Ojejku, hej, chciałam zapytać o coś co mnie od jakiegoś czasu nurtuje. Czy ktoś z was próbował kiedyś czytać energię ze zdjęcia? Mam na myśli - trzymasz fotografię w rękach albo nawet patrzysz na nią na ekranie i próbujesz wyczuć co z niej wychodzi. Moja znajoma twierdzi że potrafi to robić i że widzi na zdjęciach coś w rodzaju poświaty wokół ludzi, ale nie wiem czy to nie jest przypadkiem autosugestia. Sama próbowałam kilka razy z różnymi zdjęciami bliskich i coś czułam w dłoniach, jakieś mrowienie, ale nie jestem pewna czy to nie jest efekt placebo. Ktoś miał podobne doświadczenia?
o tak, to jest jak najbardziej możliwe. Fotografia zatrzymuje coś więcej niż tylko obraz, myślę że utrwala też pewien ślad energetyczny osoby w momencie robienia zdjęcia. Pracuję z bioenergią od kilku lat i kiedy dostaję zdjęcie od kogoś kogo nie znam, często czuję od razu jakiś… no trudno to opisać, jakiś impuls w dłoniach. Raz dostałam zdjęcie osoby bardzo chorej i jeszcze zanim mi powiedziano kim jest, poczułam coś zimnego i jakby przyciężkiego w okolicach serca.
no i tutaj zaraz wejdę z ostrożnością bo to co opisujesz Cyprysik to mogło być zwykłe zimno od klimatyzacji albo własny nastrój 🙂 Jak wyglądało to „badanie” - wiedziałaś wcześniej że ktoś jest chory czy dosłownie nie miałaś pojęcia? Bo to robi sporą różnicę
@Piwoniowa57 dosłownie nie wiedziałam nic, zdjęcie przyszło mailem bez żadnego opisu. Potem mi powiedziano że ta osoba miała problem z sercem. Oczywiście rozumiem twój sceptycyzm ale to nie jest jedyna taka sytuacja, mam takich przypadków więcej.
Hmm, to ciekawe. Mam pytanie bo nie do końca rozumiem - czy chodzi o zdjęcie fizyczne, papierowe, czy to działa też przez ekran komputera? Bo intuicyjnie myślę że przez papier byłoby silniejsze połączenie, ale może się mylę. I jeszcze jedno - czy to musi być zdjęcie konkretnej osoby czy też np. zdjęcie miejsca?
@Inwokacja_D dobre pytanie! Mnie chodziło głównie o zdjęcia ludzi, ale sama jestem ciekawa czy medium ma znaczenie. Moja znajoma twierdzi że przez ekran działa słabiej, że coś gubi się przy kompresji zdjęcia. Ale to brzmi trochę… no nie wiem jak można zmierzyć takie coś 😀
Ważne pytanie z tym miejscem, sam o tym myślałem. Zdjęcia miejsc to zupełnie inna historia - miejsca kumulują energię przez lata, czasem przez pokolenia. Pamiętam jak ktoś mi pokazał stare zdjęcie jakiegoś domu i od razu poczułem że coś tam jest nie tak, jakaś ciężkość. Potem się okazało że w tym miejscu doszło do czegoś nieprzyjemnego dawno temu. Ale czy to była energia ze zdjęcia czy moja własna projekcja - szczerze? Nie wiem do końca i wolę być z tym uczciwy.
No właśnie, i tu jest sedno. Pojęcie „energii” na zdjęciu nie ma żadnego fizykalnego uzasadnienia - zdjęcie to albo odwzorowanie chemiczne albo plik cyfrowy, w obu przypadkach nie ma żadnego mechanizmu który mógłby zatrzymać „pole energetyczne” osoby. Nie mówię że doświadczenia są fałszywe, ale raczej to co czujecie to efekt interpretacji przez mózg pewnych subtelnych sygnałów wizualnych plus własny stan emocjonalny. Mróz w dłoniach przy smutnym zdjęciu? To napięcie mięśni i temperatura otoczenia.
Oj Lipowa, zawsze z tym fizykalnym uzasadnieniem 🙂 ale serio - ja miałam takie doświadczenie że wzięłam zdjęcie babci (już jej nie ma) i poczułam od razu ciepło i spokój, kompletnie nie spodziewałam się tego, myślałam że będzie mi smutno. To było naprawdę nieoczekiwane i mocne 🙂 Nie wiem jak to wyjaśnić ale że to tylko napięcie mięśni to trochę za proste tłumaczenie nie?
@Dianka98 nie mówię że twoje doświadczenie nie było prawdziwe - emocje są jak najbardziej realne. Tylko przyczyna może być inna niż „energia na zdjęciu”. Miłość do babci, wspomnienia, zapach starego zdjęcia - to ważne bodźce. Mózg przetwarza to jako ciepło i spokój, bo tak to kodujesz w pamięci.
Rozumiem ten sceptyczny punkt widzenia, ale myślę że za szybko wykluczamy pewne możliwości. Pracuję z przedmiotami od wielu lat i jest różnica między tym jak reaguje ciało przy kontakcie z rzeczami które miały emocjonalne znaczenie a takimi które nie miały. Zdjęcia to trochę inna kategoria niż przedmioty, ale zasada może być podobna. Pytanie do was wszystkich - czy ktoś próbował systematycznie, z kontrolą, np. brać zdjęcia gdzie nie wie kogo dotyczą i opisywać wrażenia, a potem sprawdzać?
@Crystaline właśnie o to chodzi. Żeby cokolwiek powiedzieć na ten temat, trzeba by mieć jakiś sposób weryfikacji. Sam próbowałem czegoś w tym rodzaju, zapisywałem wrażenia w notatniku zanim poznałem kontekst zdjęcia. Wyniki były… mieszane. Czasem trafiałem w nastrój osoby, czasem kompletnie nie. Ale nie wiem czy to cokolwiek dowodzi.
Czy nie ma tu znaczenia to jak bardzo dana osoba jest „naenergetyzowana” na zdjęciu? Mam na myśli - zdjęcie z wesela gdzie ktoś jest szczęśliwy i pełen energii vs zdjęcie ze szpitala - to chyba musi dawać inne wrażenia. Albo to ja kombinuję za bardzo.
Numerolog ma rację, stan energetyczny w momencie robienia zdjęcia jest kluczowy. Czakra serca na przykład - jeśli ktoś na zdjęciu promieniuje miłością, to ta energia zostaje jakby zamrożona w kadrze. Czytałam że jest coś takiego jak „ślad morficzny”, Sheldrake o tym pisał, i to może tłumaczyć dlaczego fotografie „pamiętają” energię.
@Sagea.2 poczekaj chwilę - Sheldrake pisał o rezonansie morficznym w kontekście form biologicznych i zachowań, nie konkretnie o fotografiach. Nie chciałabym żebyśmy tu budowali teorię na nieprecyzyjnym cytacie. Co innego mówić „może to działa podobnie” a co innego „Sheldrake tłumaczy czytanie zdjęć”.
@Piwoniowa57 no dobra, może nie dosłownie ale idea pola które przechowuje informacje jest u niego. Ogólna zasada podobna. Nie twierdzę że napisał wprost o zdjęciach 🙂
Wróćmy do praktyki bo rozmowa robi się za akademicka. Ktoś tu faktycznie regularnie pracuje ze zdjęciami jako metodą? Bo można gdybać w nieskonczonosc o tym czy to możliwe czy nie, a mnie bardziej interesuje jak to robią ci którzy twierdzą że potrafią. Jaka technika, jak długo co konkretnie czują.
Ehh, fotografia jest jak odcisk dłoni w glinie. Glina nie jest ręką, ale forma pozostaje. Tak samo obraz nie jest człowiekiem, ale cos z niego pozostaje utrwalone - choć nie wiem czy „energia” to właściwe słowo. Może „wzorzec”. Kiedy w skupieniu patrzę na zdjęcie, staram się nie myśleć co widzę oczami, ale co czuję bez patrzenia. To wymaga praktyki i bardzo cichego umysłu.
O matko, co wy piszecie to jest super ciekawe! Hmm, ja nigdy nie myślałam że zdjęcia mogą coś przekazywać energtycznie ale teraz zaczynam się zastanawiać. Mam stare zdjecia rodzinne na strychu, zawsze coś czulam jak je przeglądałam ale myslałam ze to zwykła nostalgia. A może nie tylko? Jak zaczac takie cwiczenia żeby sprawdzic?
Mnie też ciekawi jak zacząć to ćwiczyć. Czy trzeba mieć jakieś predyspozycje żeby w ogóle cokolwiek czuć ze zdjęcia czy to może rozwinąć każdy?
Otek, na twoje pytanie odpowiem tak: predyspozycje napewno pomagają ale większość osób które znam zaczęła od zera i coś wypracowała. tylko nie oczekuj że od razu przy pierwszym zdjęciu poczujesz cokolwiek konkretnego. Zaczyna się od bardzo subtelnych rzeczy, czasem to tylko jakiś nieokreślony dyskomfort albo ciepło. Pytanie jest inne: czy jesteś w stanie te odczucia w ogóle zauważyć, czy od razu je racjonalizujesz i odrzucasz?
właśnie to co Tamarka pisze o racjonalizowaniu jest kluczowe. Przez długi czas sama to robiłam, coś czułam i natychmiast mówiłam sobie „ach, to tylko wyobraźnia”. Dopiero jak zaczęłam to zapisywać i porównywać z czasem, zobaczyłam że te odczucia są jednak powtarzalne i niełosowe.
@Cyprysik_61 właśnie o to mi chodziło. Jak długo ćwiczyłaś zanim to zaczęło dawać jakieś spójne wyniki? I od czego wogóle zaczęłaś, od zdjęć czy od kontaktu z przedmiotami?
To co mówi Cyprysik o zapisywaniu jest naprawdę ważne. Sam prowadzę coś w rodzaju dziennika i różnica jest spora, bo pamięć płata figle. Jak nie zapiszesz od razu co czułeś, to potem podświadomie dopasujesz wspomnienie do tego co się potwierdziło. to nie jest zarzut, to po prostu tak działa ludzki umysł.
@Gniewko.ka i to jest właśnie ta rzecz którą cenię w tym co robisz. Metodyczność. Bo bez tego to jest po prostu zbieranie historyjek które albo się potwierdziły albo zostały zapomniane bo nie pasowały. Chętnie bym zobaczyła kiedyś jak te twoje notatki wyglądają w praktyce, jak kategoryzujesz wrażenia.
Dopnę temat pytania o medium, bo nikt nie odpowiedział do końca - czy naprawdę myślicie że plik jpeg i zdjęcie papierowe to jest inna sprawa? Ja intuicyjnie czuję że tak ale nie wiem jak to uzasadnić nawet na poziomie energetycznym. Czy jak się drukuje zdjęcie to ta „informacja” jakoś wraca na papier?
Inwokacja, moim zdaniem to nie ma znaczenia które medium bo energia nie jest przywiązana do nośnika fizycznego, ona jest w intencji i w informacji którą zdjęcie zawiera. Zdjęcie cyfrowe ma tę samą twarz, te same oczy, ten sam wyraz. Jeśli to przez to odbieramy, to format nie powinien robić różnicy.
@Sagea.2 ale właśnie przez to „energia jest w intencji” można uzasadnić absolutnie wszystko i nic jednocześnie. Jak coś jest niefalsyfikowalne to nie jest wyjaśnienie, to jest po prostu słowo-klucz które brzmi jak wyjaśnienie. Nie mówię że wasze doświadczenia nie są realne, mówię że ta konkretna odpowiedź nic nie wyjaśnia.
no ale Lipowa, to ty nam powiedz jak miałobyśmy to wyjaśnić żebyś była zadowolona 🙂 Bo mam wrażenie że cokolwiek powiemy to i tak będzie niewystarczające. Może poprostu nie ma jeszcze języka który by to opisał?
Zostańmy przy praktyce bo to jest forum praktyczne. Ktoś pytał o metodę, więc odpowiem konkretnie. Zanim wezmę zdjęcie, przez chwilę siedzę w ciszy, oddycham, staram się być możliwie pusta w środku. Potem biorę zdjęcie i czekam co się pojawia, nie staram się nic wyczytać. Pierwsze wrażenie, dosłownie pierwsze, jest najważniejsze. Co czujesz zanim zaczniesz myśleć.
@Crystaline a co jak nie czujesz nic? Bo mnie się wydaje że jak bym wzięła losowe zdjęcie to nie wiedziałabym co wogóle szukać. Czyli mówisz żeby poprostu czekać na jakiekolwiek odczucie fizyczne? Czy to może być np. ze mną cos nie tak ze nie odbierami takich rzeczy?
@Honoratka_Z nie, absolutnie nic nie jest z tobą nie tak. Większość osób na początku nie czuje nic konkretnego, bo szuka czegoś spektakularnego a przeocza subtelne. Zacznij od pytania: czy to zdjęcie mnie przyciąga czy odpycha? Czy chcę na nie patrzeć dłużej czy odkładam szybciej? To już jest coś
Dodam coś do tej rozmowy o medium. Pracowałem kiedyś ze zdjęciami starych miejsc, takich z przełomu wieków, i tam medium naprawdę robiło różnicę. Stara odbitka srebrowa to zupełnie co innego niż skan tego samego zdjęcia. Nie wiem jak to wytłumaczyć ale papier który ma sto lat i był dotykany przez mnóstwo rąk to nie jest to samo co piksel na ekranie. Może to psychologia, może nie, ale różnica jest.
@Augur08 to ciekawe bo zakłada że kumuluje się nie tylko energia osoby ze zdjęcia ale też wszystkich którzy to zdjęcie trzymali? Oj, czyli im starsza fotografia tym więcej „warstw”? To by tłumaczyło dlaczego stare albumy rodzinne tak działają na ludzi.
tak jest. każda para rąk które trzymały to zdjęcie zostawia swój odcisk. Pamiętam jak trzymałam fotografię kobiety której nie znałam, gdzieś z lat trzydziestych, i czułam smutek który nie był mój. ciężki, tęskny. Potem okazało się że to zdjęcie ślubne ale mąż tej kobiety zginął rok po ślubie. Tego rodzaju rzeczy trudno odpisać na wyobraźnię.
Rydwan, przepraszam że pytam ale jak „potem okazało się”? Bo to jest właśnie to o czym mówił Gniewko wcześniej. Skąd wiedziałaś że czułaś smutek zanim dowiedziałaś się o historii? Czy masz to zapisane gdzieś z datą wcześniejszą niż moment kiedy poznałaś kontekst?
@Halineczka_04 rozumiem pytanie i jest uzasadnione. Nie mam tego w notatniku z datą, to był czas zanim zaczęłam systematycznie dokumentować. Mogę tylko powiedzieć co pamiętam. Nie oczekuję że to wystarczy jako dowód.
czytam to i mam pytanie może głupie ale jednak: czy to nie jest po prostu empatia i zdolność czytania wyrazu twarzy? Bo jak patrzę na stare zdjęcie smutnej kobiety to też poczuję smutek, nie dlatego że „wchłaniam energię” ale dlatego że mózg rozpoznaje emocje z twarzy. nie chce gasić entuzjazmu ale to przyszło mi do głowy
@Iwonka to jest bardzo rozsądna uwaga i sama tak myślałam przez długi czas. Ale co z przypadkami gdzie na zdjęciu osoba się uśmiecha a ja czuję coś niepokojącego? Albo kiedy zdjęcie jest portretem z kamienną twarzą i dostaje silne wrażenie radości? Mimika i energia to nie zawsze to samo 🙁
hej, trochę z boku ale mam podobne pytanie jak Otek wcześniej. czy do takiego ćwiczenia nadają się zdjęcia z internetu, czyli takie gdzie wogóle nie znasz osoby i nikt ci nic nie powie? bo jakby nie było żadnego sposobu na weryfikację to po co w ogóle ćwiczyć skoro nie wiesz czy trafiasz czy nie
No wlasnie tu to jest mój problem z całą tą weryfikacją. jak biorę zdjęcie kogoś kogo wogóle nie znam i nie ma żadnej osoby która mi powie „tak, masz rację” albo „nie, pomyliłeś się”, to co ja właściwie ćwiczę? Może tylko swoją zdolność do wymyślania historyjek które brzmią przekonująco?
@Metody52 to jest właśnie to napięcie z którym musisz się pogodzić na początku. Weryfikacja nie zawsze jest możliwa i to nie przekreśla ćwiczenia. Chodzi o to żeby obserwować co w tobie się pojawia, zapisać to, i z czasem zobaczyć czy pewne wzorce się powtarzają. Poza tym - jest inny sposób. Ćwiczysz ze zdjęciami osób które znasz, ale których nie oglądałeś od dawna. Albo dostajesz zdjęcie od kogoś bliskiego i ta osoba wie kogo fotografowała, ale nie zdradza ci nic wcześniej.
@Cyprysik_61 przepraszam że wracam do pytania które zadałem wcześniej a nie dostałem pełnej odpowiedzi, ale od czego zaczęłaś kiedy dopiero zaczynałaś? Od zdjęć czy od kontaktu z fizycznymi przedmiotami? Bo zastanawiam się czy są jakieś zalety jednego podejścia nad drugim dla kogoś kto dopiero zaczyna
@Otek.2 zaczęłam od przedmiotów, bo kontakt fizyczny był dla mnie łatwiejszy. Trzymasz coś w dłoni i masz punkt skupienia. Ze zdjęciem na początku nie wiedziałam od czego zacząć, gdzie „wejść”. Z przedmiotem jakoś naturalniej przychodziło skupienie. Ale wiem że dla niektórych jest odwrotnie, bo zdjęcie jest bogatsze wizualnie i łatwiej się na nim skoncentrować.