Odkąd pamiętam, czułam przy sobie obecność duchów, właściwie towarzyszą mi od samego początku, od dzieciństwa. Poruszające się przedmioty, przesuwające się cienie, głosy... i nie tylko ja to przeżywałam, połowa rodziny miała podobne doświadczenia. Pamiętam takie jedno seansik z dzieciństwa, kiedy wywoływałysmy duchy i jeden z nich powiedział mojej mamie w jakim wieku wyjdzie za mąż, jak będzie wyglądał jej przyszły mąż i jak się będzie nazywał. Wszystko się sprawdziło. Do tego zdarza mi się przeczuwać rzeczy zanim nastąpią, jakieś przebłyski tego co nadchodzi.
Jak widać, moje życie jest dość... osobliwe 🙂 I zastanawiam się, czy takie doświadczenia kwalifikują kogoś do bycia medium?
Ale ta przepowiednia dla twojej mamy co do jej męża... czy to faktycznie sie sprawdziło? Bo szczerze mówiąc mam spore wątpliwości. Nie wierzę w przeznaczenie jako takie - to z kim skończymy przez życie to w mojej ocenie efekt przypadku, splotu okoliczności, a nie żaden zaplanowany przez „kogoś tam” scenariusz.
@senny_umysl jest takie stare powiedzenie „Bóg nie gra w kości”... Einstein co prawda wypowiedział to przy okazji dyskusji o mechanice kwantowej, ale jakoś tak świetnie pasuje też do rozmów o tym, czy cokolwiek w naszym życiu jest przypadkowe.
Choć z drugiej strony Hawking twierdzi, że Bóg nie tylko gra w kości, ale potrafi rzucić je tam, gdzie nikt nie może ich zobaczyc. I co z tym zrobić, prawda?
No i wracamy do tego samego miejsca zawsze, do kwestii wiary. A to już jest coś bardzo osobistego, każdy z nas ma swoje własne doświadczenia które go do czegos przekonują albo nie.
Ja dla siebie wiem jedno, wierzę że istnieją ścieżki przeznaczenia i ze wybór jednej z nich naprawdę kształtuje całe życie. I dlaczego właściwie nie miałoby być możliwe otrzymywanie pewnych wskazówek co do tego, którą drogę wybrać? Może właśnie po to są takie doświadczenia jak te, o których tu rozmawiamy.
@blekitnywir no właśnie, to zdanie Hawkinga jest ciekawe bo coś w nim jest... Bóg rzuca kości tam gdzie ich nie widać, ale jak sam piszesz, zawsze jakoś dostajemy sygnały gdzie ich szukać 🙂 i chyba o to właśnie chodzi w tych wszystkich „wskazówkach” o których tu mówimy.
Pozdrawiam!
Cieszcie sie życiem i nie zaprzątajcie sobie głowy myślami o „mediach” 🙂
Robcie swoje, nikomu nie krzywdźcie, szanujcie każde życie i już... to chyba najbezpieczniejsza i najuczciwsza droga, jaką można obrać 😉
Myślę że tak, ale to wymaga pracy... przede wszystkim nad sobą. Osoby które mają do czynienia z duchami muszą być naprawdę silne psychicznie i mieć pewien porządek wewnętrzny, życiowy. To podstawa, bez tego trudno cokolwiek zbudować.
Jeśli chodzi o rozwój... warto sięgnąć po metodę Silvy, bardzo wyostrza intuicję 🙂 A poza tym poczytaj coś o energii, pogrzeb trochę w temacie i sama poczujesz w którym kierunku powinnaś iść. Takie rzeczy nie dają się narzucić z zewnątrz, trzeba to odnaleźć samemu.
Pozdrawiam serdecznie
Wiesz, ja bym ci powiedział tak z doświadczenia, bez dobrego przewodnika możesz się w tym wszystkim porządnie pogubić. To nie jest tak, że człowiek weźmie książkę, poczyta i już wie co i jak. To jest właśnie ten ciemny las, gdzie bez kogoś kto zna ścieżki bardzo łatwo wejść w manowce... i wyjść z nich bywa trudno. Znajdź sobie kogoś kompetentnego, kto naprawdę zna się na rzeczy i potrafi poprowadzić, bo inaczej możesz błądzić latami.