Hej, piszę tu bo nie wiem czy to w ogóle właściwy dział, ale chodzi o afirmacje i jakoś to tu pasuje. Mam taki problem że ostatnio moje życie jest totalnie zaplanowane - praca w określonych godzinach, konkretne zadania do wykonania każdego dnia, nawet weekendy mam jakoś rozpisane. Pracuję z grupą osób, które mają różne trudności i każda sesja musi być zaplanowana co do minuty, bo inaczej wszystko się sypie. I to zaczęło mi przenosić się na całe życie. Spontanicznie nie potrafię już nic zrobić, serio. Koleżanka dzwoni "chodź na kawę" a ja najpierw muszę sprawdzić czy mam to gdzieś wpisane. ech, to nie jest normalne. Czy są jakies afirmacje specjalnie na to? na przywrócenie takiej lekkości i spontanicznosci? Szukałam ale nie mogę znaleźć niczego konkretnego, wszędzie tylko ogólne "jestem wolna i spokojna" i podobne
Znam to. Praca z ludźmi,szczególnie z grupami wymagającymi struktury, potrafi naprawdę zablokować tą spontaniczna część nas. Sama przez chwilę pracowałam w miejscu gdzie każda przerwa była zaplanowana i po kilku miesiącach poczułam się jak robot. Jeśli chodzi o afirmacje, to z mojego doświadczenia ogólne formuły rzeczywiście słabo działają na ten konkretny problem. Lepiej skonstruować coś bardziej osobistego. Coś w stylu "pozwalam sobie na działanie bez planu przez chwilę każdego dnia" albo "moje ciało i intuicja znają drogę". Ale tu mam jedno pytanie - czy to jest tak, że plan Ci przeszkadza w pracy, czy raczej chodzi o to że poza pracą też nie umiesz z niego wyjść? To dość istotne, bo w pierwszym przypadku afirmacje moga pomoc, w drugim trzeba by podejsc do tego od innej strony.
@Datura73 a skad wiesz ze to nie zadziała w obydwu przypadkach? Pytam serio, bo sama korzystam z afirmacji od jakiegoś czasu i nigdy nie pomyślałam że to ma znaczenie kiedy problem jest "w pracy" a kiedy "po pracy" 😉 Myślałam że afirmacja poprostu działa na umysł ogólnie, nie wybiórczo
Hmm, bo afirmacja nie jest zaklęciem, które naprawia konkretną awarię. To praca z przekonaniami i nastawieniem, i żeby była skuteczna, musisz wiedzieć jakie przekonanie chcesz zmienić. Jeśli problem jest tylko w pracy - to jedno. Jeśli całe życie weszło w tryb "muszę miec plan zanim cokolwiek zrobie", to tam gdzieś siedzi inne przekonanie, głębsze. Afirmacje typu "jestem spontaniczna" wklejone na łupę nie zmienią tego przekonania, bo umysł poprostu w nie nie uwierzy. Trzeba zacząć od czegoś co brzmi prawdziwie dla tej osoby teraz, nie od ideału który jest za daleko. Poza tym to co opisała autorka tematu to brzmi jak coś dosyc typowego dla ludzi pracujących w opiece albo z grupami wymagajacymi wsparcia. Ta praca wymaga tyle kontroli i struktury, ze w koncu zanika granica. To nie jest kwestia "zlego nastawienia" tylko mechanizmu obronnego ktory z czasem sie utrwalil.
@Wieszczbita.x okej, to ma sens. Ale jak skonstruować taką afirmację która "brzmi prawdziwie"? Bo jak mówię sobie "jestem spontaniczna" to faktycznie cos w środku mówi "nie, nie jesteś"... I co wtedy, po prostu powtarzać aż w to uwierzę? To chyba tak nie działa albo ja czegoś nie rozumiem.
Właśnie o to trzeba pytać i mam wątpliwości co do odpowiedzi którą zaraz pewnie dostaniesz, bo często pisze się że trzeba po prostu powtarzać i w końcu mózg to "przyjmie". Ja w to nie bardzo wierzę, przynajmniej nie w każdym przypadku. Sama próbowałam tej metody przez jakiś czas i efekty były... umiarkowane, żeby nie powiedzieć żadne... Natomiast słyszałam o podejściu gdzie zamiast twierdzenia używa się pytania - "dlaczego coraz łatwiej przychodzi mi działanie bez planu?" albo "co mogę dziś zrobić bez wcześniejszego zaplanowania?". umysł podobno inaczej reaguje na pytanie niż na twierdzenie. Nie wiem czy to prawda, ale logicznie brzmi sensowniej niż ślepe powtarzanie czegoś w co się nie wierzy. Ktoś tu miał doswiadczenie z tym podejsciem?
@Auric05 hmm z tym pytaniem jako afirmacja to jest tak zwana metoda otwartych pytań i tak, część pracujących z autosugestia rzeczywiście to poleca. ale uwazałbym przed nadmiernym entuzjazmem. to nie działa zawsze lepiej, zależy od osoby i od tego jak bardzo jest analityczna. Umysł analityczny faktycznie morze lepiej przyjąc pytanie niż twierdzenie, ale ktoś kto ma silną intuicję i pracuje obrazami, może mieć dokładnie odwrotnie 😉 Co do autorki tematu i tej kwestii "nie wierzę w afirmację" - dobry punkt wyjscia to tzw. mostkowanie. Zamiast "jestem spontaniczna" - "otwieram sie na wiecej spontanicznosci" albo "spontanicznosc jest dla mnie mozliwa". Brzmi slabiej ale jest prawdziwsze i umysł tego nie odrzuci od razu. Dopiero z czasem przesuwa sie sformułowanie w strone mocniejszego twierdzenia.
Dodam coś z innej strony bo tu się skupiacie na samej technice i brzmieniu, a mi się wydaje że jest jeszcze jeden element ważny przy tym konkretnym przypadku. Kaprifolium07 pisze o pracy z osobami marginalizowanymi, potrzebującymi wsparcia. Taka praca niesie ze sobą bardzo specyficzne przeciążenie - nie tylko planistyczne, ale emocjonalne. Ciągłe bycie "gotową" i "odpowiedzialną" za innych zamraża spontaniczność nie tylko w głowie ale i w ciele. Afirmacje moga pomóc, ale tylko jeśli towarzyszą im jakieś konkretne małe działania 🙂 Codziennie jedna mała rzecz bez planu - dosłownie. Kawa w nieznanym miejscu, inna droga do sklepu, cokolwiek. Sama afirmacja bez zakorzenienia w ciele i działaniu zostaje tylko słowem. Pytanie mam takie - czy jest tam jakaś przestrzeń w tej pracy na cokolwiek co nie jest zaplanowane, czy to jest fizycznie niemożliwe ze względu na charakter pracy z tą grupą?