A czy w ogóle jest możliwe żeby dwie osoby poczuły dokładnie to samo jednocześnie, jeśli to nie jest coś fizycznego? Znaczy rozumiem że widzenie czegoś wspólnie można jakoś wytłumaczyć przez to samo środowisko, te same warunki. Ale uczucie wewnętrzne, to samo u dwóch osób w tym samym momencie - to już zupełnie inne zjawisko, nie?
@Walcia jest kilka podejść do tego pytania i żadne nie jest proste. Jedno zakłada że pewne miejsca albo pewne obecności generują coś w rodzaju pola które odbierają obaj obserwatorzy. Drugie mówi o synchronizacji między dwojgiem ludzi którzy są razem i skupiają się na tym samym. Nie mówię które jest prawdziwe, bo nie wiem. Ale obaj tu pytamy Gorisa o różne aspekty i myślę że on jeszcze nie skończył.
Rozmawialiśmy o tym co widzieliśmy najpierw. Emocje wyszły później, prawie przypadkowo, kiedy jeden z nas powiedział coś w stylu "dziwne że się nie bałem". I wtedy drugi potwierdził. To nie było zaplanowane porównanie uczuć. Właśnie dlatego mi to utknęło, bo to wyszło spontanicznie z obu stron.
@Goris Ten spontaniczny moment potwierdzenia jest ważny. Gdybyś ty powiedział "czy ty też się nie bałeś?" to można by powiedzieć że sugerujesz odpowiedź. Ale jeśli jedno z was rzuciło to w powietrze i drugie odpowiedziało tak samo bez zastanowienia, to jest inna jakość tego świadectwa. Goris, kto to powiedział pierwszy, ty czy kolega?
@Zengui Właśnie chciałam zapytać o to samo. Bo to jest ten moment w którym można powiedzieć że jedna osoba nie nakierowała drugiej. I to też jest dokładnie ten moment którego nie da się opowiedzieć ludziom sceptycznym, bo oni i tak znajdą sposób żeby to zreinterpretować.
@Daneczka masz rację że sceptyk zawsze znajdzie wyjście. Ale to nie znaczy że to doświadczenie jest mniej realne dla tych dwóch konkretnych osób. Goris i jego kolega mają coś czego żaden z nich nie wymyślił osobno. I wracając do tytułu tego wątku, to właśnie tu leży problem z szukaniem słuchaczy. Nie da się tego przekazać komuś kto nie był tam z wami.