czyli forma podania ma ogromne znaczenie? Że to samo zdanie powiedziane jako 'afirmacja' i jako zwykła rozmowa działa inaczej?
@Felicja myślę, że tak. Słowo 'afirmacja' niesie ze sobą cały kontekst — ktoś może go odrzucić zanim w ogóle usłyszy treść. A to samo zdanie bez tej etykietki po prostu trafia.
To co mówi Ulcia90 zgadza się z tym, co sama obserwuję. W pracy z bioenergią też bardzo pilnuję żeby nie używać żargonu przy osobach, które są na to zamknięte. Treść zostaje ta sama, forma jest neutralna. Opór jest mniejszy, wejście głębsze.
@Edek_60 ale czy to nie jest trochę nieczyste? Ukrywamy właściwie co robimy. Rozumiem że intencja jest dobra, ale ta osoba nie wie, że ktoś 'pracuje' z jej energią.
@Kornelia to jest dokładnie ten sam problem co wcześniej z autonomią. Dla mnie granica przebiega tak: jeśli mówię komuś ciepłe, szczere słowo, to nie ma tu nic do ukrycia. Jeśli robię coś intencjonalnego za jego plecami i z premedytacją, to już inny kaliber. Między tymi dwoma jest duże spektrum i każda z nas sama musi wiedzieć gdzie stoi.
Dobrze że Shangie to powiedziała, bo właśnie to było moim pierwotnym niepokojem. Chciałam wiedzieć czy mówienie pozytywnych rzeczy do bliskich to jeszcze naturalne wspieranie, czy już coś w rodzaju wpływania na nich bez ich zgody. I chyba po tej rozmowie mam odpowiedź, że to zależy od tego co mam w środku, nie od samych słów.
A co jeśli ktoś, do kogo to mówimy, po jakimś czasie zapyta skąd ta zmiana w nas? Że jesteśmy dla niego inaczej nastawieni? Czy powiedzieć mu o afirmacjach?
@Cosmia_E mi się wydaje że to byłby dobry moment na szczerość. Jeśli ta osoba sama pyta, to znaczy że zauważyła i jest otwarta. Mogłabym wtedy powiedzieć po prostu że celowo staram się myśleć o niej bardziej pozytywnie. Nie trzeba od razu tłumaczyć całej teorii.
Czytam ten wątek od dłuższego czasu i jedno mi zostaje — że chyba ważniejsze niż technika jest to, z jakiego miejsca w sobie mówimy. Mam rację czy czegoś nie rozumiem?
@Felicytka masz rację, ale to 'miejsce w sobie' to nie jest tylko metafora. Kiedy mówię coś komuś z realnego przekonania, ton głosu, mimika, cały sposób bycia jest inny. Człowiek to wyczuwa, nawet jeśli nie potrafi tego nazwać. Technika bez tego fundamentu to pusta skorupa.
@Ulka.1 ale jak to sprawdzić w sobie? Czy zawsze wiemy, z jakiego miejsca mówimy? Możemy myśleć, że jesteśmy szczerzy, a tak naprawdę gdzieś z tyłu mamy jakiś cel albo oczekiwanie wobec tej osoby.
@Kornelia i to jest chyba sedno. Afirmacja skierowana do kogoś z nadzieją, że go 'naprawisz' albo że wróci do ciebie po rozstaniu — to już nie jest czyste wspieranie. Ta intencja leci razem ze słowem. Pytanie do mnie brzmi zawsze: czy chcę dla tej osoby dobra na jej warunkach, czy na moich?
@Shangie i właśnie to mnie zastanawia od początku tego wątku. Czy w ogóle da się całkowicie oczyścić intencję? Nawet jeśli szczerze chcę dla kogoś dobrze, to trochę chcę też, żeby ta osoba była bardziej wytrzymała, spokojniejsza, żeby mi też z nią żyło się łatwiej. Czy to już ją wyklucza?
Myślę że mieszanie intencji to jest norma, nie wyjątek. Rzadko kiedy cokolwiek robimy z jednego, czystego powodu. Ważne żeby ta pierwsza warstwa była naprawdę o tej drugiej osobie, a reszta to tylko ludzki kontekst. Gdybyśmy czekali na idealną czystość intencji, nie powiedzielibyśmy nikomu nic dobrego nigdy.