To może warto zapytać go na kolejnej wizycie wprost, czy mogłabyś spróbować jakiejś formy pracy z napięciem jako uzupełnienia. Nie musisz od razu mówić 'bioenergoterapia', możesz zapytać czy widzi sens w pracy z ciałem od strony relaksacji. Może coś konkretniejszego doradzi.
Ja mam pytanie trochę z boku, ale związane z tym, co mówi Bursztynka. Jak wchodzisz na pierwszą sesję bioenergoterapii, to czy terapeuta w ogóle pyta cię o historię medyczną, czy od razu zaczyna? Bo zastanawiam się, czy jest jakiś wywiad na początku, jak u fizjoterapeuty.
@Lunaki76 U każdej osoby, do której chodziłam, wyglądało to inaczej. Jedna miała dosłownie ankietę do wypełnienia, inna rozmawiała ze mną przez chwilę o tym, co mi dolega, trzecia zaczęła od razu od pracy i dopiero po sesji pytała o odczucia. Nie ma jednego standardu, co jest i zaletą i wadą tej branży.
@Sylweria62 No właśnie, brak standardu to jest coś, co mnie od początku niepokoi w tym temacie. Bo jak jest różnie, to jak w ogóle porównać jedną sesję z drugą? Możesz mieć fantastyczne doświadczenie u jednej osoby i kompletnie nic u drugiej, i nie wiesz, czy to metoda, czy człowiek, czy twój aktualny stan.
Benedyk, ale to dotyczy też innych terapii, nie tylko bioenergoterapii. Dobry fizjoterapeuta od złego też się różni i efekty są zupełnie inne. Problem polega na tym, że w przypadku fizjoterapii mamy przynajmniej jakiś protokół, kryteria, licencję. Tutaj tego brakuje, co nie oznacza, że metoda nie działa, ale utrudnia ocenę.
I wróciłyśmy do punktu, który Almandynka poruszała kilkanaście postów wcześniej, czyli do kwestii certyfikatów i jakiegokolwiek progu wejścia do zawodu. Oksanko, jak już będziesz szukać kogoś konkretnego, to może warto zapytać na forum o polecenia, a nie szukać losowo? Tu przynajmniej są osoby, które miały kontakt z różnymi terapeutami.
Kaja, właśnie to mnie przekonuje, że zapytam tu o polecenia zanim cokolwiek zacznę szukać samodzielnie. Tylko zastanawiam się, czy polecenia na forum to dobry wyznacznik, skoro każdy może tu napisać co chce? Czy jest jakiś sposób, żeby sprawdzić kogoś poleconego trochę niezależnie?
Oksanko, to bardzo trafne pytanie. Polecenia na forum dają jakiś punkt wyjścia, ale sama zawsze radzę spojrzeć jeszcze na to, czy dana osoba jest gdzieś zrzeszona, czy ma stronę z opisem swojej pracy, czy w ogóle potrafi wytłumaczyć, co robi i dlaczego. Taka rozmowa wstępna wiele mówi.
Ale właśnie, co niby ma mówić to zrzeszenie? Bo to może być dowolne stowarzyszenie, które samo siebie powołało. Nie ma żadnego organu zewnętrznego, który weryfikuje takie 'certyfikaty'.
@Benedyk Masz rację, że nie ma jednego organu, który to reguluje. Ale porównywanie sytuacji do zera, czyli do kogoś bez żadnego potwierdzenia, do kogoś, kto przynajmniej gdzieś się uczył i ma jakiś kontakt ze środowiskiem, to jednak jakaś różnica. Przynajmniej w teorii.
Rozmawiamy o tym weryfikowaniu i certyfikatach od jakiegoś czasu, ale ja ciągle nie rozumiem: czy to w ogóle zmienia efekt sesji? Możesz mieć certyfikat z najlepszego stowarzyszenia i nie umieć nic, a możesz trafić na kogoś bez papierów, kto naprawdę coś robi. Efekt ma znaczenie, nie papier.
@Narcyz Ale jak oceniasz efekt, skoro nie wiesz, co by się stało bez sesji? To jest ten problem, o którym rozmawiamy od początku. Powiesz 'pomogło', bo po sesji poczułeś się lepiej, ale może to był zbieg okoliczności.
@Kaja No dobra, masz rację, że trudno to ocenić obiektywnie. Ale ta logika mogłaby dotyczyć każdej terapii. Po wizycie u fizjoterapeuty też nie wiesz na pewno, czy to jego praca, czy czas.
Fizjoterapia ma jednak protokoły oceny efektów, testy czynnościowe, zakresy ruchomości, które można zmierzyć przed i po. Bioenergoterapia opiera się głównie na subiektywnym odczuciu pacjenta. To nie dyskwalifikuje tej metody jako wsparcia samopoczucia, ale sprawia, że ta rozmowa jest trudniejsza.
@Marzenka Ale czy subiektywne odczucie jest bez wartości? Bo mnie się wydaje, że jeśli ktoś czuje się lepiej, to jest realny efekt, nawet jeśli nie ma pomiaru. Ból, który przestał tak dokuczać, to coś konkretnego.
@Stasia77 Subiektywne odczucie ma wartość, tylko pytanie, czy przypisujemy je właściwej przyczynie. Jeśli ból był napięciowy i po sesji relaksacyjnej zmniejszył się, to jest sens. Ale jeśli ktoś ma stan zapalny, który wymaga leczenia, i odczuwa chwilową ulgę po sesji, to może odwlec właściwą diagnozę. Dlatego kontekst medyczny jest ważny.
Czyli rozumiem, że bioenergoterapia może być OK, jeśli wiemy, co nam dolega, ale nie powinniśmy jej używać zamiast diagnozowania? Tak to rozumiem?
@Wala97 Dokładnie tak bym to ujęła. Jako uzupełnienie, kiedy już wiesz co jest grane, to inna rozmowa niż używanie tego zamiast lekarza, bo 'może samo przejdzie'. Pierwsze wydaje mi się sensowne, drugie ryzykowne.
Ale ilu ludzi naprawdę trafia do bioenergoterapeuty dopiero po diagnozie? Mam wrażenie, że spora część idzie właśnie dlatego, że nie dostała od lekarza odpowiedzi, albo czeka na wizytę i szuka czegokolwiek. To realne i trochę rozumiem to zachowanie.
@Drozdzia I co wtedy? Powiedzieć im żeby nie chodzili, dopóki nie mają diagnozy? To trochę łatwe do powiedzenia, ale trudne do zastosowania jak ktoś jest po prostu zmęczony i szuka pomocy.
To jest chyba najważniejsze napięcie w tej całej dyskusji. Z jednej strony rozumiemy, dlaczego ludzie sięgają po takie metody. Z drugiej, jeśli to opóźnia właściwe leczenie, to może realnie zaszkodzić. Nie wiem, jak to pogodzić bez paternalizmu.
@Sylweria62 Myślę, że odpowiedzialny terapeuta powinien to napięcie rozpoznawać i reagować na nie. Jeśli ktoś przychodzi z czymś, co brzmi jak coś wymagającego diagnostyki medycznej, uczciwa osoba powinna to powiedzieć, a nie tylko brać pieniądze za kolejne sesje.
@Almandynka.pl Ale właśnie: kto to sprawdza? Jeśli nie ma żadnego standardu etycznego, żadnej organizacji z możliwością wykreślenia, to ta uczciwa postawa zależy wyłącznie od konkretnej osoby. Jedni mają ją, inni nie.
Przepraszam, że wchodzę, ale słucham tej rozmowy od jakiegoś czasu i chcę zapytać Oksankę: czy po całej tej dyskusji masz już jakiś kierunek? Bo jako ktoś, kto rozważa podobne rzeczy, ciekawi mnie, czy to pomogło w podjęciu decyzji.
Pelagiusza_R, dzięki za pytanie, bo sama właśnie o tym myślałam. Chyba tak. Bardziej rozumiem teraz, że nie chodzi o wybór jedno albo drugie, tylko o to, żeby podejść do tego świadomie, rozmawiać z lekarzem i nie szukać w bioenergoterapii odpowiedzi na pytania, które wymagają diagnozy. To chyba najważniejsze, co z tej rozmowy wynoszę.
I to jest chyba najuczciwsza konkluzja, choć wiadomo, że wiele pytań zostaje otwartych. Bo ta rozmowa pokazuje, że bioenergoterapia jako wsparcie to jedna rzecz, a jako substytut leczenia to zupełnie inna. Granica między nimi nie zawsze jest wyraźna i każdy musi ją wyznaczyć sam, najlepiej z wiedzą o tym, na co go stać i jakie ma ryzyko.
Och, Oksanka, cieszę się, że ta rozmowa coś dała! Naprawdę, tyle tu było różnych perspektyw i nie spodziewałam się, że to będzie aż tak rozbudowane. Mnie też bardzo pomogło, choć sama jeszcze nie wiem, czy bym spróbowała. Dziękuję wszystkim za tę dyskusję, naprawdę!
Ale zaraz, bo mam wrażenie, że trochę za wcześnie kończymy. Kaja powiedziała, że granica między wsparciem a substytutem nie jest wyraźna. To jak ktoś ma ją wyznaczyć w praktyce? Bo to brzmi ładnie, ale co to znaczy w konkretnej sytuacji, kiedy siedzisz i zastanawiasz się, czy iść na sesję, czy do lekarza?
@Narcyz Dobre pytanie i nie mam gotowej odpowiedzi. Ale może tak: jeśli masz objaw, którego przyczyny nie znasz, to najpierw diagnoza. Jeśli wiesz, co jest, i leczysz się, a chcesz do tego dorzucić coś, co wspiera samopoczucie, to inna sytuacja. Problem w tym, że ludzie rzadko myślą w tych kategoriach, kiedy coś ich boli.
@Kaja Ale co jeśli nie masz dostępu do lekarza tak po prostu? Kolejka do specjalisty, NFZ, czekanie miesiącami. Serio pytam, bo to nie jest abstrakcja. Ludzie w tym czasie muszą jakoś funkcjonować.
@Stasia77 To realne i nie zamierzam tego bagatelizować. Ale to jest problem systemu ochrony zdrowia, a nie argument za tym, że bioenergoterapia zastępuje diagnostykę. Rozumiem, że ktoś szuka czegokolwiek, kiedy czeka trzy miesiące na wizytę. Tylko że szukając ulgi, można przegapić moment, kiedy coś wymaga interwencji. Te dwie rzeczy nie wykluczają się, ale nie powinny też być mylone.
No i właśnie tu jest ten problem, o którym mówiłam wcześniej. System nie działa, więc ludzie idą gdzie indziej. I potem mamy dyskusję o tym, czy to etyczne, jakby wybór był prosty. Nie zawsze jest.
@Drozdzia Ale to, że system nie działa, nie sprawia, że alternatywa automatycznie działa. To jakby powiedzieć, że skoro autobus nie jeździ, to taksówka zawsze dojedzie. Może dojechać, może nie, może zawieźć w złą stronę.
@Benedyk Ale to chyba zależy od tego, do czego tej taksówki używasz, nie? Jeśli jedziesz na zakupy, to spoko, a jeśli do szpitala na SOR, to faktycznie może być problem z wyborem środka transportu.
Lubię tę metaforę, choć nie wiem, czy do końca trafna. Bo przy zakupach wiesz, dokąd jedziesz. Przy zdrowiu często nie wiesz, co masz, i właśnie dlatego wybór środka transportu jest trudniejszy. Mam wrażenie, że to jest sedno tej rozmowy od samego początku.
Wracając do tego, co powiedziała Oksanka, że chodzi o świadome podejście. Czy ktoś tu miał doświadczenie, gdzie ta świadomość zawiodła? Że myślał, że postępuje rozsądnie, a okazało się, że jednak nie? Bo to byłoby konkretne i ciekawe, zamiast rozmawiać w abstrakcji.
Ja mogę powiedzieć, że przez długi czas tłumaczyłam sobie, że moje zmęczenie to stres i szłam na sesje, bo czułam się po nich lepiej. W końcu okazało się, że to była niedoczynność tarczycy. Sesje nie zaszkodziły, ale nie pomogły na przyczynę. I nie wiem, czy bez nich poszłabym wcześniej do lekarza, czy tak samo późno.
@Stasia77 To jest właśnie ten przypadek, o którym mówiła Marzenka. Chwilowa ulga, która może opóźnić diagnozę. Ale powiedz, czy terapeuta, do którego chodziłaś, w ogóle sugerował, żebyś sprawdziła co innego? Czy tylko kontynuował sesje?
@Kaja Mówił ogólnie o równoważeniu energii i że ciało samo wie, co robić. Nie powiedział wprost, żebym poszła do lekarza. Nie powiedział też, żebym nie szła. Po prostu nie poruszał tego tematu.
@Stasia77 I to jest właśnie ten brak, o którym pisałam wcześniej. Nie zło intencjonalne, tylko brak aktywnego rozeznania. Odpowiedzialny terapeuta powinien zadawać pytania o to, czy ktoś był u lekarza, co mówią wyniki, jak długo trwają objawy. Cisza w tej kwestii to też wybór.
A czy bioenergoterapeuci w ogóle mają jakieś wytyczne, co do tego, kiedy powinni odsyłać do lekarza? Bo skoro nie ma jednego organu, to skąd wiedzą, co robić w takiej sytuacji jak Stasi?
@Wala97 Nie ma jednych ogólnopolskich wytycznych, które obowiązywałyby każdego. Niektóre stowarzyszenia mają swoje kodeksy etyczne, gdzie jest mowa o granicach kompetencji i odsyłaniu do specjalistów. Ale jak Benedyk słusznie zauważył wcześniej, nikt tego nie egzekwuje. Zależy od konkretnej osoby i organizacji, do której należy, jeśli w ogóle należy do jakiejś.