Coué to ten Francuz od 'każdego dnia, pod każdym względem, jest mi coraz lepiej'? Czy on miał jakiś konkretny protokół - ile razy, jak długo, o jakiej porze - czy bardziej zostawiał to osobie ćwiczącej?
@Fanar Miał dość konkretne zalecenia. Rano i wieczorem, około dwudziestu razy, wygłaszane cicho i bez wysiłku - kluczowe było właśnie to 'bez wysiłku', bo twierdził, że wola przeszkadza autosugestii. Robił też z tego sznurek z węzłami jako licznik, żeby nie angażować umysłu w liczenie. Pora nie była absolutna, ale poranna i wieczorna wynikały z jego teorii podatności wyobraźni przy przechodzeniu między snem a jawą.
Czyli Coué mówił żeby nie starać się za bardzo? To dziwne podejście, myślałam że afirmacje wymagają dużego zaangażowania i wiary żeby działały.
@Druidka_E To jest jedna z większych nieścisłości w popularnym podejściu do afirmacji. Coué wprost pisał, że kiedy wyobraźnia i wola są w konflikcie, wyobraźnia zawsze wygrywa. Dlatego siłowe przekonywanie się działa odwrotnie - im mocniej chcesz uwierzyć, tym silniej umysł wychwytuje kontrargumenty. Wyciszony, mechaniczny rytm miał właśnie obejść tę blokadę.
To ciekawe zestawienie z tym, co wcześniej mówiłam o Merkurym i Neptunie. Coué de facto mówi: wyłącz merkurialny tryb analizowania i wpuść neptunowy - rozmiękczony, bezkrytyczny. Ale tu pojawia się pytanie, które mnie nurtuje od dłuższego czasu - czy taki stan jest bezpieczny dla osób, które mają trudności z rozróżnianiem tego, co chcą, od tego, co jest?
@Selena To jest bardzo poważne pytanie i rzadko pojawia się w takich rozmowach. Wyłączenie krytycznej oceny to sposób, które może być pomocne albo szkodliwe w zależności od tego, co się do tego stanu wnosi. Afirmacja, która jest oderwana od rzeczywistości albo przykrywa realny problem, powtarzana w stanie obniżonej krytyczności może głębiej wejść, ale nie w dobrym sensie.
@Ostroika A jak w takim razie odróżnić afirmację, która jest 'oderwana od rzeczywistości' od tej, która po prostu wyprzedza aktualny stan? Bo to brzmi podobnie.
@Karia.0 Dobra granica jest tutaj: afirmacja wyprzedzająca opisuje stan, do którego dążysz i który jest możliwy. Afirmacja oderwana opisuje stan, który zaprzecza czemuś, co wymaga działania, a nie tylko zmiany myślenia. 'Jestem spokojna' przy lęku, który można przepracować - to wyprzedzanie. 'Moje zdrowie jest doskonałe' powtarzane zamiast wizyty u lekarza - to uciekanie. Różnica jest w tym, czemu to służy.
Ale kto to ocenia? Sam zainteresowany chyba nie zawsze widzi, że ucieka zamiast dążyć.
@Pelagijka97 Właśnie. I tu wracamy trochę do początku rozmowy - do tych protestów i sygnałów z ciała. Może właśnie dlatego warto ich słuchać zamiast zagłuszać powtarzaniem? Jeśli ciało za każdym razem protestuje na to zdanie, to może jest jakiś powód, który wymaga czegoś innego niż afirmacji.
@Runomiraa Właśnie to mnie zatrzymuje przy tym pytaniu. Bo protest ciała to jedno, ale ciało protestuje też przy rzeczach, które są po prostu trudne, a nie błędnych. Ból mięśnia po pierwszym biegu to też protest. Pytanie brzmi: jak odróżnić protest, który mówi 'to nie dla ciebie', od protestu, który mówi 'to nowe i nieznane'? Bo jeśli będziemy słuchać każdego oporu, to większość zmian się nie zacznie.
@Chalcedonka No właśnie, tu jest sęk. Sama nie wiem jak to odróżnić u siebie, a co dopiero dawać radę innym. Ale mam takie obserwacje z praktyki: jeśli opór jest przy każdym powtórzeniu jednakowo duży przez kilka tygodni - nie maleje, nie zmienia charakteru - to raczej nie jest kwestia nowości. Nowość z czasem oswaja się sama. Trwały opór na tym samym zdaniu to już coś innego.
Ale jak długo 'kilka tygodni'? Bo to nadal brzmi dość płynnie. Jednej osobie tydzień wystarczy żeby coś oswoić, innej miesiąc. Nie ma jakiegoś bardziej konkretnego wyznacznika?
@Glogowa Konkretnego wyznacznika czasowego chyba nie ma i myślę, że szukanie go to trochę pułapka. Coué zresztą też nie wyznaczał tygodni. Bardziej diagnostyczny jest kierunek zmiany niż czas: czy po kolejnych sesjach opór jest choćby trochę mniejszy, czy zostaje dokładnie taki sam albo rośnie? Jeśli po wielu powtórzeniach zdanie wciąż wywołuje wyraźny sprzeciw, i to nie tępy, oswojony, ale aktywny, z konkretną treścią - 'to nieprawda, bo...' - to jest sygnał, że afirmacja trafi a w coś, co wymaga pracy innym torem niż samo powtarzanie.