Hej, mam pytanie które chodzi mi po głowie od jakiegoś czasu. Czytałam że afirmacje działają przez powtarzanie i przeprogramowanie umysłu, ale zastanawiam się czy to nie jest trudniejsze dla osób z wysoką empatią. Chodzi mi o to że empaci podobno bardzo mocno "czują" otoczenie i przejmują emocje innych, więc czy afirmacje w ogóle mają szansę się "przebić" przez te wszystkie zewnętrzne energie? Albo może działają jakoś inaczej? Nie wiem czy dobrze to rozumiem, bo dopiero zaczynam się tym interesować ^^
O, ciekawe ptanie 🙂 Ja jestem raczej empatyczna i afirmacje stosowałam z różnym skutkiem. Mój problem był taki, że rano robiłam afirmacje, czułam się super, a potem wychodziłam do pracy i po kontakcie z kilkoma osobami miałam wrażenie, że całą tę pozytywną energię po prostu straciłam. Jakby ktoś odkręcił korek. Nie wiem czy to kwestia empatii czy może po prostu nie robiłam tego wystarczająco długo?
Empatia to nie jest blokada dla afirmacji, to troochę bardziej złożone. Empaci mają często otwarte czakry, szczególnie sercową i solarną, i to sprawia, że są bardziej przepuszczalni na energie zewnętrzne. joj, ale to nie znaczy, że afirmacje nie działają - działają, tylko trzeba najpierw zadbać o to, żeby się choć trochę "uszczelnić" energetycznie. Afirmacja bez żadnej pracy nad granicami energetycznymi może rzeczywiście dawać słabsze efekty, bo to co budujesz rano, może być rozmywane przez energię innych w ciągu dnia.
No i tu mam pewien problem z tym co piszesz Marzenka98. "Uszczelnić energetycznie" - okej, ale co to konkretnie znaczy w kontekście afirmcaji? Bo jak ktoś pyta czy afirmacje działają, to trochę od tematu odpowiadać że najpierw trzeba zająć się czakrami. To morze być dla osoby pytającej dość przytłaczające. Sama odpowiedź na pytanie z tytułu też nie padła.
@Hania_W joj racja, skróciłam za bardzo. Odpowiadając wprost: tak, afirmacje działają na osoby z wysoką empatią ale efekt bywa mniej stabilny właśnie dlatego, że empatyk jest mocno reaktywny na środowisko 😀 nie chodzi o to, że afirmacja "nie przebija się", tylko że jej efekt trzeba częściej odnawiać. Dlatego pisałam o granicach, bo to praktyczne - empatyk który niema nawyku odcinania się od cudzych emocji, będzie potrzebował częstszego powtarzania afirmacji. To nie jest wada, po prostu inna dynamika pracy.
@Marzenka98 a to "odnawianie" - jak często masz na myśli? Raz dziennie to za mało? 🙂 I czy chodzi o dosłowne powtarzanie tych samych słów kilka razy w ciągu dnia, czy coś innego?
Powiem szczerze, jest we mnie sporo niepewności co do całego tego wątku. Empatia to jedno, ale "wysoka empatia" w ezoterycznym sensie to bardzo pojemne pojęcie i każdy rozumie to inaczej. Jedna osoba mówi że jest empatykiem bo szybko wchodzi w nastrój innych, a druga mówi to samo bo dosłownie fizycznie odczuwa cudzy ból. To są dość różne rzeczy i odpowiedź na pytanie czy afirmacje działają może być zupełnie inna w obu przypadkach.
To co pisze Zofijka wydaje mi się ważne. Sam przez jakiś czas myślałem że jestem empatykiem bo mocno reaguję na atmosferę w miejscu, a potem ktoś mi powiedział że to morze być poprostu wrażliwość na energie miejsca, nie empatia jako taka.. :/ Dla mnie afirmacje działały lepiej kiedy robiłem je w izolacji, nie bezpośrednio przed wyjściem do ludzi.
Ja mam pytanie trochę z boku - czy afirmacje robione wieczorem, np. przed snem, nie działałyby lepiej dla empatyka? Bo w nocy nie ma tego "rozpraszania" przez innych ludzi. Albo to bez różnicy kiedy? 😉
Pytanie o porę nie jest bez sensu, ale zanim odpowiem - chciałem się zatrzymać przy czymś co pojawiło się wyżej... Jest pewien błąd w założeniu, że empatia "przeszkadza" afirmacjom przez "zewnętrzne energie". Afirmacje działają przez powtarzanie i stopniową zmianę wzorców myślowych, to mechanizm bliższy neuroplastyczności niż pracy energetycznej. Empatia w sensie psychologicznym - czyli silna reaktywność emocjonalna i tendencja do przejmowania stanów innych - morze utrudniać utrzymanie efektu, ale nie dlatego, że "energię wypłukuje", tylko dlatego że empatyk częściej wpada w nastroje niezgodne z afirmacją. To jest inna diagnoza i inny lek. nie mówię że praca energetyczna jest bez sensu, mówię tylko żeby nie mieszać tych dwóch poziomów bez zaznaczenia że to różne podejścia
@Teodorek no właśnie, dziękuję że to powiedziałeś. Mnie też to uwierało... Czy możesz powiedzieć więcej o tej neuroplastyczności w kontekście empatii? Bo rozumiem podstawowy mechanizm afirmacji, ale nie wiem czy jest coś specyficznego dla osób silnie reaktywnych emocjonalnie.
@Hania_W zasadniczo chodzi o to,że mózg osoby silnie reaktywnej emocjonalnie ma aktywniejsze obwody odpowiedzialne za przetwarzanie emocji, co z jednej strony może sprawiać że afirmacje "ładują się" szybciej (silna reaktywność to tesz silna odpowiedź na pozytywny bodziec), ale z drugiej strony ta sama reaktywność sprawia, że negatywny bodziec z zewnątrz też działa mocniej. więc efekt afirmacji może być bardziej wyraźny, ale też mniej trwały bez regularnego podtrzymywania. Dla takiej osoby ważniejsza niż pora jest regularność i środowisko - robienie afirmacji zaraz po mocno obciążającym kontakcie moze dawać słabszy efekt niż po spokojnym czasie.
@Teodorek to w sumie pasuje do mojego doświadczenia które opisywałam wcześniej... Czyli moje poranne afirmacje nie były bez sensu, tylko problem był w tym, że robiłam je i od razu szłam w wir dnia. Może powinnam była coś zrobić tesz po powrocie do domu, żeby jakby "zamknąć" ten dzień?
Właśnie o to mi chdoziło, chociaż morze użyłam innego języka 😀 to co Teodorek opisuje od strony neurologicznej, ja opisuję od strony energetycznej, ale efekt jest podobny - empatyk potrzebuje więcej regularności i świadomych przerw. Nie wycofuję się z tego co pisałam o czakrach, bo dla mnie to są dwa poziomy tego samego zjawiska, ale rozumiem że dla kogoś kto patrzy od strony czysto psychologicznej to brzmi jak mieszanie jabłek z pomarańczami.
Hmm,"dwa poziomy tego samego zjawiska" to mocne stwierdzenie. ojejku, czy masz jakieś argumenty za tym że to nie są dwie rozne rzeczy które przez przypadek wyglądają podobnie? 🙂 Mam wrażenie że dość często w ezoteryce mapujemy pojęcia z różnych systemów na siebie i zakładamy że "to samo", a niekoniecznie tak jest.
Mhm, żeby troche wyjść z tego sporu - bo widzę że zaraz rozmowa pójdzie w filozofię poznania - chciałem wrócić do pytania Wieduni o porę. Pora ma znaczenie, ale nie dlatego że wieczór jest "energetycznie lepszy". Bardziej chodzi o stan umysłu. Przed snem mamy naturalnie obniżoną aktywność krytycznego myślenia, co sprawia że sugestia trafia głębiej. To działa dla każdego, nie tylko dla empatyków. Dla empatyka dodatkowym plusem jest to o czym mówił Teodorek - mniejsze ryzyko że od razu po afirmacji zaburzysz jej efekt kontaktem z trudną energią ludzką.
Czytam całą tę rozmowę i mam pytanie może trochę z innej strony - a co jeśli ktoś dopiero sprawdza czy jest empatykiem? Tzn. jak w ogóle sprawdzić czy ten mechanizm który tu opisujecie mnie dotyczy,zanim zacznę stosować afirmacje? bo nie chcę z góry zakładać że jestem empatykiem i potem dostosowywać całą praktykę pod coś co może nie jest moim przypadkiem.
@Mirka03 a no dobre pytanie, szczerze. Moim zdaniem zamiast najpierw ustalać "czy jestem empatykiem", lepiej po prostu zacząć robić afirmacje i obserwować jak reagujesz po kontakcie z różnymi osobami czy sytuacjami. Jeśli zauważysz że efekt regularnie "siada" po pewnych kontaktach, to jest sygnał że warto wziąć pod uwagę to o czym tu dyskutujemy.
Ja czytam to forum od jakiegoś czasu i mam pytanie - wspomnieliście o regularności, ale ile to jest "regularnie"? Codziennie, dwa razy dziennie? Czy jest jakaś minimalna liczba powtórzeń żeby w ogóle cokolwiek działało? Pytam bo słyszałam różne rzeczy, jedni mówią 21 dni, inni że to mit
To "21 dni" to jest uproszczenie które pochodzi z nieprecyzyjnie cytowanego badania Maxwella Maltza z lat 60. On napisał że potrzeba minimum 21 dni, a z czasem "minimum" wypadło. Późniejsze badania - Phillippa Lally i jej zespołu z 2010 roku - pokazały że kształtowanie nawyku zajmuje średnio 66 dni, ale z bardzo dużym rozrzutem. Dla afirmacji nie ma jednej liczby, bo to zależy od tego jak głęboko zakorzenione jest przekonanie które chcesz zmienić. Codzienność jest ważniejsza niż liczba dni - lepiej robić krótko ale każdego dnia niż intensywnie przez tydzień i potem przerwa.
Dobra,to te 21 dni to mit, rozumiem. ale Teodorek, czy możesz powiedzieć czy jest jakaś liczba którą Lally podała jako "typową"? bo to 66 dni ktore gdzieś słyszałam to dużo i trochę mnie to zniechęca szczerze mówiąc
@Czeslawa 66 dni to mediana z tego badania ale rozpiętość była od 18 do 254 dni i to jest chyba ważniejsza informacja. Zależało to od osoby i od złożoności nawyku. Proste czynności utrwalały sie szybciej, złożone wolniej. afirmacja to raczej prosty nawyk pod względem behawioralnym, więc pewnie bliżej dolnej granicy niż górnej. ale tu uwaga, bo badanie Lally dotyczyło nawyków ogólnie, nie afirmacji konkretnie. nie ma sensu przykładać tej liczby jeden do jeden.
I właśnie tu wychodzi problem z całą tą rozmową, bo mieszamy ze sobą neuroplastyczność, nawyki behawioralne i energetykę czakr i każdy z nas może mieć rację w swoim systemie, ale to nie znaczy że te systemy opisują to samo. mnie bardziej interesuje pytanie praktyczne: jeśli ktoś jest silnie reaktywny emocjonalnie i afirmacje mu "zsuwają się", to co konkretnie ma zmienić w praktyce? bo póki co słyszę żeby robić regularniej i wieczorem, ale to trochę mało
@Hania_W u mnie zadziałało jedno konkretne przesunięcie, zamiast powtarzać afirmację jak mantrę z automatu, zaczęłam się przez chwilę zatrzymywać i sprawdzać czy to zdanie wogóle brzmi prawdziwie w tej konkretnej chwili. i jak brzmiało fałszywie, to zamiast je powtarzać, pytałam siebie dlaczego brzmi fałszywie 🙂 nie wiem czy to "poprawna" metoda ale mam wrażenie że coś to dało. bardziej zakotwiczyło tę pracę w sobie a nie w jakimś zewnętrznym rytmie
To co Capellaa opisuje to jest właściwie technika zbliżona do afirmacji warunkowych, czyli nie "jestem spokojna" tylko "jestem otwarta na spokój" albo "uczę się spokoju". dla kogoś z wysoką empatią te miękkie formy mogą być lepsze właśnie dlatego że nie ma dysonansu między afirmacją a tym co czuje w danej chwili. silny dysonans to trochę jak mówienie sobie czegoś w co nie wierzysz i mózg to po prostu odrzuca 😀
Ok, ale to "mózg odrzuca" wymaga chyba jakiegoś doprecyzowania. czy masz na myśli że efekt jest słabszy, czy że jest zerowy, czy że morze być wręcz odwrotny? bo gdzieś czytałam o czymś takim jak efekt odwrotny przy silnym dysonansie poznawczym i jeśli to prawda to afirmacje mogą być nie tylko nieskuteczne ale w pewnych sytuacjach wręcz szkodliwe. to by zmieniało całą dyskusję
@Zofijka91 mhm efekt odwrotny jest dokumentowany w kontekście tłumienia myśli, tzw. efekt białego niedźwiedzia Wegnera, ale to nie jest dokładnie to samo co afirmacje. przy afirmacjach problem jest raczej taki że silny dysonans może wzmacniać poczucie że obecny stan jest zły bo ciągle go porównujesz z tym co afirmujesz. to nie jest szkodliwe w sensie klinicznym u większości ludzi, ale może być demotywujące. właśnie dlatego miękkie formy o których mówi Marzenka98 są rozsądniejsze na start
Czyli rozumiem że dla kogoś takiego jak ja, kto dopiero zaczyna i nie wie czy jest empatykiem czy nie, bezpieczniej jest zacząć od tych "miękkich" afirmacji? żeby nie ryzykować tego efektu o którym pisze Zofijka? bo hyba właśnie to mi się przydarzyło, powtarzałam sobie że jestem pewna siebie i czułam się z tym jakoś... fałszywie. i przestałam 🙂