mam tu w notatniku porównanie kilku źródeł i ciekawe że w różnych tradycjach jest podobny opis tego co dzieje się z ciałem energetycznym podczas śmiechu. Tibetańczycy, sufici, nawet niektórzy szamańscy praktykujący opisują rozluźnienie w okolicach przepony jako „otwarcie”. To zbieżność którą trudno zignorować
@Stokrotunia67 zbieżność między tradycjami to ciekawy punkt, ale uważam ze można to wytłumaczyć prościej. Przepona to przepona, śmiech angażuje ją fizycznie, każda tradycja to zauważyła i po prostu różnie to nazwała. Niekoniecznie mówią o tym samym zjawisku energetycznym
@Julisia80 możliwe, ale czemu od razu zakładać że prostsze wyjaśnienie jest jedynym słusznym 🙁 Może oba poziomy są prawdziwe jednocześnie.
Wróćmy na chwilę do yoga śmiechu bo nikt mi nie odpowiedział. Regularnie praktykuje ktoś? Bo te badania które czytałam mówiły o 6-8 tygodniach zanim efekty stają sie wyraźne. Chce wiedziec czy to sie potwierdza z doswiadczenia czy to tylko teoria.
@Mandragorka_92 próbowałam przez jakieś dwa miesiące, ale nie regularnie, raczej jak pamiętałam. I szczerze trudno powiedzieć co z tego wynikło, bo równolegle zmieniałam inne rzeczy w swojej pracy. Nie umiałam wyizolować efektu samego śmiechu.
Obserwuję tę dyskusję i muszę powiedzieć że pytanie o weryfikację wraca co kilka postów jak bumerang. To nie jest złe pytanie, ale forum to nie laboratorium. każdy z nas ma dostęp do jednego rodzaju danych, własnego doświadczenia. I to doświadczenie jest warte uwagi nawet jeśli nie przejdzie przez sito podwójnie ślepej próby.
No tak ale to argument że „każdy ma prawo do swoich danych” prowadzi donikąd jeśli chcemy sie czegokolwiek nauczyć jako wspólnota. Dane które nie dają sie sprawdzić nie kumulują sie w wiedzę, kumulują sie w przekonania. A to różnica.
Mam wrażenie że ta dyskusja o weryfikacji jest ważna ale trochę nas odciąga od czegoś co mnie od początku ciekawi. Mianowicie - czemu śmiech a nie inne emocje? Radość bez śmiechu, euforia, wzruszenie - czy to działa energetycznie tak samo czy inaczej? Bo mam poczucie że coś w samym akcie śmiechu jako czynności fizycznej jest kluczowe.
Mnie tez to zastanawia. Plakalam niedawno ze wzruszenia przy filmie i potem czułam sie jakoś lżej niż normalnie. Czy to jest podobny mechanizm do smiechu czy inny 😉
Słyszałam że płacz i śmiech są energetycznie symetryczne - oba oczyszczają, tylko z różnych warstw. Ale nie pamiętam skąd to mam, więc może to tylko coś co gdzieś przeczytałam i mi zostało.
O, to jest ciekawe co Baska pisze 😀 Bo ja jak płaczę to potem zawsze czuję sie inaczej, jakby coś odpuściło, i zawsze myślałam że śmiech działa odwrotnie do płaczu, ale może nie odwrotnie tylko poprostu inaczej? Hmm, teraz chce wiedzieć więcej o tych warstwach co Baska wspomniała.
Śmiech i płacz są opisywane jako dwa krańce tej samej osi. Płacz często oczyszcza to co boli i zalega, jest głębszy, idzie do starych ran. Śmiech rozluźnia to co jest napięte ale nie zakorzenione. Stąd połączenie obu w pewnych sesjach, szczególnie kiedy ktoś ma tendencję do emocjonalnego zamrożenia.
okej ale „dwa krańce tej samej osi” to zdanie które brzmi mądrze a nic nie mówi. Oś czego? Mierzonego jak? Przepraszam że sie czepiam ale to jest właśnie ten moment gdzie metafory zaczynają udawać wyjaśnienia.
Promyczka, masz rację co do precyzji, ale zwróć uwagę że te metafory nie biorą sie z powietrza. Psychologia też mówi o tym że śmiech i płacz są w pewnym sensie symetryczne, oba angażują układ wegetatywny, oba po sobie zostawiają ten sam rodzaj ulgi. Nazwy są inne, ale obserwacja może być ta sama.
Czyli praktycznie: ktoś kto nie umie płakać może śmiechem oczyszczać podobne rzeczy? Albo odwrotnie? To brzmi jakby jedno mogło zastąpić drugie.
@Danielloo nie do końca i tu bym była ostrożna. To nie jest wymienialność jeden do jednego. Śmiech może rozluźnić powierzchnię i dać dostęp do głębszych warstw, ale sam w sobie nie zastąpi tego co robi płacz. Zresztą często na sesjach po głębokim śmiechu pojawia się płacz i to jest dobry znak, nie zły.
poczekajcie, to sie zdarza naprawde ze ktos zaczyna od smiechu a konczy placzem na sesji??? I to jest normalne? Jakoś wyobrazam to sobie dziwnie ale jednoczesnie… no ciekawe
tak, to się zdarza i to nawet dość często! Byłam na jednej takiej sesji gdzie prowadząca zaczęła od czegoś w stylu zabawy głosem i śmiechu, a potem kilka osób po prostu się rozpłakało. I wiesz co? nikt się nie krępował, jakby to było naturalne przejście. mnie to bardzo zaskoczyło bo weszłam tam myśląc że będziemy się chichotać a wyszłam cała rozklejona. Ale potem czułam sie strasznie lekko, chyba lepiej niż po niejednej medytacji.
@Storczyk61 tak, to jest właśnie ta symetria o której pisałam. Ciało nie oddziela tych dwóch rzeczy tak jak my oddzielamy je w głowie. śmiech otwiera coś i to „coś” może być radością, ale równie dobrze może być czymś co siedziało pod spodem i czekało. Płacz po śmiechu na sesji to nie jest awaria procesu, to często jest kulminacja.
@Cyprysik_61 Mam wrażenie że mówimy o dwóch różnych rzeczach. okej ale „otwiera coś” to znowu metafora. Ja pytam serio, co konkretnie ma się dziać w ciele? Bo z fizjologii wiem że śmiech + płacz to podobna aktywacja przepony i tego samego obszaru układu nerwowego. Więc może ciało poprostu przechodzi z jednego trybu w drugi bo mechanizm jest podobny, a nie dlatego że „coś się otworzyło”. Różnica jest istotna.
tu mam wrazenie ze trochę mowimy o dwoch różnych rzeczach obok siebie. Promyczka mówi o mechanizmie fizycznym, Cyprysik o doświadczeniu. Oba są prawdziwe, tylko pytanie co kogo bardziej interesuje w tym wątku. Bo jeśli pytanie było o transformację przez humor to chyba oba poziomy są relevantne, nie?
a mnie ciekawi jeszcze co innego, bo właściwie to jest pytanie które mam od początku. czy śmiech musi być szczery żeby działał? Bo yoga śmiechu to jest śmiech wywoływany sztucznie, żaden dowcip, żadna radość, po prostu ćwiczenie. I Mandragorka pytała o efekty z praktyki. no to pytam dalej: czy ktoś czuł różnicę między śmiechem „prawdziwym” a tym wymuszonym? energetycznie, nie psychologicznie
o dokładnie! To jest moje pytanie podwójne. Bo jak próbowałam tego śmiechu ćwiczebnego to na początku czułam się głupio i jakoś płasko, bez tej lekkości którą mam po prawdziwym śmiechu. Ale może to kwestia wprawy? Może ciało musi się nauczyć że „sztuczny” też jest ok? Czy ktoś przez te kilka tygodni poczuł zmianę w jakości tego efektu?
@Mandragorka_92 u mnie właśnie tak było, przez jakiś czas czułam że to idzie na siłę i nie ma tej samej jakości. Ale potem, gdzieś po którymś razie, coś się zmieniło i śmiech z ćwiczenia nagle stał się bardziej… pełny? Nie wiem czy to były tygodnie czy po prostu konkretny dzień kiedy puściłam opór. ciało chyba zaczęło traktować to jako sygnał a nie udawanie.
@Dobrochna_88 ale to co opisujesz to jest po prostu habituacja, ciało sie przyzwyczaja do bodźca. To nie jest nic tajemniczego, taki sam mechanizm jest w sporcie, w medytacji, w czymkolwiek co robimy regularnie mimo że na poczatku nie czujemy po co. Nie trzeba tu energii żeby to wytłumaczyć.
czekajcie ale ja rozumiem że Julisia ma rację co do mechanizmu tylko… no nie wiem, mnie interesuje właśnie czy jest RÓŻNICA między efektem tego śmiechu z radości a tego z ćwiczenia. Bo jak byłam na spotkaniu gdzie ludzie się śmiali do siebie naprawdę i atmosfera była super, to po tym czułam zupełnie coś innego niż po medytacji. Jakby więcej energii a nie wyciszenie. To jest ten sam mechanizm co yoga śmiechu?
to jest dobre pytanie bo dotyka czegoś ważnego. śmiech społeczny versus śmiech ćwiczebny versus śmiech spontaniczny z radości, to mogą być trzy różne rzeczy. i nie tylko energetycznie, po prostu fizjologicznie. widziałam badania że śmiech na bodźce społeczne angażuje inne obszary niż śmiech wywołany siłą woli. więc efekt może być na prawdę różny, i to niezależnie od tego co sobie o energii myślimy.
ej ale jeśli są różne rodzaje śmiechu to wracając do tego co pisała Hazel na początku wątku - dlaczego właśnie śmiech a nie np. zwykła radość bez śmiechu?? Czy ta przepona i ten dźwięk mają znaczenie same w sobie? Czy można by było po prostu siedzieć i czuć się szczęśliwym bez chichotania i efekt byłby taki sam?
to jest jedno z lepszych pytań w tym wątku i nie mam na nie prostej odpowiedzi. z doświadczenia powiem tyle: cisza pełna radości i śmiech to są dwie naprawdę różne rzeczy dla ciała. śmiech ma wibrację, rytm, angażuje oddech w specyficzny sposób. radość bez śmiechu może być głęboka i piękna ale nie ma tego elementu fizycznego wyrzutu. Czy jeden jest „lepszy” energetycznie? nie powiedziałabym. działają na różne rzeczy.
mam takie skojarzenie, może nie na temat, ale śmiech ma dźwięk a radość nie musi. i w pracy z dźwiękiem, śpiewem, misa, te rzeczy działają właśnie przez wibrację. może śmiech jest po prostu unikalny bo jest jednocześnie emocją I dźwiękiem naraz. inne emocje nie mają swojego dźwięku tak naturalnie.
o, to mi przypomnialo że płacz też ma dzwiek. i mowilysmy wcześniej ze smiech i placz są podobne. wiec moze to jest właśnie ta symetria - oba mają dźwięk, oba angażują przeponę, oba „oczyszczają”. a czysta radosc albo czyste szczescie bez ekspresji działa inaczej bo brak tego fizycznego komponentu.
hej, mam pytanie z troche innej strony bo czytam ten watek od jakiegos czasu. czy ktos probowal intencjonalnie wywolac smiech przed medytacja albo przed praca energetyczna? tzn. najpierw troche sie posmiac a potem wejsc w medytacje? I czy to zmienilo jakosc medytacji? Ciekawy jestem praktycznych testow.
@Czarodziej83 robiłam tak kilka razy i jest różnica, choć nie zawsze na plus. śmiech przed medytacją rozluźnia i łatwiej odpuścić kontrolę, wejście jest szybsze. ale czasem głowa zostaje ruchliwa po śmiechu i nie można zejść głębiej. więc myślę że zależy od rodzaju medytacji którą robisz - jeśli chcesz się wyciszyć to niekoniecznie, jeśli chcesz pracować z emocjami to tak.
Mam natomiast pytanie w sumie podstawowe, może powinienem to wcześniej zapytać. czy jest jakaś teoria dlaczego akurat śmiech a nie np. taniec, krzyk, cokolwiek innego fizycznego? bo też angażują ciało i emocje. co jest specjalnego w śmiechu?
no to jest pytanie-klucz i zastanawiam się czy ktokolwiek ma na nie dobrą odpowiedź. Bo jak patrzę na to co było pisane wyżej, to śmiech jest specjalny bo ma wibrację, jest dobrowolny, angażuje przeponę, jest społeczny, ma rytm. Ale każda z tych rzeczy z osobna jest też w czymś innym. śpiew ma wibrację. ćwiczenia mają przeponę. taniec ma rytm. może śmiech jest po prostu unikalną kombinacją a nie czymś magicznym samym w sobie?
właśnie to jest ciekawe co Geomantka pisze, bo może nie chodzi o to że śmiech jest wyjątkowy z jakiegoś jednego powodu, tylko że jest unikalnym zestawem kilku rzeczy naraz. i to zestawienie powoduje że działa inaczej niż każda z tych rzeczy osobno. i wracając do początku tego wątku, skoro nauka też patrzy na śmiech jak na zjawisko z wieloma warstwami, to może dlatego trudno go przypisać do jednej kategorii, ani czysto fizycznej ani czysto energetycznej.