Ostatnio myślę dużo o tym, czy w ogóle ma sens robić afirmacje za kogoś, np. za partnera. Znaczy, wiem że można wizualizować razem, ale chodzi mi o coś innego. Mój chłopak ma strasznie negatywne myślenie, ciągle narzeka, nic mu nie wychodzi, a ja od miesięcy robię swoje afirmacje i czuję że idzie do przodu, tylko z nim jest jakiś blok. Zastanawiam się czy nie powinnam mu po prostu powiedzieć żeby sam zaczął pracować z afirmacjami, zamiast liczyć że moja energia jakoś go "pociągnie". Ale z drugiej strony, może jeśli ja wysyłam dość silną energię to ona na niego wpływa? Nie wiem czy to naiwne myślenie czy jest w tym jakiś sens.
Miałam dokładnie tę samą sytuację z moim. Robiłam afirmacje, wizualizacje, całe rytuały na wspólny dobrostan i w pewnym momencie doszłam do wniosku, że po prostu marnuję energię. On nie tylko nie pracował nad sobą, ale dosłownie sabotował to co budowałam. Psychicznie mówię. Powiedziałam mu o tym bezpośrednio i albo zaczął własną pracę, albo ja przestaję pracować na rzecz "nas". Myślę że to uczciwe.
Hmm, zatrzymajcie się chwilę, bo tu jest kilka rzeczy pomieszanych 😀 Afirmacje działają na pole energetyczne osoby, która je wypowiada... To po pierwsze. Po drugie, możesz wysyłać pozytywną energię w kierunku kogoś bliskiego, ale to nie jest to samo co robienie afirmacji za niego. to trochę jakbyś ćwiczyła na siłowni i liczyła że twoje mięśnie zbuduną się u niego. Energia owszem przepływa między ludźmi, ale praca nad sobą jest nieprzenaszalna.
Ale czy nie jest tak,że jak dwoje ludzi żyje razem i jedno podnosi swoją wibrację, to drugie też się podnosi? Czytałam gdzieś że to jak z kamertonem, jeden zaczyna wibrować i drugi podchwytuje tę samą częstotliwość. Czy to niema żadnego sensu?
@Romcia86 hmm ta analogia z kamertonem jest popularna, ale ludzie to nie kamertony. Kamerton nie ma wolnej woli ani własnych przekonań zakorzenionych od 30 lat. Owszem, twoje zmiany mogą stworzyć warunki, w których partner zacznie kwestionować swoje wzorce. To prawda. Ale jeśli on aktywnie "ciągnie w dół" to żadna twoja wibracja długo tego nie wytrzyma. Pytanie do ciebie: ile czasu razem jesteście i czy on w ogóle widzi, że coś chce zmienić?
@Wrozbit95 jesteśmy ze sobą dość długo, ale on nigdy nie interesował sie żadną pracą nad sobą. Nie neguje, po prostu żyje jakby to wszystko nie istniało. Myślisz że jest sens w ogóle zaczynać z nim rozmowę o afirmacjach?
Właśnie to mnie gnębi najbardziej. bo jak zacznę mu tłumaczyć o afirmacjach to on patrzy na mnie jak na kosmitę... nie jest przeciwyn, poprostu totalnie to go nie interesuje. ojejciu, i teraz zastanawiam się czy moge dalej pracować nad "nami" kiedy on nie pracuje nad sobą w ogóle, czy to jakiś energetyczny niedobór po jego stronie, który mnie po prostu wysysa
Hej, mam pytanie do Frydkaa i do ogółu, bo to mnie naprawde ciekawi. Skąd właściwie pochodzi ten pomysł, że można robić afirmacje za kogoś? Pytam serio, bez złośliwości. Bo w każdym materiale który czytałam o afirmacjach, to jest praca z własnym umysłem, własnym podświadomym. Nie rozumiem mechanizmu który miałby sprawić że moje powtarzanie zdania wpłynie na jego system przekonań
No właśnie, dobrze że ktoś to mówi wprost. To co Frydkaa opisuje to nie do końca afirmacje, to bardziej myślenie życzeniowe albo coś bliższego wizualizacji relacji. Afirmacja to praca z przekonaniami JEJ własnego umysłu na temat tej relacji. I to ma sens. Ale mieszanie tego z "wysyłaniem energii" do partnera, ktory nie prosi o żadną pracę, to już inny temat i wg mnie niekoniecznie taki niewinny.
@Fiolkowa58 co masz na myśli mówiąc że niekoniecznie niewinny? Trochę mnie to zastanowiło.
Chodzi mi o kwestię zgody. jeśli afirmacje to praca ze sobą, ok, żaden problem. Ale jeśli ktoś świadomie kieruje energię intencji w stronę drugiej osoby z zamiarem zmiany jej przekonań, bez jej wiedzy i zgody, to wchodzimy w trochę inny obszar. Nie mówię że to zła wola, bo znam osoby które robią to z miłości. Ale granica między "chcę żeby mu się lepiej wiodło" a "chcę żeby zmienił się zgodnie z moją wizją" potrafi być cienka.
To jest bardzo ważna uwaga. Sama się nad tym zastanawiałam jak byłam w środku tej sytuacji... W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że moje afirmacje na temat związku zakładały jak on ma myśleć i czuć. A to już nie jest praca z moimi przekonaniami, to jest projektowanie na niego. Zaczęłam wtedy oddzielać te dwie rzeczy, afirmacje dla sieie osobno, a co do niego, zostawiłam mu wolną przestrzeń
Ojej, nie pomyślałam o tym z tej strony nigdy... Zawsze wydawało mi sie że skoro mamy dobrą relację i chcę dla niego dobrze, to to jest ok. ale to co piszecie o granicy między wsparciem a narzucaniem swojej wizji, to chyba ważne. Jak odróżnić jedno od drugiego? Czy jest jakiś sposób żeby to sprawdzić u siebie?
Ech, proste pytanie kontrolne które stosuję: czy chcę żeby on był lepszą wersją siebie według jego własnych wartości, czy zeby był lepszą wersją siebie według moich oczekiwań wobec związku? To drugie to nie jest praca dla niego, to praca dla ciebie, tyle że prowadzona przez niego. I wtedy on powinien pracować z własnymi afirmacjami, a ty ze swoimi, osobno.
Dobra ale czy nie jest tak, że jak ktoś naprawdę pracuje nad sobą to ta zmiana i tak oddziałuje na otoczenie? Tzn. Frydkaa zmienia siebie, on to czuje, coś w nim drga. Nie musi wiedziec o afirmacjach, po prostu reaguje na kogoś kto się zmienia. Czy to nie jest wystarczający "transfer energii" o którym mówiła Romcia?
@Sylwek ojej to akurat brzmi sensownie i nie wymaga żadnego ezoterycznego tłumaczenia, czysto psychologicznie jak jedna osoba się zmienia to dynamika relacji też się zmienia i oboje muszą jakoś zareagować. Ale to wciąż nie jest to samo co robienie afirmacji za niego xD on morze zareagować zupełnie inaczej niż zakładasz.
Wczytuję się w to od kilku dni i zastanawiam się, czy wogóle jest moment kiedy można powiedzieć komuś bliskiemu o afirmacjach nie narzucając się? Bo jak słyszę "niech pracuje ze swoimi" to w praktyce to znaczy że trzeba go jakoś do tego zachęcić, prawda? Jak wy w ogóle podchodzicie do tematu żeby drugi człowiek się nie poczuł atakowany albo że mu coś zarzucasz?