu mój mózg przetwarza to co ostatnio czytam?
@Tola.2 Tola, właśnie sny były dla mnie pierwszym wyraźnym sygnałem, na długo przed tymi odczuciami na jawie. I też miałam postać bez twarzy. Nie wiem czy to przypadek czy jakiś wzorzec - ale ta postać nigdy nic nie mówiła, tylko była. Zaczęłam prowadzić dziennik snów i dopiero po kilku tygodniach zauważyłam że pojawia się w konkretnych momentach, zawsze kiedy stałam przed jakąś decyzją. Czy twoja postać też pojawia się w jakimś kontekście?
Teraz jak o tym myślę to chyba tak... Zawsze kiedy jest jakiś chaos emocjonalny. Ale czy to nie może oznaczać że po prostu wtedy śnię intensywniej i mój mózg tworzy sobie jakiś archetyp opiekuna? Bo Heniek ma rację z tym bias potwierdzenia i sama już nie wiem jak to odróżnić.
@Tola.2 Dobrze że zadajesz to pytanie sobie a nie tylko nam. Powiem ci szczerze - to rozróżnienie, mózg kontra coś zewnętrznego, może nie być w praktyce tak ważne jak myślisz. Jeśli ta postać pojawia się w momentach chaosu i po niej budzisz się spokojniejsza, to niezależnie od źródła - coś ci to daje. Pytanie jest może inne: czy chcesz wejść z tym w świadomy dialog?
@Heniek59 Przepraszam że się wtrącam, ale to co pisze Heniek mnie zatrzymało. Znaczy można wejść w dialog z czymś co może być tylko swoim mózgiem? To by nie było trochę jak rozmawianie z samym sobą?
@Renia Powiem ci coś co może zabrzmieć zaskakująco - z perspektywy pracy z kartami, która jest sposóbm dialogu właśnie z tym 'wewnętrznym', ta granica jest zupełnie nieistotna operacyjnie. Tarot działa niezależnie od tego czy traktujesz go jako kontakt z zewnętrzną siłą czy jako rozmowę z głębszą częścią siebie. Wynik jest ten sam. Może to samo dotyczy komunikacji przez sny?
@Donat Ale jeśli to jest to samo, to po co w ogóle szukać przewodnika na zewnątrz? Czy nie jest tak, że zakładamy że jest zewnętrzny właśnie dlatego, że chcemy mieć kogoś kto wie więcej niż my? Bo sama sobie nie ufam na tyle żeby traktować własne sny jako poradę.
@Jasminka Jasminka postawiła tu coś ważnego i nie słyszałam żeby ktoś to wcześniej tak nazwał. To kwestia autorytetu - własny wewnętrzny głos nie ma dla nas wystarczającego autorytetu, więc potrzebujemy żeby był zewnętrzny. Ale to też może być pułapka, bo wtedy oddajemy odpowiedzialność za decyzje czemuś poza sobą.
@Ilonka65 To jest coś w co wchodzę bardzo głęboko, bo dokładnie tak to u mnie wygląda. Nie ufam sobie, więc szukam potwierdzenia. Ale co z tym zrobić praktycznie? Jak ćwiczyć zaufanie do własnego odbioru, skoro nie wiem czy to jest mój odbiór czy coś poza mną?
@Milenka04 Właśnie to jest sedno. Nie zaczynaj od pytania 'czy to ja czy ktoś zewnętrzny'. Zacznij od pytania 'czy to co czuję jest spójne z tym kim jestem w dłuższej perspektywie'. Jeśli impulsy lub obrazy prowadzą cię w kierunku który rozpoznajesz jako swój, to możesz im zaufać niezależnie od źródła. Jeśli prowadzą cię gdzieś obcego - dopiero wtedy się zatrzymaj.
Słucham tej rozmowy i mam wrażenie że wracamy w kółko do tego samego dylematu. Ja u siebie to rozwiązałam praktycznie przez runy - nie jako wyrocznię, ale jako strukturę do rozmowy. Losuję jedną runę z pytaniem do przewodnika i zapisuję co przychodzi mi do głowy przy patrzeniu na nią. Potem zostawiam i wracam po kilku dniach. To co zostaje, to co nie wyparowało - to traktuję poważnie. Czy ktoś próbował czegoś podobnie strukturyzowanego?
I właśnie o to mi chodzi z tymi runami - nie szukam odpowiedzi gotowej, tylko szukam czegoś co wymusi na mnie nazwanie tego co już gdzieś wiem. Ale pytanie do Anusi: piszesz o spójności z tym kim jesteś w dłuższej perspektywie - jak to sprawdzić, jeśli jest się w środku jakiegoś procesu zmiany? Bo wtedy to 'kim jestem' samo w sobie jest płynne.
@Freja_R To jest naprawdę dobre pytanie i myślę że właśnie tam leży pułapka tego co mówiłam - zakładam pewną stabilność siebie, której może nie ma. Ale może zamiast pytać 'czy to spójne z tym kim jestem', lepiej pytać 'czy to prowadzi mnie ku czemuś, czy ode czegoś ucieka'. Strach i spokój to dwa różne kierunki i to można rozróżnić nawet w środku zmiany.
@Anusia67 Ten podział na 'ku' i 'od' jest dla mnie bardzo pomocny, naprawdę. Ale właśnie przy przewodniku duchowym - czy kontakt z nim ma mnie zawsze prowadzić ku czemuś konstruktywnemu? Czy przewodnik może mnie też ostrzegać, cofać, mówić 'nie idź tędy'? Bo moje odczucia w snach nie zawsze są radosne, czasem to jest coś ciężkiego.
@Milenka04 A powiedz więcej o tym 'ciężkim'. Bo to ważne rozróżnienie - ciężkość jako ostrzeżenie to zupełnie co innego niż ciężkość jako lęk wytworzony przez sam sen. Co czujesz po przebudzeniu po takim śnie - niepokój który zostaje, czy raczej spokój mimo że treść była poważna?
@Heniek59 Hmm. Chyba... spokój mimo ciężkości. Jakby ktoś mi powiedział coś trudnego, ale bez złośliwości. To ciekawe że tak to opisujesz, bo właśnie przez to mi to nie wydawało się niepokojące - a mogło.
Właśnie ten spokój po trudnym śnie to jeden z sygnałów które u mnie pojawiały się najwcześniej i które teraz, po czasie, interpretuję jako kontakt a nie jako własną produkcję mózgu. Choć oczywiście Heniek powie że to nie dowód 🙂 Ale dla mnie ważne było to że ten spokój był jakiś... zewnętrzny. Jakby nie wynikał z treści snu, tylko był osobny od niej.
Akacja, nie powiem że to nie dowód - powiem że to jest coś, czego nie da się zweryfikować zewnętrznie i co ma wartość dla ciebie jako doświadczenie. To mi zupełnie wystarcza. Nie jestem tu po to żeby rozkładać cudze przeżycia na czynniki pierwsze.
A czy ktoś z was miał tak, że przewodnik - albo cokolwiek to jest - odezwał się w momencie kiedy wy sami tego zupełnie nie szukaliście? Bo u mnie właśnie tak. Nie byłam w żadnym rytuale, nie medytowałam, po prostu stałam w kuchni i nagle coś... przesunęło się w środku. Nie wiem jak inaczej to opisać.
@Tola.2 Ja miałam podobnie i długo nie wiedziałam co z tym zrobić, bo byłam przekonana że to musi być jakiś wyjątkowy moment, świeca, cisza, skupienie. A tu stałam w kolejce w sklepie. Myślisz że to ma znaczenie, w jakim kontekście to przychodzi?
@Kryska W dawnych praktykach nie było przypadkowych momentów - ale nie dlatego że wszystko było rytuałem, tylko dlatego że pewne czynności codzienne same w sobie miały charakter graniczny. Gotowanie, przejście przez próg, moment przed snem. Kolejka w sklepie to odpowiednik czegoś co kiedyś było czymś innym - momentem uwagi, zawieszenia między jednym a drugim.
@Mokosza Czyli to zawieszenie uwagi jest kluczem, nie miejsce ani rytuał sam w sobie? Jeśli tak, to czy można to zawieszenie wywołać celowo, czy ono musi przyjść samo?
@Jasminka Można wywołać warunki sprzyjające - regularny rytm, powtarzalna czynność, ograniczenie bodźców. Ale samo zawieszenie nie znosi przymusu. Jeśli próbujesz je wymusić, to zwykle dostajesz coś co wygląda podobnie, ale smakuje inaczej.
@Mokosza Dziękuję, Mokosza, bo to co piszesz o warunkowaniu uwagi naprawdę dużo mi wyjaśnia. Próbowałem różnych podejść i zawsze mi się wydawało że 'nic nie działa' - a może po prostu za bardzo się starałem i przez to blokowałem właśnie to zawieszenie o którym piszesz. Tylko jak przestać się starać bez przerywania całej praktyki?
@Bard To jest paradoks który znam bardzo dobrze i nie mam na niego prostej rady. Ale z mojej praktyki - pomaga zmiana intencji. Zamiast 'chcę nawiązać kontakt', idź z czymś w rodzaju 'chcę być dostępna'. To subtelna różnica, ale w praktyce z czakrą sercową na przykład bardzo wyraźna - aktywna chęć wywoływania versus gotowość na przyjęcie.
@Nyja To brzmi bardzo rozsądnie i właściwie teraz jak o tym myślę, to w tych momentach kiedy cokolwiek czułem, nie byłem skupiony na wywołaniu czegokolwiek. Byłem po prostu zmęczony. Nie wiem czy to dobra metoda, wyczerpywać się żeby przestać kontrolować 🙂
Ten wątek o kontroli mnie zatrzymuje, bo widzę że cała ta rozmowa kręci się trochę wokół tego samego napięcia - chcemy kontaktu, ale kontakt pojawia się kiedy nie chcemy. To trochę jak z numerologią ścieżki życia - pewne rzeczy są zapisane, ale ujawniają się wtedy kiedy przestajesz na nie czekać. Czy ktoś próbował podejść do komunikacji z przewodnikiem przez karty albo cokolwiek strukturalnego właśnie po to, żeby uwolnić się od tej presji oczekiwania?
@Ilonka65 Właśnie temu służy każde formalne medium - karty, runy, cokolwiek. Nie po to żeby medium 'wiedziało', ale żeby ty mógł przestać być jednocześnie pytającym i słuchającym. Struktura zewnętrzna zdejmuje napięcie z samego aktu czekania. Tylko trzeba wiedzieć że to nie medium odpowiada - to ty odpowiadasz przez medium.
@Donat Przepraszam że znowu wchodzę z takim podstawowym pytaniem, ale to jest ważne dla mnie - jeśli ja odpowiadam przez medium, to co właściwie robi przewodnik w tym procesie? Czy jest jakiś moment kiedy on naprawdę 'wchodzi' do tej rozmowy, czy przez cały czas to tylko ja?
@Renia Nie ma prostej odpowiedzi i każdy kto ci powie że wie dokładnie, mówi za dużo. Moja praktyka mówi mi że to nie jest albo-albo. Są momenty w rozkładzie kiedy coś się przesuwa - interpretacja która przychodzi szybciej niż myślenie, karta która w danym kontekście znaczy coś czego bym się nie spodziewał. Czy to jest 'on' - nie wiem. Ale to nie jest wyłącznie ja w sensie świadomego ja.
I chyba na tym polega ta trudność całego tematu - że nie ma momentu kiedy możesz powiedzieć 'teraz to jest on, nie ja'. Przynajmniej ja go nie znalazłam. Ale im dłużej prowadzę dziennik, tym wyraźniej widzę że pewne rzeczy które przychodziły w tych momentach miały sens, który ujawnił się znacznie później. Nie wiem czy to dowód, ale dla mnie jest wystarczającą podstawą żeby kontynuować.