Mam pytanie do was bo ostatnio się zastanawiam nad czymś konkretnym. moja siostrzenica ma zdiagnozowane Asperger i próbuje różnych technik samorozwoju, między innymi afirmacji. Problem jest taki, że ona bardzo dosłownie odbiera wszystko co czyta, i te gotowe formułki w stylu "jestem pełna miłości i spokoju" działają na nią jak... no nie wiem, jak zdanie bez sensu. ona mówi że to kłamstwo i nie może powtarzać kłamstw. Czy ktoś w ogóle próbował dostosowywać afirmacje dla osób ze spektrum? Bo wszystko co znalazłam w sieci to te same ogólniki dla neurotypowych.
To, co opisujesz u siostrzenicy, to nie jest przypadłość ani problem z afirmacjami. To jest właśnie sedno różnicy między mózgiem neurotypowym a autystycznym. Osoby ze spektrum często mają silnie rozwinięte poczucie logicznej spójności i jeśli afirmacja kłóci się z ich obecnym stanem wewnętrznym, mózg po prostu ją odrzuca jako fałszywą informację. Klasyczne afirmacje w stylu "jestem bogata i szczęśliwa" są zaprojektowane na zasadzie wishful thinking i zakładają pewną dozę samozakłamania, co u wielu osób ze spektrum po prostu nie przejdzie. To nie jest wada, to jest inny sposób przetwarzania rzeczywistości. Warto sprawdzić tzw. afirmacje neutralne albo opisowe, ktore nie twierdzą czegoś nieprawdziwego, tylko opisują możliwość albo kierunek. Na przykład zamiast "jestem spokojna" - "uczę się znajdować spokój" albo "mój spokój jest możliwy". To już nie jest kłamstwo.
@Walentyna oho a to ciekawe rozróżnienie bo nigdy nie słyszałem żeby ktoś tak to nazywał - afirmacje "neutralne". Gdzie wogóle to przeczytałaś? 😀 zastanawia mnie też czy to działa inaczej energetycznie, bo klasyczne afirmacje mają tę intencję pełnego utożsamienia z rzeczywistością którą chcesz przyciągnąć, a te neutralne brzmią bardziej jak... no, jak deklaracja intencji niż jak wejście w stan.
@Szeptacz to nie jest jeden konkretny autor, to raczej nurt który wychodzi ze środowisk terapii poznawczo-behawioralnej i od tam przenika do praktyk samorozwoju. Louise Hay i jej szkoła to jest ten klasyczny "wejdź w stan już teraz" ale jest sporo innych podejść, np. praca z wartościami zamiast z deklaracjami... Co do energetyki - tu mam inne zdanie niż możesz się spodziewać. Moim zdaniem intencja jest w obu przypadkach tak samo silna, a nawet mocniejsza w afirmacjach opisowych, bo nie ma tam oporu psychicznego. Opór psuje energię afirmacji, to wiesz pewnie.
@Walentyna oj tam no właśnie o to mi chodziło, o ten opór. Ale powiem szczerze, nie byłam pewna czy to kwestia spektrum czy po prostu kwestia indywidualna. bo znam osoby bez żadnej diagnozy które mówią tak samo, że czują się głupio powtarzając afirmacje których nie czują. morze to jest szerzej po prostu kwestia tego czy ktoś jest bardziej analityczny czy bardziej intuicyjny?
Powiem wprost, bo tu zaczyna się mieszać kilka rzeczy na raz. Spektrum autyzmu to nie to samo co "osoba analityczna". To jest neurologiczna różnica w przetwarzaniu informacji, w sensoryce, w komunikacji i w dosłowności języka. Można być bardzo analitycznym neurotypem i mimo to afirmacje działają bo mózg neurotypowy potrafi zawiesić pewien poziom krytycyzmu jeśli coś powtarza wystarczająco długo. U wielu osób ze spektrum ten mechanizm działa inaczej i nie dlatego że są "bardziej racjonalne", tylko że obszary odpowiedzialne za tą specyficzną formę autosugestii są połączone inaczej. To nie jest to samo. Nie upraszczajmy.
@Obsydianka no dobra, przyjmuję korektę, może za bardzo uogólniłam. Ale właśnie dlatego pytam tu a nie na forum medycznym, bo interesuje mnie ta praktyczna strona. Czy są techniki które w ogóle mają sens dla osób ze spektrum, czy to jest ślepa uliczka? 🙂
Nie jest to ślepa uliczka ale wymaga naprawdę innego podejścia. Pracowałam jakiś czas z grupą gdzie było kilka osób z diagnozą i widziałam że największą różnicę robi konkretność i przewidywalność. Afirmacje muszą być bardzo precyzyjne, najlepiej osadzone w konkretnej sytuacji. Nie "jestem spokojna", tylko "gdy siedzę przy oknie z kubkiem herbaty, moje ciało się rozluźnia" 😛 To nie jest poetyckie, ale jest prawdziwe i mózg to przyjmuje... Druga sprawa to powtarzalność rytualów towarzyszących, bo wiele osób ze spektrum bardzo dobrze reaguje na sekwencje, na rytm, na stały rytuał o stałej porze. To samo to afirmacja wtedy staje się elementem rytuału a nie izolowanym zdaniem które trzeba "wierzyć".
@Rozalka95 to co pisała Rozalka95 o rytuałach ma sens, bo przypomina mi podejście z NLP gdzie zakotwiczasz stan w konkretnym bodźcu. Dla osoby ze spektrum to kotwiczenie mogłoby być nawet skuteczniejsze niż dla neurotypowego, skoro i tak mają tendencję do stałych sekwencji zachowań, nie? pytanie czy ktoś to kiedyś faktycznie sprawdzał w praktyce a nie tylko teoretyzuje.
Zaglądam tu regularnie i mam pytanie, moze głupie ale chce się upewnić. Czy afirmacje ogólnie działają na zasadzie że naprawdę trzeba w nie wierzyć zeby zadziałały? Bo ja sama czasem mam wątpliwości jak je robię i zastanawiałam się czy to niszczy efekt. To trochę z innej strony niż temat ale może ktos wie?
Pytanie jak najbardziej na miejscu, ale trochę odbiega od tematu wątku. Skrótowo powiem tyle, że wiara pomaga, ale nie jest warunkiem koniecznym, ważniejsza jest regularność i powtarzalność. Do kwestii autyzmu wróćmy jednak bo to jest tu kluczowe.
Dobra, ja tu wejdę z innej strony bo trochę mnie ta dyskusja sceptycznie nastraja. Skąd w ogóle wiadomo że afirmacje działają na kogokolwiek, neurotypowego czy nie? Bo o skuteczności afirmacji jako takiej to jest spore pytanie samo w sobie 😉 mam wrażenie że tutaj zakładamy jako pewnik coś co wcale pewnikiem nie jest
@Jachna06 no i tu się częściowo zgadzam, ale nie całkowicie. jest sporo badań nad wpływem powtarzania pozytywnych treści na aktywację pewnych obszarów kory przedczołowej i na poziom kortyzolu. to nie jest magia, to neuroplastyczność. Efekt jest realny, choć skromniejszy niż głoszą coachingowe poradniki. Pytanie o osoby ze spektrum jest zasadne wlasnie dlatego że te mechanizmy u nich przebiegają inaczej i nie możemy zakładać że to co działa statystycznie dla neurotypów działa tak samo dla każdego
@Obsydianka okej,z tym się nie kłócę ale kurczę, jednak spora część tego co krąży w internecie pod szyldem "afirmacje" to jest bardziej wishful thinking i prawo przyciągania niż cokolwiek opartego na badaniach. I o to mi chodziło. Jeśli pytamy czy afirmacje działają dla osób ze spektrum, to najpierw musielibyśmy ustalić co rozumiemy przez "działają".
No wlasnie i Sama się nad tym zastanawiałam. Jeśli przez "działają" rozumiemy magiczne spełnianie pragnień bo wyrecytowałam cos 10 razy to nie, to nie działa dla nikogo skutecznie. Ale jeśli przez "działają" rozumiemy stopniową zmianę nawyków myśloywch i reakcji emocjonalnych, to tu już jest coś realnego. I właśnie w tym sensie dla osób ze spektrum jest to możliwe, ale tylko jeśli forma jest dopasowana. Te standardowe coachingowe formułki często są po prostu złe nawet dla neurotypowych, a co dopiero mówić o kimś kto przetwarza język bardziej dosłownie.
Troche z boku ale mam pytanie bo moja koleżanka ma syna z autyzmem i tez szuka jakis rzeczy ktore moglyby mu pomoc w tym ze on sie często boi nowych sytuacji. Czy te afirmacje moga w ogole pomoc na lek i stres albo to jest cos co musi robic terapeuta a nie my sami?
Dobra kwestia, ale powiem szczerze: jeśli mamy do czynienia z dzieckiem ze spektrum autyzmu, to wszelkie interwencje dotyczące lęku powinny być omawiane z terapeutą specjalizującym się w pracy z osobami w spektrum 🙂 To nie jest teren dla samodzielnych eksperymentów, nawet jeśli afirmacje brzmią niewinnie. eh, dla dorosłej osoby ze spektrum, która sama decyduje i sama chce próbować, sytuacja jest inna, ale tu zaczyna się od rozmowy z tą osobą, nie za nią.
Ja mam jeszcze inne pytanie do tej dyskusji. Mówicie o dostosowywaniu afirmacji i o tym że muszą być konkretne i osadzone w sytuacji. Ale czy to nie rozmija się z samą ideą afirmacji? bo hyba sens jest taki że ty wchodzisz w stan którego jeszcze nie masz, nie opisujesz stan który już masz. Jak to pogodzić? 😀 nie rozumiem
@Lesnica06 to jest właśnie to napięcie które leży u podstaw całej dyskusji. Klasyczna afirmacja mówi "wejdź w stan którego nie masz i udawaj że już jest". Dla niektórych to działa bo mózg kupuje tę deklarację i zaczyna jej szukać. dla innych, i to bardzo często dla osób ze spektrum, to jest po prostu stwierdzenie nieprawdy i nie ma szans być zaakceptowane. dlatego alternatywą nie jest "opisz to co już jest" tylko "opisz krok jaki robisz w kierunku". To nie jest już pełne wejście w stan, ale też nie jest stanie w miejscu. Cos jak most
Czytam watek od początku i chcę dodać jedną rzecz, bo mi się wydaje że umyka. mhm, nie każda osoba ze spektrum autyzmu jest taka sama, to jest spektrum właśnie dlatego że różnorodność jest w nim ogromna. Ktos z bardzo silnym Aspergerem i wysokim IQ będzie miał zupełnie inną relację z językiem i z afirmacjami niż ktoś z innym profilem neuroatypowości. nie ma jednej odpowiedzi dla "osób ze spektrum", tak samo jak nie ma jednej afirmacji dla "wszystkich". Trzeba znać konkretną osobę, jej sposób przetwarzania, co ją uspokaja, co ją drażni sensorycznie. Ktoś może nie znosić powtarzania zdań na głos bo samo brzmienie głosu jest dla niego przytłaczające. Ktoś inny może wręcz przeciwnie, bardzo lubić recytację bo rytm go reguluje.
To co napisałaś o tej różnorodności w spektrum to jest klucz do całej dyskusji i cieszę sie że ktoś to w końcu powiedział. Bo przez ostatnie kilkanaście postów trochę mówiliśmy o "osobie ze spektrum" jak o jednej kategorii, a to jest na prawdę ogromny zakres. Mnie bardziej interesuje konkretny wątek który tu pominęliśmy, czyli kwestia przetwarzania sensorycznego... Afirmacje mówione na głos to jest bodziec dźwiękowy, a dla sporej części osób ze spektrum własyn głos w zamkniętej przestrzeni działa inaczej niż dla neurotypowych. Ktoś tu to sprawdzał w praktyce?
@Szafirek84 o, to ciekawy trop.. 🙂 Nie myślałam o tym od tej strony, bo skupiałam się na tej kwestii dosłowności języka. Ale masz rację że jeśli ktoś ma nadwrażliwość słuchową to mówienie afirmacji na głos może być wręcz nieprzyjemne i wtedy cały efekt się posypie zanim w ogóle zacznie działać. to może być powód dla którego część osób ze spektrum poprostu odpada od tej praktyki i wszyscy myślą że "afirmacje nie działają na autystów", a tak na prawdę problem jest gdzie indziej.
A można je pisać zamiast mówić? Bo gdzieś czytałam że pisanie afirmacji ręcznie jest nawet lepsze niż mówienie, nie pamiętam dlaczego ale chyba chodziło o coś z połączeniem ręka-mózg. To by może rozwiązywało ten problem z dźwiękiem?
@Gustawa73 eh tak, pisanie jest jak najbardziej stosowaną metodą i ma swoje uzasadnienie, grafomotoryka angażuje inne obszary przetwarzania niż słuchanie własnego głosu. Natomiast uwaga, bo to nie jest żadne "połączenie ręka-mózg" w sensie magicznym, tylko kwetia angażowania różnych kanałów sensorycznych. Dla osób ze spektrum pisanie może być rzeczywiście łatwiejszą ścieżką wejścia, szczególnie jeśli mają silne preferencje wzrokowe. ale znowu, i tu wracam do tego co pisała Szafirek84, to zależy od konkretnej osoby.
Hmm, okej ale mam pytanie do tej całej rozmowy o kanałach sensorycznych i pisaniu i mówieniu 😉 Czy nie jest tak, że my tu trochę za bardzo komplikujemy prosty problem? Bo afirmacje to ostatecznie jest praca z przekonaniami. Jeśli ktoś, niezależnie czy ze spektrum czy bez, ma głęboko zakorzenione przekonanie że jest bezwartościowy albo że sobie nie radzi, to żadna forma podawania afirmacji tego nie zmieni bez głębszej pracy. forma to drugorzędna sprawa.
@Jachna06 nie zgadzam się, że forma jest drugorzędna. Forma decyduje o tym czy w ogóle dotrze do etapu gdzie cokolwiek może zadziałać. Jeśli ktoś ma nadwrażliwość słuchową i czuje dyskomfort słysząc własny głos, to mówienie afirmacji nie jest "mniej skuteczną formą", to jest bariera wejścia. Analogicznie, dla osoby ze spektrum która przetwarza język dosłownie, afirmacja w formie metafory jest nie tylko nieskuteczna, ona jest aktywnie myląca. Więc nie, forma tutaj naprawde ma znaczenie i to duże.
Wracając do tego wątku o pisaniu, bo mi się to skojarzyło z jedną rzeczą. Słyszałam o podejściu gdzie zamiast pisać "jestem spokojna i silna" pisze się coś w stylu dziennika obserwacji, np. "dziś zauważyłam że dałam sobie radę z rozmową telefoniczną". To jest zupełnie inne sposób niż klasyczna afirmacja, ale podobno dla osób które mają opór wobec nieprawdziwych twierdzeń daje podobny efekt. Czy ktoś to stosował?
Twój opis pasuje do jest właściwie gratitude pisanie dziennika albo evidence pisanie dziennika i to jest poważna metoda terapeutyczna, nie ezoteryka. Ale rozumiem czemu to tu wrzucasz bo efekt który chcesz osiągnąć, czyli przepisanie negatywnego przekonania na pozytywne, jest podobny. I tak, dla osób ze spektrum które mają problem z przetwarzaniem abstrakcji i z dosłownością, to może działać lepiej niż klasyczne afirmacje właśnie dlatego że opiera się na faktach a nie na deklaracjach stanu ktory nie istnieje.
Mam takie pytanie bo nie do końca rozumiem. Jeśli ktoś ze spektrum pisze o tym co na prawdę było a nie o tym co chce żeby było, to czy to w ogóle jest jeszcze afirmacja? Pytam bo afirmacja to chyba właśnie ma być to pozytywne stwierdzenie o tym co chcesz osiągnąć, nie o przeszłości. Może to jest po prostu zupełnie inne ćwiczenie i nie powinniśmy tego mieszać?
@Tolcia79 a może właśnie o to chodzi, zeby przestać być tak bardzo przywiązanym do definicji. Bo jeśli efekt jest ten sam, czyli zmiana tego co myślisz o sobie, to czemu nam zależy czy nazywa się to afirmacją czy czymś innym? Rozalka95 wcześniej pisała o tym że liczy się zmiana nawyków myślowych, nie etykietka. mnie bardziej interesuje to czy ktos faktycznie stosował jedno albo drugie podejście z osobą ze spektrum i widział różnicę, bo cała ta dyskusja jest trochę teoretyczna.