Wracam do tego skrzyżowania dróg które Helenka i Zenek75 wspomnieli, bo mi to otwiera coś w głowie. W numerologii jest pojęcie liczby węzłowej - przynajmniej w niektórych systemach. To jest cyfra która pojawia się wielokrotnie w czyjejś mapie numerologicznej i tworzy właśnie taki punkt napięcia. Czy to może być numeryczny odpowiednik węzła na skrzyżowaniu?
@Florek To co opisujesz brzmi jak to co niektórzy nazywają 'liczbą karmiczną' albo 'liczbą wyzwania'. Ale chcę być dokładna - w pitagorejskiej tradycji nie mówiło się o węzłach, tylko o proporcjach i harmonii. Węzeł jako napięcie nierozwiązane pojawia się raczej w nowszych systemach numerologicznych, już po XIX wieku. Czy masz jakieś konkretne źródło dla pojęcia 'liczby węzłowej'?
@Pustelka_52 Hm, szczerze to wyczytałem gdzieś na blogu i nie sprawdzałem źródła. Możliwe że to już nowoczesna interpretacja. Ale samo skojarzenie - że pewne liczby tworzą punkt napięcia w mapie - wydaje mi się sensowne intuicyjnie. Czy to znaczy że odrzucasz ten pomysł jako nieuzasadniony?
@Florek Nie odrzucam idei, tylko chcę oddzielić to co stare od tego co nowe, bo na tym forum często mieszamy. Sam pomysł że pewna liczba może być 'węzłem' w czyjejś mapie - to jest interesujące. Tylko warto wiedzieć że to raczej współczesna analogia niż starożytna doktryna.
Słuchajcie, bo chcę wrócić do Rahu i Ketu i tego co Pustelka_52 pytała o scalenie kontra pochłonięcie. W Jyotish jest taka zasada że Rahu pochłania i rozszerza, a Ketu odcina i uwalnia. Obydwa są węzłami, ale o przeciwnych naturach. Czy to nie jest właśnie odpowiedź na to pytanie - że w jednym systemie węzeł ma dwa bieguny i są to dosłownie dwa osobne byty?
@Wodniczka To jest piękne i myślę że trafiasz w coś fundamentalnego. Rahu i Ketu jako dwa bieguny jednego węzła - to działa też na poziomie hermetycznej zasady dualności. Każde powiązanie ma stronę scalającą i stronę wiążącą-blokującą. Może dlatego wszystkie tradycje węzłowe mają i rytuały zawiązania i rytuały rozwiązania - bo węzeł bez żadnego z tych biegunów nie jest kompletny.
Słucham tej rozmowy już od dłuższego czasu i jedno pytanie mi się kręci w głowie - czy w tarocie jest karta która symbolizuje węzeł? Przeszłam sobie w myślach przez Wielkie Arkana i myślę może o Wieży albo Sprawiedliwości, ale nie jestem pewna. Sybilka albo Brygida, czy możecie coś powiedzieć?
@Romualda Powiedziałabym że Diabeł to klasyczny węzeł w tarocie - te łańcuchy na szyjach postaci są dosłownie połączeniem przez zniewolenie. Ale jest też Koło Fortuny które obraca się przez węzłowe punkty przejścia. Zależy co masz na myśli przez węzeł - więź, blokadę czy punkt przejścia.
@Romualda Brygida dobrze wskazała Diabła, ale ja dodałabym Hanged Mana - Wisielca. On jest dosłownie zawieszony, związany jedną nogą, i to zawieszenie jest dobrowolne. To jest węzeł jako zatrzymanie się w punkcie napięcia żeby coś zobaczyć. Zupełnie inny rodzaj węzła niż ten z Diabła, który jest węzłem przez nieświadomość.
To co Sybilka powiedziała o Wisielcu - zatrzymanie dobrowolne żeby coś zobaczyć - czy to nie jest dokładnie to co dzieje się w medytacji? Zatrzymujesz się w węźle, nie uciekasz, i właśnie przez to coś się otwiera? Pytam bo mi się to bardzo łączy z tym co Zenek75 mówił o warunku rozwiązania wpisanym w zawiązanie.
To co Jaskier_T powiedziała o medytacji i zatrzymaniu się w węźle - tak, dokładnie to miałem na myśli kiedy pisałem o hermetycznej zasadzie korespondencji. Mikroskala i makroskala działają tym samym mechanizmem. Medytacja to wejście w węzeł świadomie, zamiast omijania go albo zacieśniania przez lęk. Ale chcę dopytać - czy to dobrowolne zatrzymanie jest warunkiem koniecznym? Bo Wisielec zatrzymuje się dobrowolnie, ale czy każdy węzeł wymaga tej zgody żeby coś z niego wyniknęło?
Właśnie w tym widzę różnicę między Wisielcem a Diabłem w kontekście węzła. Wisielec wchodzi w zawieszenie z własnej woli i przez to widzi coś czego nie widział przed zawieszeniem. Diabeł - te same łańcuchy, ale bez zgody, bez wyboru, bez wyjścia. Obydwa są węzłami, ale jeden otwiera, drugi zaciska. Więc może odpowiedź brzmi: zgoda nie jest warunkiem zaistnienia węzła, ale jest warunkiem tego żeby węzeł coś dał zamiast zabrać.
@Sybilka To rozróżnienie między węzłem który daje a węzłem który zabiera jest dla mnie bardzo konkretne. Ale skąd wiadomo z góry po której stronie się jest? Medytujący może myśleć że jest Wisielcem a tak naprawdę zakręca się w kółko jak w Diable. Czy są jakieś znaki że węzeł pracuje w dobrym kierunku?
@Jaskier_T Dla mnie tym znakiem jest to czy po wejściu w ten punkt napięcia coś się rozluźnia, nawet trochę. Jak siedzę z trudną emocją w medytacji i jest jakieś mikroprzesunięcie - ciepło, głębszy oddech, cokolwiek - to wiem że coś się dzieje. Jak nic się nie rusza i jest tylko coraz ciężej, to zazwyczaj znaczy że albo zły moment, albo zła metoda. Ale to jest moja obserwacja z praktyki, nie teoria.
To co Celestynka mówi o mikroprzesunięciu - to jest dokładnie to na co ja też zwracam uwagę przy pracy z czakrami. Ale chcę wrócić do wątku który Ulka zaczęła o tej różnicy między blokiem własnym a zewnętrznym. Jeśli węzeł zewnętrzny - powiedzmy coś narzuconego, jakiś wzorzec rodzinny albo energetyczny zapis miejsca - to czy do jego rozwiązania potrzeba innej zgody? Swojej, czy tej zewnętrznej siły?
@Anusia_H Z mojego doświadczenia - i podkreślam że to jest moje doświadczenie, nie dogmat - przy wzorcach rodzinnych, czyli tym co niektórzy nazywają przekazami pokoleniowymi, nie wystarczy własna zgoda. Jest jakiś opór który pochodzi jakby z zewnątrz pola osobistego. Ale nie umiem ci powiedzieć czy to faktycznie 'zewnętrzna siła' czy po prostu bardzo głęboko uwewnętrzniony wzorzec. To jest pytanie do kogoś kto zna się bardziej na genealogii duchowej.
Zatrzymuję się przy tym co Ulka i Anusia rozwijają, bo to mi przywołuje coś z tradycji greckiej. Moira - przeznaczenie, los - było obrazowane właśnie jako nić przędzona, mierzona i odcinana przez trzy Mojry. To jest dziedziczony węzeł w dosłownym sensie: nić twojego życia jest spleciona z nićmi twoich przodków jeszcze zanim zaczniesz istnieć. I Grecy nie mieli złudzeń że można to rozwiązać własną wolą. Potrzebna była interwencja z zewnątrz - wyrocznia, rytuał, bóg. Więc Anusia, twoje pytanie jest bardzo stare i odpowiedź którą Grecy dawali brzmiała: potrzebujesz sojusznika po tamtej stronie węzła.
@Helenka Chwila, bo to mnie trochę przeraża. Mówisz że pewne węzły są z nas zanim jeszcze zaistnieje nasza wola i nie możemy ich sami rozwiązać? To brzmi jak bycie zamkniętym w czymś bez klucza. Czy grecy mieli jakiś konkretny rytuał żeby prosić o tę zewnętrzną interwencję?
@Porewit Nie panikuj za szybko 🙂 Grecka koncepcja przeznaczenia była złożona. Były węzły nieuchronne, tak, ale były też takie które przeznaczenie zawiązało jako zadanie do przejścia, nie jako karę. Rytuałów było wiele - od wyroczni delfickiej po obrzędy katharsis czyli oczyszczenia. Ale kluczowe jest to że samo rozpoznanie węzła już było pierwszym krokiem. Dlatego 'poznaj siebie' było wypisane w Delfach, nie 'wyzwól się'.
Chcę się tu wtrącić bo coś mi nie daje spokoju. Mówimy o węzłach dziedzicznych, wzorcach przodków, Mojrach - i wszystko to jest spójne jako metafora. Ale zanim pójdziemy dalej, chcę zapytać: czy w tych tradycjach, w których węzeł pokoleniowy jest realną kategorią, jest też idea że można go zawiązać ponownie, nie tylko rozwiązać? To znaczy - czy potomkowie mogą dziedziczyć nie tylko blokady ale i ochronne węzły?
@Pustelka_52 W Jyotish jest to bardzo wyraźne. Karma rodzinna, pitru dosha, może być przekleństwem ale i tarczą. Jeśli przodkowie dobrze żyli, wykonywali właściwe rytuały, ich potomkowie dziedziczą coś w rodzaju pozytywnego węzła w mapie - planety są lepiej ulokowane, życie płynniej. To jest dosłownie idea ochronnego powiązania które przechodzi przez pokolenia. Rahu i Ketu w horoskopie urodzeniowym pokazują dokładnie gdzie te dziedziczne węzły leżą.
@Wodniczka A jak to sprawdzić w praktyce? To znaczy - czy jest coś w horoskopie co by wskazywało że masz taki ochronny węzeł po przodkach, a nie blokadę? Pytam serio bo mam w swojej mapie Rahu w ósmym domu i zawsze słyszałem że to trudne, ale może jest też jakaś inna strona tego.
@Florek Rahu w ósmym to jest jeden z tych węzłów które mają bardzo intensywną naturę - ósmy dom to transformacja, ukryte zasoby, śmierć i odrodzenie. To może znaczyć że twoje dziedziczne zobowiązanie dotyczy właśnie spraw głębokich, tajemnych. Trudne, tak, ale trudne jak inicjacja a nie jak kara. Czy Ketu masz wtedy w drugim domu?
@Wodniczka Tak, Ketu drugi dom. Nie wiedziałem że to połączone jak oś. Co to oznacza w kontekście tego węzłowego dziedzictwa?
@Wodniczka Okej, oś Rahu-Ketu przez domy ósmy i drugi - ale jak to się ma do węzłów które można rozwiązać a których nie? Bo Zenek75 pisał że hermetyzm mówi o mikro-makro, to czy w Jyotish też jest jakiś odpowiednik tego przełożenia? Że to co jest zawiązane w kosmogramie działa na coś konkretnego w życiu?
@Florek Tak, w Jyotish to jest bardzo dosłowne. Węzeł księżycowy w ósmym domu to jakby pępowina łącząca cię z ukrytymi zasobami - własnymi i rodziny. Rahu tu ciągnie, wchłania, żąda transformacji. I nie 'rozwiązuje się' tego jak sznurka. To bardziej oswajanie niż rozprucie.
Przepraszam że wchodzę w środek wątku astrologicznego, ale to co Pustelka zapytała o węzły ochronne kontra blokujące - to jest dokładnie to co w hermetyzmie opisuje zasada 'as above so below' w kontekście genealogii duchowej. Makrokosmos przeznaczenia przodków odbija się w mikrokosmosmie twojej mapy życia. I tak jak Rahu-Ketu są węzłami księżycowymi - punktami przecięcia orbit - tak samo węzeł genealogiczny jest punktem przecięcia twojej indywidualnej drogi z drogą rodu. Zenek75 notatka dla siebie: to warto zestawić z koncepcją genius loci w tradycji rzymskiej.
Wracam do tarotowego wątku bo Romualda pytała i mi się coś jeszcze przypomniało. Jest karta której nikt tu nie wymienił a która dla mnie jest węzłem par excellence - Dwójka Mieczy. Siedzi zawiązana na oczach, trzyma dwa miecze w krzyż nad sercem. To jest węzeł jako pat, jako niemożność wyboru, ale też jako ochrona przez niewidzenie. Wisielec wybiera zatrzymanie, Dwójka Mieczy jest w nim zamknięta bez wyboru. Czy to nie jest bliżej temu co Helenka mówiła o Mojrach?
@Brygida.pl O, nie pomyślałam o Dwójce Mieczy. Ta opaska na oczach - to jest trochę przerażające jako obraz węzła. Bo Wisielec przynajmniej widzi, prawda? A tu jest podwójne zawiązanie - rąk i oczu. Czy w czytaniu karta ta może znaczyć że węzeł jest tak głęboki że osoba nie jest w stanie go nawet zobaczyć, żeby go rozwiązać?
@Romualda To jest naprawdę dobre odczytanie, lepsze niż wiele podręcznikowych. Tak, Dwójka Mieczy w pewnych układach pokazuje właśnie ślepotę na własne ograniczenie - węzeł który sam siebie utrzymuje przez to że osoba odmawia patrzenia. I tutaj jest ciekawe pytanie do naszej rozmowy o węzłach jako takich: czy każdy węzeł potrzebuje świadomości żeby go rozwiązać? Bo Dwójka Mieczy sugeruje że czasem opaska musi spaść zanim cokolwiek innego jest możliwe.
Czytam tę rozmowę od bardzo dawna i w końcu muszę coś napisać. W runach jest Nauthiz - runa potrzeby i przymusu - którą niektórzy tłumaczą właśnie jako węzeł konieczności. Ma kształt dwóch kresek skrzyżowanych, jak dwa patyki do rozpalania ognia przez tarcie. Coś musi być ściśnięte i naprężone żeby dać ogień. Czy to nie jest piękna odpowiedź na pytanie Sybilki? Świadomość nie zawsze jest potrzebna na wejście w węzeł - czasem węzeł działa przez samo naprężenie, jak Nauthiz?
@Krystynka Nauthiz - nie myślałem o tym. To jest naprawdę trafne. Dwa patyki, tarcie, węzeł jako punkt generowania energii przez opór. To zmienia nieco to co wcześniej mówiłem o hermetycznej neutralności węzła - może węzły są nie tyle neutralne co potencjalnie twórcze. Naprężenie ma w sobie energię. Pytanie tylko co tę energię kieruje, jeśli nie świadomość i zgoda.
To co Wodniczka mówi o oswajaniu a nie rozpruciu - to jest moim zdaniem kluczowe dla całego wątku węzłów. Hermetyczna zasada 'jak na górze tak na dole' nie mówi że mamy rozbrajać strukturę wszechświata. Mówi że rozumiejąc schemat w górze, możemy świadomie pracować z odpowiednikiem w dole. Węzeł pokoleniowy w horoskopie to nie wyrok - to miejsce gdzie twoja świadoma praca ma szczególne znaczenie, bo amplituda jest większa.
Bardzo dziękuję za to wyjaśnienie, to naprawdę wszystko zaczyna układać się w całość! A czy ta zasada amplitudy dotyczy też Nauthiz? Bo jeśli węzeł-runa wzmacnia przez opór, a węzeł astrologiczny wzmacnia przez pole rodzinne, to może każdy węzeł ma swój własny mechanizm wzmocnienia? I wtedy pytanie brzmi: jak poznać który mechanizm działa w twoim przypadku?
@Krystynka Dobre pytanie, ale ostrożnie z uogólnianiem. Nauthiz wzmacnia przez tarcie, Rahu przez pochłanianie, a węzeł w sensie rytualnym - powiedzmy zawiązany sznur w obrzędzie - wzmacnia przez intencję zamkniętą w formie. To trzy różne mechanizmy. Szukanie jednego klucza do wszystkiego może być pułapką.
Ale chwilę - Sybilka, to znaczy że nie można porównywać tych systemów? Bo przez całą tę rozmowę porównujemy tarota, runy, astrologię, hermetyzm i jakoś to trzyma się kupy. A teraz mówisz że to trzy różne mechanizmy i tyle?
@Porewit Nie mówię że nie można porównywać. Mówię że porównywanie to nie to samo co sprowadzanie do jednego wspólnego mianownika. Można zobaczyć że Nauthiz, Rahu i rytualny węzeł mają coś wspólnego - wszystkie trzy dotyczą napięcia. Ale to jak powiedzieć że ogień, prąd i słońce są 'tym samym bo grzeją'. Użytecznie na poziomie metafory, groźnie na poziomie praktyki.
Sybilka ma rację i właśnie to mnie niepokoiło w tej rozmowie od jakiegoś czasu. Mówimy o węzłach jako metaforze spajającej bardzo różne systemy, i to jest piękne i inspirujące. Ale czy nie gubimy po drodze tego, że rytualne zawiązanie sznurka robi coś innego niż interpretacja Rahu? Jedno jest fizycznym aktem, drugie jest odczytem. To nie jest to samo.
@Anusia_H Ale w tradycjach magicznych fizyczny akt i odczyt nie są rozdzielone tak ostro jak sugerujesz. Zawiązanie sznurka w odpowiednim rytuale Jest odczytem rzeczywistości i jej modyfikacją jednocześnie. Hermetyzm właśnie o tym mówi - symbol nie reprezentuje rzeczywistości, on w niej uczestniczy.
@Ulka_56 Okej, przyjmuję tę odpowiedź, ale mam do niej pytanie. Jeśli symbol uczestniczy w rzeczywistości - a nie tylko ją opisuje - to czy rozwiązanie fizycznego węzła faktycznie rozwiązuje ten energetyczny? Pytam bo pracuję z klientkami przy energetyce ciała i tam nie ma żadnych sznurków, a jednak coś się zmienia. Czym to jest?
Wchodzę w to co Anusia pisze, bo czakry to dokładnie ten problem. Blokada w ciele subtelnym nie ma żadnego fizycznego odpowiednika który można by dotknąć - a jednak działa jak węzeł. Więc albo symbol naprawdę uczestniczy w czymś realnym, albo musimy powiedzieć że te zmiany które obserwujemy to tylko efekt skupienia uwagi. Które z tego jest prawdziwsze?
@Celestynka.2 W tradycji greckiej odpowiedź brzmiałaby: oba są prawdziwe i nie wykluczają się. Skupienie uwagi - theoria, kontemplacja - było formą rzeczywistego kontaktu z tym co oglądasz. Patrzenie na bóstwo w świątyni nie było metaforą spotkania, było spotkaniem. Więc jeśli twoja uwaga skupia się na węźle w ciele - ten węzeł staje się realny przez ten akt, niezależnie od tego czy był tam wcześniej.
Zatrzymuję się na tym co Helenka napisała, bo to brzmi prawie jak solipsyzm. Węzeł istnieje bo na niego patrzę? To znaczy że mogę też go stworzyć przez patrzenie? Czy to nie jest trochę groźne?
@Jaskier_T To nie solipsyzm, bo rzeczywistość nie jest tylko tym co umysł tworzy. Ale uwaga jest czymś co łączy obserwatora z obserwowanym. W Grecji nazywali to sympatheia - współodczuwanie kosmiczne. Węzeł który 'widzisz' w ciele mógł tam być zawsze, ale dopiero przez theoria stał się dostępny do pracy. Nie tworzysz go - odsłaniasz.
Chcę tu wejść bo ta rozmowa zaczęła się od pytania o fizyczny akt zawiązania a teraz jesteśmy przy epistemologii percepcji. Co nie jest złe, ale wróćmy na chwilę do konkretu. Zenek75 napisał wcześniej o hermetycznej zasadzie mikrokosmos-makrokosmos w kontekście genealogii duchowej. Czy w hermetyzmie jest coś co opisuje w jaki sposób węzeł przodków 'przechodzi' na potomka? Nie metaforycznie - mechanicznie, jeśli tak można powiedzieć o systemie ezoterycznym.
@Pustelka_52 W Corpus Hermeticum jest koncepcja pneumy - tchnienia które przenosi wzorce między poziomami. Nie chodzi o geny ani pamięć - chodzi o to że ta sama forma energetyczna, raz zawiązana w jednym punkcie sieci bytu, pojawia się jako echo w innym. Przodek który stworzył dług - nie w sensie moralnym, ale w sensie niezamkniętego obiegu - zostawia w polu rodzinnym otwartą pętlę. Potomek wchodzi w tę pętlę nie dlatego że jest karany, ale dlatego że jest połączony tą samą pneumą.
Słucham tej rozmowy i myślę sobie - w tarocie jest karta która to chyba obrazuje, tylko nigdy tak na nią nie patrzyłam. Dziesiątka Mieczy. Ta postać leżąca przebita mieczami - czy to nie jest węzeł który całkowicie zamknął pole? Że już nie ma napięcia bo jest tylko zakończenie? Czy takie węzły w ogóle istnieją - takie z których naprawdę nie ma wyjścia?
@Romualda Dziesiątka Mieczy to jest karta którą wielu czytaczy czyta zbyt dramatycznie. Tak, to zamknięcie - ale w systemie tarota po Dziesiątce jest As, czyli nowy cykl. Węzeł jest tu zamknięty ale nie zniszczony, tylko doprowadzony do punktu zerowego. To nie 'nie ma wyjścia' - to 'wyjście jest po przejściu przez zero'.
Czytam tę rozmowę od dłuższego czasu i mam pytanie które może jest za proste jak na ten poziom dyskusji, ale nie rozumiem jednej rzeczy. Mówicie o węzłach dziedzicznych, o pneumie, o Rahu, o kartach tarota - ale jak to się objawia w normalnym życiu? Że człowiek ma jakiś wzorzec który się powtarza i tego nie może zmienić? Bo jeśli tak, to skąd wiadomo że to węzeł a nie po prostu charakter albo nawyk?
@Hilary99 To jest naprawdę dobre pytanie i nie jest za proste. Dla mnie różnica jest taka: nawyk można zmienić wolą i wysiłkiem. Węzeł - w sensie energetycznym - nie zmienia się mimo woli i wysiłku, a czasem wysiłek go zaciska. Jeśli próbujesz czegoś zmienić od lat i efekt jest minimalny albo odwrotny, to może być sygnał że dotykasz czegoś głębszego niż nawyk.
@Celestynka.2 Dobra, czyli jak to rozpoznać w praktyce? Bo mówisz że wysiłek zaciska węzeł - ale skąd wiem czy to węzeł właśnie, a nie po prostu opór którego nie chcę podjąć? Naprawdę pytam, bo brzmi to jak dwa zupełnie różne problemy a objawy mogą być takie same.
To pytanie Hilarego dotyka czegoś co mnie samą nurtuje od dawna. W pracy z energetyką ciała czasem widzę klientkę która naprawdę stara się i naprawdę nic się nie rusza - i wtedy zaczyna się dylemat: czy to opór psychiczny, czy coś głębiej zawiązanego. Ale szczerze? Nie zawsze umiem tego rozróżnić. Celestynka, jak ty to rozpoznajesz?
@Anusia_H Dla mnie wskazówka jest właśnie ta reakcja na wysiłek. Opór psychiczny przy wystarczającej pracy zwykle w końcu popuszcza - zmęczony umysł ustępuje. Węzeł energetyczny sprawia wrażenie jakby ciągnął w dół dokładnie wtedy gdy robisz krok do przodu. Ale przyznam szczerze że to intuicja wypracowana przez kilka lat, nie żaden schemat diagnostyczny.
To rozróżnienie które próbujecie zrobić - opór kontra węzeł - jest zresztą bardzo stare. W oneirologii, w tradycji snów diagnostycznych, już w antyku próbowano odróżniać sny które coś blokują od snów które coś rozwiązują. Węzeł w śnie to był zły omen, rozwiązanie węzła - dobry. Ale uwaga: rozwiązanie nie polegało na rwaniu, tylko na cierpliwym rozplątaniu. To chyba jest odpowiedź na pytanie Hilarego - jeśli ciągniesz mocniej i robi się gorzej, to węzeł.
@Pustelka_52 Czyli sen o węźle dosłownie mógł być diagnostyczny? Że ktoś przychodził z takim snem do kogoś kto go interpretował i na tej podstawie wiadomo było co zrobić? To jest niesamowite. Czy takie sny zdarzają się teraz tak samo jak wtedy?
@Hilary99 Tak samo - owszem. W tym sensie że psychika ludzka nie zmieniła się aż tak bardzo. Węzeł jako obraz senny jest ponadczasowy, pojawia się często przy sytuacjach gdzie ktoś czuje się uwięziony albo gdy coś czeka na domknięcie. Różnica jest taka że dawniej był cały system interpretacji, a dziś musisz jakoś sam przez to przejść albo trafić na kogoś kto umie czytać takie sny.
Wróćmy na chwilę do hermetyzmu bo myślę że to rozróżnienie na opór i węzeł można stamtąd wyprowadzić dość precyzyjnie. W hermetycznej koncepcji poziomów bytu każdy węzeł ma swoje odbicie na każdym poziomie - od najbardziej materialnego do najsubtelniejszego. Opór to coś co działa na jednym poziomie. Węzeł to forma która istnieje na wielu poziomach jednocześnie i dlatego nie da się go rozwiązać tylko od strony fizycznej albo tylko od strony mentalnej.
Zenek75 - to brzmi logicznie, ale jak to wygląda w praktyce? Że żeby rozwiązać węzeł trzeba działać na wszystkich poziomach jednocześnie? Bo to by znaczyło że pojedyncze działanie - czy to rytuał, czy terapia, czy praca z oddechem - zawsze jest za mało?
@Jaskier_T Nie koniecznie jednocześnie, ale koherentnie. Chodzi o to żeby działania na różnych poziomach nie były ze sobą sprzeczne. Możesz zacząć od jednego poziomu, ale każde prawdziwe rozwiązanie w końcu przenosi się na pozostałe. Hermetyczna pneuma jest właśnie tym medium które przenosi zmianę między poziomami - dlatego rytuał z fizycznym węzłem może mieć sens, bo przez gest materialny dotykasz czegoś subtelniejszego.
Chcę tu wrócić do tarota, bo Romualda wcześniej postawiła pytanie o Dziesiątkę Mieczy i myślę że nie wyczerpałyśmy tego wątku. Brygida powiedziała że to punkt zerowy. Ale w kontekście węzłów zastanawiam się czy nie trafniejsza jest karta Wisielca - ktoś zawieszony między poziomami, skrępowany, ale to skrępowanie jest w pewnym sensie dobrowolne i inicjacyjne. Węzeł który utrzymuje w zawieszeniu po to żeby zobaczyć coś czego normalnie się nie widzi.
@Sybilka O, to jest ciekawe. Wisielec mi jakoś zawsze kojarzył się z bezsilnością, ale jak to tak opisujesz - dobrowolne zawieszenie, inicjacja - to zmienia zupełnie obraz. Pytanie tylko: skąd wiadomo kiedy to inicjacyjne zawieszenie a kiedy po prostu zakleszczenie bez sensu?
@Romualda To jest właśnie serce interpretacji tej karty. Wisielec nie panikuje - ma spokojną twarz, aureolę. Zakleszczenie bez sensu wygląda inaczej: jest w nim lęk, jest desperacja, jest poczucie że czas ucieka. Inicjacyjne zawieszenie ma w sobie coś z oczekiwania. Węzeł utrzymuje ale nie dusi.
Przepraszam że wchodzę z innej strony, ale ta rozmowa o zawieszeniu i węzłach nagle mi przypomniała jedno z haseł runicznych. Pertho - runa losu, zawiązanych tajemnic, tego co ukryte. Zawsze ją czytałam jako 'nie wiadomo co będzie', ale może ona jest właśnie o takim węźle który trzyma coś zamkniętego dopóki nie nadejdzie pora. Czy to ma sens czy to za daleko idące porównanie?
@Krystynka Pertho jest jedną z trudniejszych run właśnie dlatego że jest o zawartości, nie o kształcie. Ona nie opisuje samego węzła, tylko to co jest w środku, zawiązane. W tradycji greckiej miałyby do niej coś wspólnego Mojry - te które zwijają nić losu i wiedzą co jest w zwoju zanim się go rozwinie. Więc tak, to ma sens - ale Pertho jest raczej o tajemnicy wewnątrz węzła niż o samym akcie wiązania.
@Helenka Bardzo dziękuję, to piękne wyjaśnienie i rzeczywiście coś mi się teraz przesunęło w rozumieniu tej runy. Tajemnica wewnątrz węzła - to jest chyba trafniejsze niż 'los nieznany'. Możesz powiedzieć więcej o tych Mojrach i zwijaniu nici? Bo wydaje mi się że to jest klucz do czegoś ważnego w tym wątku.
@Krystynka Kloto przędzie, Lachesis mierzy, Atropos tnie. Trzy etapy - ale wszystkie trzy dotyczą nici która jest związana z człowiekiem przez całe życie, a potem jest przecinana. To jest może najstarsza europejska metafora węzła-losu. Co ważne: nić się nie splątuje sama - splątuje ją ludzkie działanie albo niedziałanie. Atropos tnie nie kiedy chce, tylko kiedy nić dobiega kresu. Węzeł w tym systemie jest więc aktywny z obu stron - boginie i człowiek go razem tworzą.