@marta-74 dziękuję, choć trochę trudno mi to wszystko ogarnąć na raz, tyle tego 🙂 naprawdę bardzo obszernie to opisałaś.

Jedno czego jestem pewna to kwestia zdrowia, mam problemy z nerkami i to chyba jedyne co teraz mogę konkretnie potwierdzić z tego co napisałaś.

Co do zdolności aktorskich... no nie wiem, jakoś tego w sobie nie widze. A ta waleczność, kłótliwość... hmm, to akurat prawda. Sama nie szukam konfliktów, a i tak jakoś mi się to przydarza, wpadm w nieporozumienia z ludźmi nawet jak naprawdę nie mam takiego zamiaru.

Pomyślę nad tym doradcą zawodowym, może to faktycznie dobry pomysł.

@marta-74 dziękuję za tę drugą część, przepraszam że tak późno odpisuję, miałam swoje sprawy.

Co do zdrowia... w końcu się przebadałam. Wyszło sporo rzeczy naraz. Problem z nerkami, z florą bakteryjną, teraz biorę probiotyki i nad tym pracuję 🙂 Jest podejrzenie cukrzycy, ale na razie staram się ograniczać cukier i obserwuję. Do tego polip w zatokach, kości i zęby też dają znać o sobie, pewnie przez niedobór wapnia. Ciśnienie tętnicze jest okej, ale mam migreny i boli mnie słabsze oko. Właściwie głowa boli mnie zawsze w tym samym miejscu, gdzie miałam uraz przy wypadku samochodowym w dzieciństwie. Okuliści zawsze wykluczali ciśnienie w oku, więc chyba trafila Pani w sedno 🙂

Warsztaty... myślę nad tym. Na razie uczę się na własnych rozmowach kwalifikacyjnych, mam doradcę zawodowego, choć nie jest psychologiem. W moim miescie takich warsztatów jest zaskakujaco mało, biorąc pod uwagę że to dosyć duże miasto. Coachowie są, ale ceny są niestety bardzo wysokie 🙂 Z NFZ są psychologowie, ale to też różnie bywa. Nie do końca wiem co mi nie wychodzi w komunikacji w pracy, może chodzi o asertywność, choć zdarzało mi się ją pokazać i nie było to dla mnie miłe uczucie. Mam w ogóle problem z otwieraniem się, z wyrażaniem siebie, z prezentowaniem siebie przed innymi, to trochę wynika z tego co przeżyłam w dzieciństwie. Nigdy nie wiem czy nie zabieram za dużo miejsca swoimi problemami i poglądami, albo odwrotnie. Bliska znajoma miała do mnie pretensje że jej za mało o sobie mówię, a ja tego tak nie widziałam.

Brakuje mi cierpliwości i takiego chłodnego, spokojnego podejścia do rzeczy. Kiedy coś idzie nie tak, od razu myślę że to moja wina i się tym katuje. Nie umiem się sprytnie ustawiać, bo i tak wydaje mi się że to nie zadziała. Mam wrażenie że brakuje mi kontaktów, charyzmy, że siebie odbieram zupełnie inaczej niż widzą mnie inni i w końcu po prostu siedzę cicho. Choć ktoś kiedyś powiedział że charyzme jednak mam...

W urzędowych sprawach to mam pecha, tak po prostu jest.

Lubię początki, lubię wymyślać, mam głowę pełną pomysłów. Social media, robienie zdjęć, kamerowanie, krótkie eventy i wrzucanie tego wszystkiego do internetu, to robiłam i dobrze mi z tym było. Nie wiem tylko czy umiem pisać, nie jestem pewna czy mam lekkie pióro, raczej nie. Czytam i pisanie lubię, ale zawsze wolałam przedmioty ściśle. Niestety przez różne traumy z dzieciństwa nie mogłam porządnie usiąść do nauki, matura wyszła przeciętnie.

Nie wiem czy umiem wydawać polecenia. W ostatniej pracy miałam po raz pierwszy kogoś pod sobą i chyba dziwnie to wyglądało, brak mi było pewności siebie.

Prawo staram się przestrzegać, ale i tu zdarzają się przykre niespodzianki, może przez moją nadmierną ufność i trochę lekkomyślnosc.

Staram się opanowywać stres, rożnie to wychodzi. Chcę być dobrze odbierana, nie lubię być sama w sensie że kiedy wychodzę ze swojej skorupy to chciałabym mieć obok kogoś kto dobrze się czuje w moim towarzystwie. Nie chodzi o to żeby ktoś mi zdobył pracę, po prostu o zwykłe bycie razem.

W pracy zależy mi na dobrych relacjach z każdym, rozmawiałam i ze sprzątaczkami i z działem technicznym, każdy człowiek jest dla mnie ważny.

Myślałam o tym planie awaryjnym i o nowym mieście. Liczyłam na pewien związek, pytałam Pani wcześniej o tę osobę. Widzę że to niemożliwe. Nie chciałam jej w żaden sposób wykorzystac, myślałam że może podpowie, pomoże, coś zasugeruje, ale nie że cokolwiek załatwi. Plan się spalił i zostało tylko rozczarowanie.