Zastanawiam się od jakiegoś czasu nad czymś, o czym chyba za mało się mówi w kontekście afirmacji. Mianowicie — czy faza cyklu ma wpływ na to, jak afirmacje 'wchodzą'? Nie mówię tu o jakimś mistycznym połączeniu z księżycem, ale o czysto hormonalnym aspekcie. Zauważyłam u siebie, że w okolicach owulacji afirmacje naprawdę mi pomagają, czuję je, są żywe. Natomiast w fazie lutealnej, szczególnie pod koniec, te same słowa brzmią jak kłamstwo. Mówię sobie 'jestem spokojna i pewna siebie', a głowa odpowiada 'nie, nie jesteś'. Czy ktoś jeszcze to obserwuje? Czy to ma sens z jakiegoś punktu widzenia, czy tylko moje odczucie?
To co opisujesz ma bardzo konkretne podłoże. W fazie lutealnej spada progesteron i estrogen, a układ nerwowy jest dosłownie inaczej nastrojony — większa reaktywność na bodźce negatywne, silniejszy wewnętrzny krytyk. To nie jest kwestia słabości ani tego, że afirmacje 'nie działają'. To biologiczny kontekst, w którym pracujesz. Pytanie, które mnie interesuje: czy próbowałaś zmieniać treść afirmacji pod fazę, zamiast używać tych samych przez cały miesiąc?
@Klimcia A jak konkretnie miałyby wyglądać te zmiany? Bo rozumiem logikę, ale trochę się gubię w tym, co zmieniać. Czy chodzi o to, żeby w fazie lutealnej robić bardziej łagodne, uspokajające afirmacje zamiast tych o sile i pewności siebie?
@Anielcia69 Dokładnie w tym kierunku. W fazie folikularnej i około owulacji układ nerwowy jest bardziej otwarty, endorfiny i estrogen robią swoje — możesz pracować z afirmacjami ekspansywnymi: 'działam', 'tworzę', 'przyciągam'. W fazie lutealnej i menstruacyjnej lepiej schodzić do afirmacji ze spokoju i akceptacji: 'mam prawo odpoczywać', 'moje ciało wie, co robi', 'wystarczam'. To nie jest zmiana celu, tylko zmiana języka dopasowana do tego, co ciało i tak już robi.
Nigdy wcześniej nie myślałam o afirmacjach w ten sposób. Zawsze miałam jedno zdanie, które powtarzałam codziennie przez tygodnie. Teraz zastanawiam się, czy to dlatego w pewnym momencie przestawały na mnie działać — nie zmieniałam ich w ogóle, a moje ciało przechodziło przez różne stany. Mam pytanie do Was — skąd wiadomo, kiedy dokładnie zaczyna się która faza? Nie zawsze mam regularny cykl.
@Honorata Ja też nie miałam regularnego cyklu przez długi czas. Zaczęłam używać apki do śledzenia (nie polecam konkretnej, ale jest ich dużo) i obserwować objawy fizyczne — śluz szyjkowy, temperatura basalna, nastrój. Po jakichś dwóch miesiącach zaczęłam rozpoznawać fazy intuicyjnie, nawet bez apki. Ale uczciwie mówię — to wymaga czasu i nie zawsze się da dopasować co do dnia.
Chcę dorzucić inny kąt. Mnie interesuje nie tylko to, że afirmacje 'wchodzą' inaczej w różnych fazach, ale czy efekt utrzymuje się inaczej. Bo jeśli powtarzam coś intensywnie przez tydzień około owulacji, a potem przez tydzień fazy lutealnej to się sypie — to jaki jest tego sens długofalowy? Czy ktoś śledził to przez dłuższy czas, nie tydzień, ale kilka cykli?
@Pelagiusza_J To jest właśnie sedno. Sama obserwuję swoje praktyki od jakichś czterech lat i mam wrażenie, że efekt buduje się spiralnie, nie liniowo. Każdy cykl 'nakłada się' na poprzedni. Faza lutealna nie niszczy tego, co zbudowałaś — ona testuje. Jeśli po kilku cyklach afirmacja w fazie lutealnej wciąż brzmi jak kłamstwo, to albo jest nieszczera dla ciebie, albo wymaga zmiany. Ale jeśli z każdym cyklem ten 'opór' jest mniejszy, to znaczy, że coś się zmienia na głębszym poziomie.
@Gebda Przepraszam, że wchodzę z takim podstawowym pytaniem, ale co to znaczy że afirmacja jest 'nieszczera'? Myślałam że chodzi o to, żeby mówić coś pozytywnego, co chcemy osiągnąć. Czy ona musi być prawdziwa już teraz?
@Inkantacja Dobre pytanie i ważne. Afirmacja nie musi być prawdziwa w tej chwili — ona ma prowadzić do zmiany. Ale musi być zbliżona do czegoś, w co jakaś część ciebie jest w stanie uwierzyć. Jeśli mówię 'jestem bogata' a mam zerowy stan konta i mój umysł natychmiast to odrzuca ze śmiechem — to ta afirmacja nie pracuje, tylko tworzy tarcie. Bardziej działa coś jak 'otwieram się na nowe możliwości finansowe' — bo to umysł może zaakceptować nawet przy trudnej sytuacji. To kwestia odległości między stanem obecnym a słowami.
Słucham tej rozmowy i mam pytanie, które mnie gryzie. Pracuję z afirmacjami od jakiegoś czasu, ale jestem facetem — nie mam cyklu menstruacyjnego. Czy to znaczy, że ta zmienna po prostu u mnie nie istnieje? Albo inaczej — czy jest jakiś odpowiednik cykliczności dla mężczyzn, który mógłby wpływać na recepcję afirmacji?
@Jaroslaw75 U mężczyzn cykliczność hormonalna też istnieje, choć mniej dramatyczna. Testosteron ma dobowe wahania — rano wyższy, wieczorem niższy — i są też dłuższe wzorce, część badaczy mówi o cyklach ok. 3-4 tygodniowych, choć to mniej uchwytne. Ale uczciwie — skala tych wahań jest nieporównywalna z cyklem menstruacyjnym. Jeśli szukasz cykliczności do pracy z afirmacjami, mężczyźni często lepiej reagują na fazy księżyca jako zewnętrzny rytm zastępczy, albo po prostu obserwują własne wahania nastroju i energii niezwiązane z hormonami.
@Hilek79 A czy fazy księżyca jako 'zastępczy rytm' to nie jest trochę pójście na skróty? Pytam poważnie, bo znam osoby menstruujące, których cykl jest zupełnie niezsynchronizowany z księżycem i też twierdzą, że księżyc na nie wpływa. Zastanawiam się, czy tu nie chodzi bardziej o stworzenie jakiejkolwiek struktury do praktyki, niż o realny wpływ zewnętrznego rytmu.
@Pelagiusza_J Nie powiedziałem, że księżyc fizycznie reguluje hormony. Powiedziałem 'zewnętrzny rytm zastępczy'. Jeśli ktoś buduje praktykę wokół pełni i nowiu — ma strukturę, ma ramy, ma moment 'nowego początku' i moment 'podsumowania'. To działa psychologicznie niezależnie od tego, czy księżyc naprawdę cokolwiek reguluje. W kontekście afirmacji — sama intencja rytmicznej pracy daje efekt. To jest uczciwe.
Wracając do tematu cyklu — czy ktoś próbował w ogóle nie robić afirmacji w fazie menstruacyjnej? Czytałam gdzieś, że to czas wyciszenia i że wychodzenie z jakimikolwiek intensywnymi praktykami w tym czasie może być kontrproduktywne. Nie wiem, jak to ocenić.
@Anielcia69 Znam tę teorię i uważam ją za przesadzoną w formie absolutnej. Menstruacja to nie czas zakazu praktyki, to czas innej praktyki. Są kobiety, które w czasie miesiączki mają obniżoną energię i każda afirmacja odczuwana jest jako wysiłek — wtedy pauza ma sens. Ale są też takie, które czują się w tym czasie bardziej 'przeźroczyste', bardziej szczere z sobą — i to jest często moment, kiedy bardzo proste, spokojne afirmacje z obszaru akceptacji wchodzą głęboko. Nie ma jednej reguły dla wszystkich.
Przepraszam że pytam coś pewnie oczywistego, ale co się dzieje jak ktoś ma nieregularny cykl albo jest po operacji i już nie miesiączkuje? Jak wtedy w ogóle podejść do tego tematu z afirmacjami? Czy ta cała praca z cyklem po prostu odpada?
@Lunatia Nie odpada. Nawet bez cyklu ciało ma swoje rytmy — poziomy energii, nastrój, jakość snu, napięcie fizyczne. Możesz śledzić te sygnały niezależnie od tego, czy masz miesiączkę. Chodzi o to, żeby nie używać afirmacji mechanicznie, tak samo każdego dnia bez patrzenia na siebie, tylko żeby być uważną na to, w jakim stanie jest twoje ciało i umysł. Cykl menstruacyjny to jeden ze sposobów na odczytanie tego stanu, ale nie jedyny.
Mam pytanie do Gebd i Oleandry — czy przy tej pracy z fazami stosujecie też jakieś wspomaganie, wizualizacje, oddech, cokolwiek poza samą afirmacją? Zastanawiam się czy sama zmiana treści wystarczy, czy ta zmiana musi iść z jakąś głębszą zmianą metody.
@Glifia Sama zmiana treści to punkt startowy. Ale jeśli pytasz o moje doświadczenie — w fazie folikularnej pracuję rano, szybko, na głos, z ruchem, energetycznie. W fazie lutealnej siadam wieczorem, piszę afirmacje w dzienniku zamiast mówić, dłużej siedzę przy każdym zdaniu. W fazie menstruacyjnej — jeśli w ogóle — tylko oddech i jedno zdanie, które powtarzam wewnętrznie. Metoda musi pasować do stanu, bo sama treść przy złej metodzie i tak nie przejdzie.
@Gebda To ciekawe, że piszesz o głosie versus dzienniku. Ja też w pewnym momencie przestałam mówić afirmacje głośno w fazie lutealnej, bo czułam, że to idzie gdzieś w próżnię. Pismo zadziałało zupełnie inaczej — wolniej, ale jakby głębiej. Ale mam pytanie: czy to twój własny wniosek z obserwacji, czy opierasz się na czymś konkretnym? Bo mam wrażenie, że zbliżamy się tu do ciekawej granicy między praktyką a spekulacją.
@Oleandra_50 Głównie własna obserwacja, powiązana z tym, co wiem o fizjologii fazy lutealnej — układ nerwowy bardziej pobudzony, kortyzol wyższy, poziom progesteronu podbija lęk u wrażliwych osób. To nie spekulacja o magii, to fizjologia. Mówienie na głos wymaga pewnej otwartości, rozluźnienia. Pisanie jest bardziej introjekcyjne, możesz zatrzymać się w połowie zdania i nie musisz tego nikomu tłumaczyć, nawet sobie. Ale uczciwie — nie znam badań bezpośrednio o tym. To połączenie kilku rzeczy.
Tu bym dorzuciła jedną rzecz do tej rozmowy o formie afirmacji. Pisanie ma jeszcze jeden wymiar, który często się pomija — angażuje inaczej propriocepcję. Ręka, nacisk, tempo. Dlatego pisanie odręczne i pisanie na klawiaturze to jednak dwa różne procesy, nawet jeśli treść identyczna. W fazie lutealnej, kiedy ciało jest bardziej somatycznie wyczulone, afirmacja pisana ręcznie może trafiać głębiej. Ktoś to testował?
@Klimcia Testowałam, ale nie jako świadomy eksperyment. Przez jakiś czas pisałam afirmacje do dziennika po prostu dlatego, że tak mi było wygodniej. Potem wróciłam do mówienia i dopiero wtedy poczułam różnicę. Pisanie odręczne jest wolniejsze i mam wrażenie, że to spowalnianie jest ważne — nie wiem, czy to fizjologia o której piszesz, czy po prostu więcej czasu na każde słowo. Jak to rozróżnić?
@Glifia Szczerze? Praktycznie trudno to rozróżnić bez świadomego testowania. Mogłabyś przez jeden cykl robić to samo, tylko zmieniając nośnik — raz tydzień mówiony, raz pisany odręcznie, raz klawiatura — i notować nie efekty, tylko odczucia w trakcie. Jak czujesz afirmację ciałem. Nie chodzi o to, która 'działa', tylko która wchodzi głębiej. To da ci już własny materiał do porównania.
A co z rytmem powtórzeń w ciągu dnia? Mnie zastanawia, czy w fazie folikularnej ma sens powtarzać to samo kilka razy dziennie, a w lutealnej raz, dłużej, wieczorem — tak jak Gebda robi. Czy ktoś coś o tym powiedział wcześniej? Bo czytam tę rozmowę i trochę gubiłam różne wątki.
@Anielcia69 To zależy też od tego, czego szukasz. Jeśli afirmacja ma budować nawyk myślowy, to częstość ma znaczenie — RAS potrzebuje powtórzenia. Ale jeśli szukasz głębszej pracy z przekonaniem, to jedno długie siedzenie z jedną afirmacją i zadaniem sobie pytania 'czy w to wierzę i co mi stoi na drodze' może być wartniejsze niż dziesięć szybkich powtórzeń. W fazie lutealnej mam opory przed powtarzaniem mechanicznym — coś we mnie protestuje. Nie wiem, czy to hormony, czy po prostu dojrzalsze podejście do praktyki.
@Pelagiusza_J To co napisałaś o RAS — możesz rozwinąć? Słyszałam ten skrót, ale nie do końca rozumiem jak to się ma do afirmacji. Przepraszam, że pytam o podstawy w środku tak zaawansowanej rozmowy.
@Honorata RAS to siatkowaty układ aktywujący — część pnia mózgu, która filtruje informacje. Mózg dostaje ogromne ilości bodźców i RAS decyduje, co trafia do świadomości. Jeśli regularnie powtarzasz afirmację, możesz 'nastawiać' ten filtr tak, żeby częściej wyłapywał z otoczenia rzeczy zgodne z tym, co powtarzasz. To nie magia, to neurologia, choć wciąż dość uproszczone wyjaśnienie. Praktyczne znaczenie: im bardziej konsekwentne powtarzanie, tym bardziej mózg zaczyna potwierdzać przekonanie w codziennym doświadczeniu.
@Hilek79 Rozumiem, dziękuję. Czyli jeśli w fazie lutealnej mam opory i powtarzam rzadziej albo z mniejszym przekonaniem, to ten efekt może się nie budować tak skutecznie? Stąd to co mówiła Gebda o testowaniu przekonań w tej fazie — to wtedy RAS też 'testuje'?
@Honorata Tak to mniej więcej widzę. Faza lutealna nie wyłącza budowania przekonań, ale zmienia jakość sygnału, który wysyłasz. Jeśli powtarzasz coś bez przekonania, RAS dostaje niespójny komunikat — słowa mówią jedno, nastrój i napięcie ciała mówią drugie. Dlatego w tej fazie lepiej mniej, ale szczerze, niż dużo i mechanicznie.
Mam pytanie może trochę z boku, ale: czy te fazy cyklu to da się jakoś połączyć z fazami księżyca? Zawsze myślałam że praca z afirmacjami na nów księżyca to dobry czas na nowe intencje, a pełnia to wzmocnienie. Czy jak ktoś ma cykl zsynchronizowany z księżycem, to to się pokrywa i jest mocniejsze? Czy to dwie osobne sprawy?
@Inkantacja Wcześniej w tej rozmowie była już krótka wymiana na ten temat — Hilek79 i ja rozmawiałyśmy o tym kilka postów wyżej. Krótko: synchronizacja cyklu z księżycem zdarza się, ale nie jest regułą i nie jest warunkiem skuteczności. Możesz mieć cykl zupełnie niezgrany z księżycem i i tak pracować z oboma rytmami osobno. Pytanie czy jedno wzmacnia drugie — nie wiem, nie mam na to odpowiedzi. Mam podejrzenie, że to działa przez intencję i strukturę, a nie przez fizyczne zsynchronizowanie.
Wracając do czegoś, o czym pisała Glifia parę postów wyżej — o zmianie metody, nie tylko treści. Mnie to uderzyło, bo przez długi czas zmieniałam tylko słowa afirmacji, a robiłam je zawsze tak samo: rano, stojąc przed lustrem, na głos. I to nie działało w fazie lutealnej, ale myślałam, że to problem z treścią. Dopiero jak zaczęłam eksperymentować z formą — leżąc, cicho, przed snem — coś się zmieniło. Więc pytanie do innych: od czego zaczynacie zmianę, od treści czy od formy?
Ja zaczęłam od treści, bo to było dla mnie bardziej oczywiste. Forma wydawała mi się technicznym detalem. Ale teraz myślę, że to był błąd kolejności — nie dlatego że forma jest ważniejsza, tylko że kiedy forma jest zła, to nawet dobra treść gdzieś ucieka. Jakbyś miała świetne nasiona, ale siała je w złej porze albo za głęboko.
@Glifia Ale jak rozpoznałaś, że forma jest 'zła'? Mam na myśli — po czym poznałaś, że to kwestia formy, a nie po prostu zła afirmacja albo zły dzień?
@Anielcia69 Przez eliminację, szczerze mówiąc. Miałam afirmację, która w fazie folikularnej działała naprawdę dobrze — czułam ją, wierzyłam w nią, widziałam efekty. Ta sama afirmacja w fazie lutealnej leżała jak kamień. Skoro treść była ta sama i przez część cyklu działała, to logicznie coś innego musiało być nie tak. Zaczęłam zmieniać porę dnia, pozycję ciała, głośność, rytm. I to przesunęło coś.
Czytam całą tę rozmowę i mam jedno pytanie. Ile czasu mniej więcej trwa, zanim te zmiany — dostosowywanie afirmacji do faz — zaczynają dawać jakieś widoczne efekty? Czy to kwestia jednego cyklu, trzech, pół roku? Bo rozumiem teorię, ale zastanawiam się, czy to nie jest tak, że efekty zawsze można wytłumaczyć 'jeszcze trochę cierpliwości'.
@Wahadlarz73 To uczciwe pytanie i rozumiem skąd pochodzi. Nie ma jednej odpowiedzi, bo to zależy od tego, z czym pracujesz — jeśli afirmacja dotyczy czegoś, z czym masz głęboki opór, to jeden cykl to za mało żeby cokolwiek ocenić. Ale uwaga — 'za mało czasu' nie jest wytłumaczeniem dla braku jakiejkolwiek zmiany. Po dwóch, trzech cyklach powinnaś zauważyć przynajmniej zmianę w tym, jak afirmacja odczuwana jest w ciele, nawet jeśli zewnętrzna rzeczywistość jeszcze się nie ruszyła. Jeśli po trzech cyklach nic — ani wewnątrz, ani na zewnątrz — to znak, że coś w metodzie lub treści nie gra, a nie że potrzebujesz więcej czasu.
@Oleandra_50 A co to znaczy 'zmiana w tym, jak afirmacja odczuwana jest w ciele'? Piszesz to jakby było oczywiste, ale dla mnie nie jest. Jak rozpoznać taką zmianę, jeśli się jej nigdy nie doświadczyło?
@Maciejos Spróbuję to opisać konkretnie, bo rozumiem, że to brzmi abstrakcyjnie. Chodzi o to, że ta sama afirmacja w różnych momentach może być wypowiadana z różnym napięciem mięśniowym, oddechem, tempem. Kiedy 'zmiana w ciele' zachodzi, to zazwyczaj afirmacja przestaje wymagać wysiłku — nie musisz się przekonywać do kolejnego słowa, nie czujesz oporu w klatce piersiowej ani w gardle. To nie jest żaden mistyczny sygnał, to po prostu brak tarcia. Czy miałeś kiedyś moment, kiedy mówiłeś coś i sam siebie zaskoczyłeś, że w to wierzysz?
@Oleandra_50 To ciekawe, bo właśnie nie — nigdy nie miałem takiego momentu z afirmacją. Zazwyczaj jest tak, że mówię coś i wiem, że to nieprawda albo przynajmniej mam wątpliwości. Czy to znaczy, że afirmacje po prostu mi nie działają, czy że robię coś źle?
@Maciejos To, co opisujesz, jest bardzo częste na początku i nie jest od razu sygnałem, że coś robisz źle. Wątpliwość podczas afirmacji może być informacją, a nie przeszkodą. Pytanie brzmi: co ty z tą wątpliwością robisz? Ignorujesz ją i powtarzasz dalej, czy się przy niej zatrzymujesz?
@Gebda Ignoruję, bo myślałem, że tak trzeba — powtarzać mimo oporu, aż zacznie działać. A powinienem się zatrzymywać?
@Maciejos Zatrzymanie się przy wątpliwości nie znaczy, że rezygnujesz z afirmacji. Znaczy, że sprawdzasz, skąd ta wątpliwość pochodzi. Czasem jest tak, że afirmacja jest za duża jak na ten moment cyklu — zdanie 'jestem pełna spokoju' w trzeciej fazie lutealnej przy silnym PMS to może być za wysoki skok. Mniejszy krok, np. 'mogę być spokojniejsza niż teraz', może przejść bez oporu. Różnica w sformułowaniu robi więcej niż ilość powtórzeń.
@Pelagiusza_J To o czym piszesz — te 'mniejsze kroki' w sformułowaniu — to jest coś, o czym nigdzie wcześniej nie czytałam przy temacie afirmacji i cyklu razem. Czy to podejście pochodzi z jakiejś konkretnej metody, czy wypracowałaś to sama?
@Anielcia69 Częściowo z metody — jest coś takiego jak afirmacje pomostowe albo schodkowe, nie mam dobrego polskiego odpowiednika, w angielskim mówi się 'bridging statements'. Chodzi o to, żeby nie skakać od 'czuję się bezwartościowa' do 'jestem niesamowita', tylko iść małymi krokami. Na cykl nałożyłam to sama, obserwując co w którym tygodniu przechodzi, a co nie.
To o czym pisze Pelagiusza_J z tymi schodkowymi sformułowaniami — to ma sens też od strony tego, jak działa RAS. Filtr nie przepuści czegoś, co umysł natychmiast klasyfikuje jako fałsz. Im większy dysonans między afirmacją a aktualnym stanem, tym silniejsza reakcja obronna. W fazie lutealnej ten mechanizm obronny jest prawdopodobnie bardziej czuły, bo kortyzol i zmiany progesteronu wpływają na reaktywność amygdali. Czyli biologicznie jesteś wtedy bardziej skłonna wyłapywać niespójności.
@Hilek79 Chwila, bo teraz się zgubiłam. Amygdala to ta część mózgu odpowiedzialna za emocje i strach, tak? Czyli w fazie lutealnej mózg jest bardziej 'czujny' na kłamstwa, które mówisz do siebie przez afirmacje?
@Honorata Mniej więcej tak. Amygdala przetwarza emocjonalne znaczenie bodźców i reaguje szybciej niż świadoma myśl. Przy wysokim napięciu emocjonalnym — a faza lutealna potrafi to napięcie podnosić — afirmacja może być przez nią oceniona jako zagrożenie albo fałszywy sygnał, zanim w ogóle dotrze do kory przedczołowej, gdzie odbywa się racjonalna ocena. Dlatego nie chodzi o silniejszą wolę, tylko o zmniejszenie dystansu między afirmacją a aktualnym stanem.
Zastanawiam się, czy to, o czym mówi Hilek79, tłumaczy też, dlaczego u mnie afirmacje w fazie lutealnej działają lepiej wieczorem niż rano. Rano jestem bardziej w głowie, szybciej wyłapuję że 'to nieprawda'. Wieczorem jestem zmęczona, opór jest mniejszy, i paradoksalnie afirmacja wchodzi głębiej. Czy ktoś jeszcze tak ma?
Tak, dokładnie tak samo. Rano w fazie lutealnej to dla mnie najgorszy czas na jakąkolwiek pracę z przekonaniami. Ale zastanawiam się, czy 'wchodzi głębiej' wieczorem dlatego, że opór jest mniejszy, czy dlatego, że jesteś bliżej stanu hipnagogicznego przed snem i umysł jest bardziej podatny w ogóle?
@Glifia To jest ważne rozróżnienie. Stan hipnagogiczny, czyli to pogranicze czuwania i snu, rzeczywiście zmienia filtrowanie — fale alfa i theta dominują, krytyczny umysł się wycisza. Ale to nie jest specyficzne dla fazy cyklu. Natomiast połączenie: faza lutealna plus wieczór plus zmęczenie — może tworzyć specyficzne okno. Pytanie, czy efekty afirmacji robionych w tym oknie są trwalsze, czy tylko intensywniej odczuwane w tej chwili?
@Klimcia A można w ogóle mierzyc trwałość efektów afirmacji? Mam na myśli, nie wiem jak to sprawdzić u siebie, czy zmiana jest trwała czy tylko chwilowa. Jak wy to oceniacie?
@Inkantacja Nie ma jednego sposobu, ale jest kilka sygnałów, na które warto zwracać uwagę. Jeden z nich to to, jak reagujesz na sytuację, z którą wcześniej miałaś problem — bez afirmacji, bez przygotowania, po prostu w biegu. Jeśli stara reakcja wróciła, zmiana była powierzchowna. Jeśli jest inaczej niż było, coś zostało. Drugi sygnał to opór przy następnym cyklu — jeśli ta sama afirmacja w fazie lutealnej przestała wywoływać tarcie, to coś się zmieniło w przekonaniu, nie tylko w nastroju.
@Oleandra_50 Ale to wymaga obserwowania siebie przez kilka cykli, czyli minimum kilka miesięcy. Czy nie ma jakiegoś szybszego sposobu na sprawdzenie, czy to w ogóle idzie w dobrym kierunku?
@Wahadlarz73 Rozumiem potrzebę szybkiej informacji zwrotnej, ale uczciwa odpowiedź jest taka, że przy pracy z głębszymi przekonaniami nie ma skrótu. Możesz mieć sygnały wcześniej — na przykład to, że afirmacja przestaje wywoływać ironiczny komentarz we własnej głowie. Ale to wciąż jest tylko wczesny sygnał, nie wynik. Pośpiech tu działa przeciwko tobie, bo zaczynasz oceniać zamiast obserwować.
Wracam do kwestii pory dnia, bo to mnie ciągnie. Julisia80 napisała o wieczorze w fazie lutealnej, ale u mnie w fazie folikularnej rano jest najlepiej — mam wtedy jakiś naturalny zapas energii i afirmacja nie brzmi jak pusty dźwięk. Zastanawiam się, czy te preferencje poranne albo wieczorne to jest coś stałego dla danej osoby, czy zmienia się właśnie z fazą?
Czytam ten wątek i mam pytanie może z innej perspektywy. Rozmawiamy tutaj głównie o tym, kiedy i jak afirmacje robić w kontekście cyklu. Ale czy ktoś zastanawiał się nad tym, jakie afirmacje — co do treści — mają sens w poszczególnych fazach? Mam na myśli nie sformułowanie, tylko temat. Czy w fazie folikularnej lepiej afirmować działanie i sprawczość, a w lutealnej odpuszczenie i akceptację?
@Jaroslaw75 To jest wątek, który pojawił się wcześniej w tej rozmowie, ale nie został doprowadzony do końca. Krótko: tak, jest taki wzorzec, ale nie jest sztywny. Folikularna — energia idąca w górę, więcej sensu mają afirmacje zorientowane na działanie, nowe początki, sprawczość. Owulacja — afirmacje o połączeniu, wyrażaniu siebie. Lutealna — tu nie chodzi o odpuszczenie jako hasło, tylko o afirmacje, które nie walczą z tym, co czujesz, tylko to uznają. Menstruacja — jeśli ktoś w ogóle wtedy pracuje z afirmacjami, to intencje, nie zobowiązania.
@Pelagiusza_J Dzięki za to zestawienie. Mam jedno pytanie do fazy lutealnej, bo napisałaś, że wtedy integracja i spokój — ale jak to pogodzić z tym, co wcześniej Hilek79 mówił o amygdali i większym oporze właśnie w tej fazie? Jeśli opór jest wtedy większy, to czy afirmacje o spokoju nie będą właśnie wtedy najbardziej kontestowane przez umysł?
@Jaroslaw75 Dobra sprzeczność, warto ją rozwinąć. To nie jest tak, że lutealna = spokój afirmacyjny bez problemu. Chodzi o to, że treści skierowane do wewnątrz — integracja, akceptacja, 'jestem wystarczająca' — mają wtedy inne znaczenie niż zewnętrzne 'osiągam, działam, tworzę'. Ale forma musi być dopasowana do oporu. Właśnie dlatego te schodkowe sformułowania mają wtedy największe znaczenie. Nie 'jestem spokojna', tylko 'pozwalam sobie na chwilę spokoju'.
@Pelagiusza_J To rozróżnienie między 'jestem X' a 'pozwalam sobie na X' jest kluczowe i nie tylko w kontekście cyklu. To jest różnica między afirmacją jako deklaracją stanu a afirmacją jako intencją procesu. Pierwsza wymaga, żeby umysł zgodził się, że stan już istnieje. Druga tylko, że jest możliwy. Mózg znacznie łatwiej przepuszcza możliwość niż fakt, który czuje jako nieprawdziwy.
@Klimcia Czyli rozumiem tak: zamiast 'jestem spokojna' mówię 'pozwalam sobie na spokój' — i to jest łatwiejsze do przyjęcia dla mózgu w trudnej fazie cyklu? Czy to działa też w ogóle poza kontekstem cyklu, bo mam wrażenie, że u mnie ta bariera 'to nieprawda' jest przez cały miesiąc?
@Honorata Tak, działa poza cyklem, bo mechanizm jest ten sam — chodzi o dysonans poznawczy. Ale jeśli mówisz, że bariera 'to nieprawda' jest u ciebie przez cały miesiąc niezależnie od fazy, to może pytanie nie brzmi 'kiedy robić afirmacje', tylko 'czy afirmacja jest właściwym pierwszym krokiem' dla tego konkretnego przekonania. Czasem przekonanie jest na tyle głęboko zakorzenione, że afirmacja nie dotrze bez wcześniejszej pracy z tym, skąd ono pochodzi.
@Klimcia A co jest tym 'wcześniejszym krokiem', który masz na myśli? Bo zaczyna mi to brzmieć jak terapia, a nie afirmacje.
@Honorata Nie zawsze terapia, choć i to nie jest wykluczone. Chodzi o to, żeby najpierw sprawdzić, co to przekonanie mówi. Można to zrobić przez journaling — wypisać wszystko, co myślisz, gdy słyszysz daną afirmację jako kłamstwo. Skąd pochodzi ta wersja o sobie, którą umysł uznaje za prawdę? Afirmacja nałożona na niezbadane przekonanie często tylko ślizga się po powierzchni.
Przepraszam, że wrócę do wcześniejszego wątku, ale to co pisze Klimcia i Gebda zaczyna mi wyglądać na niekończącą się pracę przygotowawczą przed pracą właściwą. Najpierw journaling, potem sprawdzanie przekonań, potem dobieranie formy afirmacji do fazy cyklu... Czy ktoś tu w ogóle po prostu wziął jakieś afirmacje, powtarzał je przez miesiąc i coś z tego wyszło bez tej całej analizy?
U mnie wyszło, ale żebym była szczera — zaczęłam od prostego powtarzania i dopiero po czasie, jak się zatrzymałam i zaczęłam obserwować cykl, zobaczyłam, że coś, co działało w jednej fazie, w innej kompletnie nie docierało. Więc ta analiza przyszła po fakcie, nie przed. Może to jest lepsza kolejność dla niektórych — najpierw próbować, potem rozumieć.
To brzmi bardziej realistycznie. Czyli nie trzeba najpierw czytać czterech teorii, żeby zacząć?
@Wahadlarz73 Nikt tu chyba nie mówił, że trzeba. Ale jeśli afirmacje nie działają tak, jak byś chciał, to ta wiedza o cyklu i mechanizmach może pomóc zrozumieć dlaczego — zamiast zakładać, że po prostu 'ty nie jesteś typem, na którego to działa'.
Mam pytanie, bo czytam od początku i nie jestem pewien — czy to wszystko, o czym rozmawiacie, dotyczy tylko osób, które menstruują? Czy mechanizm z oporem umysłu, amygdalą i tymi schodkowymi afirmacjami działa inaczej u osób, u których nie ma cyklu hormonalnego?
@Maciejos Mechanizm z amygdalą i dysonansem poznawczym jest ogólnoludzki, niezależny od cyklu. Natomiast to, o czym rozmawiamy tutaj — czyli zmienność recepcji afirmacji w ciągu miesiąca w rytmie hormonalnym — to specyfika cyklu menstruacyjnego. U osób bez tego cyklu mogą być inne rytmy wpływające na podobną zmienność, na przykład rytmy snu, kortyzol, sezonowość — ale to inna rozmowa.
@Hilek79 Rozumiem, dzięki. Czyli ja jako mężczyzna mogę korzystać z tych technik schodkowych, ale nie mam tego konkretnego miesięcznego rytmu do obserwacji?
@Maciejos Tak. I warto wtedy szukać innych cykli — na przykład obserwować, kiedy w ciągu tygodnia masz naturalnie wyższy poziom energii i motywacji, a kiedy więcej wewnętrznego oporu. Wielu mężczyzn ma swoje rytmy dobowe i tygodniowe, które mogą pełnić podobną funkcję jak fazy cyklu przy planowaniu pracy z afirmacjami.
Wracając do pory dnia, bo Julisia80 pisała o wieczorze i stanie hipnagogicznym — czy można świadomie wywołać coś takiego, nie czekając az się uśniesz? Rozumiem ze to przejście miedzy czuwaniem a snem, ale czy jest jakiś sposób żeby tam 'wejść' celowo?
@Inkantacja Tak, są techniki. Najłatwiej przez głęboki oddech przeponowy i stopniowe rozluźnianie ciała przy jednoczesnym utrzymywaniu świadomości — coś podobnego do body scanu w jodze nidra. Nie wszystkim przychodzi to łatwo, ale przy regularnej praktyce medytacyjnej staje się dostępniejsze. W kontekście afirmacji chodzi o to, żeby być wystarczająco rozluźnioną, żeby krytyczny filtr się wyciszył, ale nie na tyle senną, żebyś zasnęła w połowie.
@Klimcia A joga nidra jest trudna dla kogoś kto nigdy nie medytował? Pytam bo mnie zwykla medytacja zawsze kończy się tym ze myśli biegną na wszystkie strony i w pewnym momencie nie wiem czy medytuje czy już nie.
@Inkantacja Joga nidra jest paradoksalnie łatwiejsza dla początkujących niż klasyczna medytacja ciszy, bo jest prowadzona — instrukcje prowadzą uwagę od jednej części ciała do kolejnej, więc umysł ma konkretny obiekt do śledzenia. Myśli wciąż wpadają, ale jest gdzie wracać. Jeśli to połączysz z afirmacjami — dajesz umysłowi prowadzenie, a na końcu wplatasz jedno zdanie afirmacji, powtórzone kilka razy spokojnie — efekt może być zupełnie inny niż przy klasycznym siedzeniu i powtarzaniu.
Słucham tej rozmowy o jodze nidra i stanach granicznych, i zastanawiam się, czy ktoś próbował w tym kontekście pracy z mantrami zamiast klasycznych afirmacji. Mantra jest krótka, rytmiczna, łatwiej ją powtarzać przy wyciszonym umyśle bez poczucia, że 'mówię coś, w co nie wierzę'. Pytam, bo to może być ciekawe wyjście dla tych, u których długie zdania afirmacyjne wywołują od razu opór.
Mantra jako forma afirmacji to ciekawy kierunek, bo rzeczywiście omija ten problem z dysonansem — powtarzasz sylaby, które brzmią, a nie twierdzenia, które umysł może odrzucić jako fałszywe. Ale czy wtedy masz świadomość tego, co powtarzasz, czy to bardziej automatyczne, niemal mechaniczne?
@Glifia To jest właśnie sedno. W tradycyjnym rozumieniu mantra działa niezależnie od znaczenia — wibracja robi swoje. Ale jeśli podchodzimy do tego od strony neuropsychologii, to jednak znaczenie ma znaczenie. Mózg nie przetwarza 'om' tak samo jak 'jestem spokojna' — pierwsze nie wyzwala tego samego mechanizmu weryfikacji. I to może być przewaga mantry nad afirmacją właśnie w trudnych fazach cyklu, gdy umysł jest krytyczny.
@Klimcia A czy mantrę można sobie po prostu stworzyć samemu, czy musi być 'gotowa' z jakiejś tradycji? Pytam bo nie wiem czy wymyslona przeze mnie sylaba coś zmieni, czy to musi mieć jakieś zaplecze.
@Inkantacja To zależy, co chcesz osiągnąć. Jeśli chodzi o efekt wyciszenia i obejście krytycznego umysłu — własna fraza też może zadziałać, bo mechanizm jest podobny do tego, co opisywała Klimcia: skupiasz uwagę na dźwięku, nie na znaczeniu. Jeśli natomiast chodzi o konkretną tradycję — tam mantra ma przypisaną energię, którą rozumie się inaczej. To dwie różne rzeczy i nie należy ich mieszać.
Słucham tej rozmowy o mantrach i mam wrażenie, że trochę odchodzimy od pytania Julisii. Ona zapytała o cykl menstruacyjny i zmienność recepcji afirmacji przez miesiąc — a zeszliśmy na dość ogólną rozmowę o tym, co jest lepsze od afirmacji. Czy ktoś z was faktycznie obserwował, że mantry w konkretnej fazie cyklu działają inaczej niż klasyczna afirmacja? Mam tu konkretne pytanie, nie retoryczne.
@Pelagiusza_J Dobre pytanie i mam wrażenie, że odpowiedź byłaby: tak, ale z innego powodu. Mantra w fazie lutealnej, kiedy umysł jest silnie krytyczny, może przechodzić 'bokiem' właśnie dlatego, że nie aktywuje tej samej weryfikacji co afirmacja. Ale to hipoteza, nie obserwacja — nikt chyba tu nie prowadził takiego eksperymentu.
@Hilek79 Prowadzić może nie, ale mam pewne obserwacje. Przy runach często używam krótkich fraz brzmieniowych przy aktywacji — coś pomiędzy mantrą a afirmacją. I zauważyłam, że w tygodniu przed miesiączką te frazy 'przechodzą' lepiej niż pełne zdania. Czy to mantra, czy to po prostu skrócona forma afirmacji — nie wiem, jak to nazwać.
@Glifia 'Przechodzą lepiej' — możesz opisać, co dokładnie przez to rozumiesz? Bo to może być właśnie ta różnica między mantrą a afirmacją, o której mówi Klimcia — umysł nie zdąży odrzucić, zanim dźwięk się skończy.
@Anielcia69 Mniej oporu wewnętrznego. Normalnie jak mówię dłuższą afirmację, mam takie coś w środku, co komentuje albo podważa. Przy krótkich frazach tego nie ma — jakby nie było czasu na komentarz. Ale czy to efekt długości, czy rytmu, czy dźwięku — nie wiem.
@Glifia To co opisujesz brzmi jak efekt długości bardziej niż mantry jako takiej. Krótkie afirmacje — jednosylabowe, rytmiczne — mogą działać podobnie. 'Jestem' bez reszty zdania, albo samo imię własne jako afirmacja. Ciekawe, że trafiłaś na to przez runy, nie przez samorozwój sensu stricto.