A wracając do tego, o czym pisała Adeptka - to czytanie starych notatek jak cudzego tekstu, to jak to wygląda w praktyce? Czy po prostu siadasz i czytasz, czy robisz z tym coś konkretnego?
@Fluorytka59 po prostu czytam. Staram się nie komentować w głowie, nie poprawiać, nie oceniać. Jak widzę, że ta osoba, która pisała, była w dużym bólu, to zamiast 'oj, przesadziłam' próbuję myśleć 'miała ku temu powody'. To takie ćwiczenie dystansu, które gdzieś przeczytałam - jak byś czytała list od znajomej, a nie od siebie.
@Adeptka ale jak to zrobić, żeby naprawdę poczuć, że to jest ktoś inny? Bo ja jak czytam coś, co pisałam wcześniej, to od razu wiem, że to ja i znowu wchodzę w tamten stan.
@Heksanka60 to jest właśnie granica, przy której samo ćwiczenie nie wystarczy - jeśli samo czytanie reaktywuje stan, to jest sygnał, że wspomnienie jest wciąż zbyt aktywne, żeby pracować z nim w ten sposób. Nie wszystko da się przejść samemu przez pisanie i afirmacje. Czasem potrzebny jest ktoś drugi, żeby utrzymać tę regulację podczas, gdy to wraca.
Mam pytanie, które chodzi mi po głowie od jakiegoś czasu w tym wątku - mówicie dużo o afirmacjach jako o narzędziu pracy z przeszłością, ale co z tymi, którzy mają wiele różnych historii do przepracowania naraz? Czy w ogóle można to robić równocześnie, czy lepiej skupić się na jednej rzeczy?
@Bazylka_76 to zależy od tego, co masz na myśli przez 'wiele historii naraz'. Jeśli chodzi o różne wspomnienia, które wracają w różnych momentach, to afirmacje nie działają jak lista zadań do odhaczenia. One wpływają na ogólny sposób odnoszenia się do siebie - i ten efekt jest przekrojowy. Nie musisz przypisywać każdej afirmacji do konkretnego zdarzenia.
rozumiem, ale pytam też o coś innego - czy da się pracować równocześnie np. z afirmacjami dotyczącymi poczucia wartości i z afirmacjami dotyczącymi konkretnej straty? Bo to są dla mnie zupełnie różne ciężary i zastanawiam się, czy jedno nie zagłusza drugiego.
@Bazylka_76 u mnie tak było, że gdy próbowałam robić za dużo naraz, to żadna afirmacja się nie 'czepiała'. Zaczęłam od jednej, wybranej przez siebie, i dopiero jak poczułam jakąś różnicę, dołożyłam kolejną. Ale nie wiem, czy to zasada, czy po prostu moje doświadczenie.
Ja czytałam, że najlepiej pracować z afirmacjami w grupach po trzy, bo liczba trzy ma znaczenie wibracyjne i wzmacnia intencję. Czy ktoś próbował tego schematu?
@Skrzypowa.x nie ma żadnych podstaw, żeby akurat trójka miała tu znaczenie mechaniczne. Liczba afirmacji, z którymi pracujesz, zależy od twojej zdolności do utrzymania uwagi, nie od wibracji. Jeśli trzy afirmacje działają, to dlatego, że to dla ciebie osiągalna ilość, nie dlatego, że trójka cokolwiek 'wzmacnia'.
@Rodis no ale numerologicznie trójka to ekspresja i przepływ energii, więc logiczne, że przy afirmacjach, które mają 'przepływać' przez ciało...
@Skrzypowa.x numerologia i mechanizmy działania afirmacji to dwa różne systemy i nie nakładają się tak bezpośrednio. Afirmacje działają przez powtórzenie i przeformułowanie schematu myślowego - to nie jest kwestia wibracji liczby, tylko częstotliwości i jakości uwagi, którą im poświęcasz.
Mam tu pytanie z zupełnie innej strony - czy afirmacja dotycząca przeszłości powinna być w czasie przeszłym, teraźniejszym czy przyszłym? Bo widzę, że każdy tu mówi inaczej i nie bardzo wiem, co z tym zrobić.
@Gerwazy73 z tego co robiłam, czas teraźniejszy działa inaczej niż przeszły. Przeszły może zamknąć zdarzenie, nadać mu formę: 'to się wydarzyło i to prawda'. Teraźniejszy bardziej opisuje, kim jestem teraz. Nie umiałabym powiedzieć, który jest lepszy - to zależy od tego, co chcesz zrobić z daną historią.
@Adeptka a jeśli ktoś nie wie, co chce z tą historią zrobić? Mam na myśli sytuację, kiedy samo zadanie pytania 'czego chcę od tej przeszłości' jest za trudne.
@Fluorytka59 to wtedy afirmacja może być o procesie zadawania pytań, nie o odpowiedzi. 'Mam prawo nie wiedzieć jeszcze, czego szukam' - to też jest afirmacja i to dość solidna na start, jeśli ktoś jest na początku.
@Modrzewka to brzmi jak coś, co mogłabym powiedzieć bez poczucia, że kłamię. Czyli właśnie ten typ, który Mietowa wcześniej nazywała 'believability gap' - afirmacja wystarczająco blisko, żeby mózg jej nie odrzucił?
@Darka.2 dokładnie. I to jest dobry punkt startowy, bo nie wymaga, żebyś już była 'po drugiej stronie'. Wymaga tylko żebyś pozwoliła sobie być tam, gdzie jesteś, i nie traktowała tego jako porażki.
Ale jak długo można siedzieć przy takich wstępnych afirmacjach? Bo mam wrażenie, że te bezpieczniejsze afirmacje mogą stać się wygodnym miejscem, żeby nie ruszyć głębiej.