Ostatnio natknęłam się na coś co mnie bardzo mocno zaintrygowało - mianowicie na pojęcie Księgi Zwierciadeł. :)) Spotkałam to w kontekście straych tradycji, gdzie lustra, kryształy i inne odbijające powierzchnie traktowane były jako coś w rodzaju bram albo rejestrów duszy. Nie chodzi mi tylko o zwykłe wróżenie z lustra (szkiełko, świece, ciemność) ale o coś głębszego - o ideę, że pewne przedmioty sakralne mogą "zapamiętywać" odciski energetyczne ludzi, ich emocji, nawet traum. Widziałam gdzieś że w niektórych tradycjach szamanskich i w hermetyzmie mówi się wręcz o duszy przedmiotu jako odbiciu duszy człowieka który go używał. Czy ktoś wie coś więcej na ten temat? Skąd pochodzi ta idea i jak różne tradycje do tego podchodzą?
O matko, tak się cieszę że ktoś to poruszył! Mam zapisane w notatniku kilka wzmianek z różnych źródeł na ten właśnie temat i zawsze chciałam zebrać to w całość. W tradycji hermetycznej mówi się że każdy przedmiot który był w bliskim kontakcie z człowiekiem staje się czymś w rodzaju jego odbicia - nie dosłownie, ale energetycznie. Szczególnie przedmioty które były używane rytualnie albo przy bardzo silnych emocjach. Lustra mają tu osobne miejsce bo odbijają też światło czyli są związane z symboliką prawdy i odsłaniania tego co ukryte. W Kabale jest podobna koncepcja - coś jak "reszimu", odcisk, ślad który dusza zostawia w materii. Czy to jest to samo co szamani nazywają "cieniem przedmiotu"?
@Otyla71 otyla, "cień przedmiotu" to troche inne pojęcie, bo pochodzi z kontekstu animistycznego gdzie chodzi o ducha opiekuńczego danego przedmiotu a nie o odcisk energii ludzkiej. 🙂 Ale to co opisujesz jako reszimu jest dużo bliższe temu o czym tu gadamy. W tradycjach kasyopejskich i w niektórych nurtach ceremonialnej magii mówi się wprost o "psychometrii przedmiotów sakralnych" - to znaczy że przedmiot który byl wielokrotnie używany do rytuałów tworzy coś w rodzaju warstwy pamięci. Lustra są w tej hierarchii wyjątkowe bo ich fizyczna właścwość odbijania jest symboliczną pars pro toto ich właściwości duchowych.
@Domicela_54 zaraz zaraz - to znaczy że stare lustro może w sobie przechowywać wspomnienia wszystkich którzy sie w nim przeglądali? Bo to by tłumaczyło dlaczego niektóre stare lustra mają taką dziwną atmosferę. Byłam kiedyś u antykwariusza i jedno lustro z XIX wieku dosłownie mnie odpychało, nie mogłam nawet stanąć przy nim spokojnie. myślałam że coś mi sie wydaje ale teraz widzę że może to nie było przypadkowe
no ok ale troche ostrożnie z tym "przechowywaniem wspomnień" bo to brzmi dość fantazyjnie. pytanie jest takie - czy mamy jakiś model który to wyjaśnia czy to tylko metafora? bo jeśli mowimy o energii to co to konkretnie znaczy? lustro to szkło i amalgamat, reaguje na swiatlo, nie na emocje. mnie bardziej ciekawi ten aspekt psychologiczny - czemu ludzie mają silne reakcje przy starych przedmiotach. moze chodzi o samo wyobrażenie historii tego przedmiotu i nasz umysl robi resztę?
@Edmund.x edmund, to że my nie mamy modelu naukowego nie znaczy że to nie działa 😉 Ja sama robiłam cos co można by nazwać pracą z lustrem i efekty były bardzo konkretne. Chodzi o gazing - patrzenie w lustro w specyficznych warunkach, przyćmione światło, spokój, skupienie. Po kilku minutach zaczynasz widzieć zmiany w swojej twarzy albo w przestrzeni za sobą. Nie twierdzę że to duchy czy cokolwiek konkretnego ale że coś się dzieje to faktem. Mój nauczyciel mówił że to jest sposób żeby zobaczyć "warstwę za warstwą" siebie - w tym sensie wlasnie lustro jest zwierciadłem duszy.
@Dianka98 ok to rozumiem, ten efekt gazngu jest znany i ma nawet psychologiczne wytłumaczenie - coś jak Efekt Troxlera, zanik stałych bodźców. ale wlasnie dlatego pytam czy mówimy tu o realnej właściwości przemiotu czy o tym co MY w nim wywołujemy swoją uwagą i skupieniem. bo to spora różnica przy całej tej "księdze zwierciadeł"
@Dianka98 sorry, wcinam sie ale nie rozumiem jednej rzeczy - jak można "pracować" z lustrem?? to znaczy co sie robi konkretnie? bo Dianka pisała o tym patrzeniu ale to brzmi trochę jak wprowadzanie się w trans? i a nie jest czasem tak, że to niebezpieczne dla osoby ktora nigdy czegoś takiego nie robiła
@Jadeitka_B gazing to nie jest jakiś ekstremalny trans, raczej głęboka relaksacja i skupienie uwagi. Siedzisz przed lustrem w przyćmionym świetle, patrzysz nie tyle NA lustro co PRZEZ nie, i czekasz. U mnie to wygląda tak że po jakimś czasie widzę zmiany - twarz jakby sie rozmywa, albo widzę coś jakby mgłę. Nie powiem że to bezpieczne dla każdego bo każdy jest inny ale tez to nie jest od razu magia ceremonalna. Powiedziałabym - zacznij od krótkiego czasu, max 10 minut, i nie rób tego gdy jesteś emocjonalnie rozchybotana
@Dianka98 okej to rozumiem ten relaks i skupienie, ale pytam dalej bo dalej nie kumam - jak to sie ma do tych przedmiotów które juz mają w sobie coś "zapisanego"? tzn czy jak patrzę w stare lustro to mogę przypadkowo trafić na czyjś ślad zamiast na siebie? bo to brzmi trochę strasznie szczerze mówiąc
@Jadeitka_B jadeitka, to jest właśnie ten moment w którym różne tradycje mówią różne rzeczy i mnie to zawsze ciekawi. Jedne mówią że gazing w cudzym lustrze to ryzyko, inne że ślady energetyczne są bierne i nie mogą cię "zaatakować", tylko co najwyżej wpłynąć na obraz który widzisz. Mam w notatkach fragment z jednego anglojęzycznego tekstu o skrying gdzie autor wprost przestrzega przed lustrami z antykwariatów właśnie z tego powodu - że masz wtedy do czynienia z wielowarstwowym zapisem różnych osób i ciężko odróżnić co twoje a co cudze. Ale drugi autor mówi że to nie ma znaczenia jeśli najpierw czyścisz lustro intencją. Nie wiem co jest prawdą, oba podejścia są gdzieś uzasadnione.
@Otyla71 no wlasnie Otyla, i tu leży pies pogrzebany - jak niby czyścisz lustro intencją?? bo to zdanie się pojawia w co drugim wpisie na różnych forach i stronach i nigdy nikt nie tłumaczy co to konrketnie znaczy w praktyce. mowisz "lustro czyste niech bedzie" i już? bo dla mnie to brzmi jak magiczne myslenie bez żadnej metody, bez fundamentu, bez nic. rozumiem że intencja ma znaczenie ale chyba nie w sensie doslownym ze samo myslenie zmienia fizykę przedmiotu
@Anastazja06 pytanie uczciwe, więc odpiszę konkretnie. Oczyszczenie lustrem intencją to nie jest samo myślenie - to jest działanie rytualne gdzie intencja jest nośnikiem ale potrzebuje formy. Praktycznie wygląda to tak: owijasz lustro w ciemną tkaninę przez noc, albo okadzasz dymem z szałwii lub żywicy, albo polewasz wodą w której jest sól morska i wystawiasz na pełnię. Intencja jest w tym sensie że ty wiesz po co to robisz i kierujesz uwagę na ten cel. Bez działania fizycznego same słowa to faktycznie niewiele. Więc Anastazja - masz rację że samo powiedzenie "niech będzie czyste" nic nie zrobi.
No dobra, ja to troche z innej strony podejdę bo znam sie bardziej na taroci niz na lustrach ale w taroci tez mamy to odbiciowe - karta Miesiąc to wlasnie zwierciadło iluzji, a Wysokka Kapłanka trzyma lustro symbolizujące wiedzę ukrytą. I co ciekawe w niektórych tradycjach tarotowych mowi sie że talia kart z czasem "nasyca sie" energią osoby ktora z niej korzysta i zaczyna dawać trafniejsze odpowiedzi. To jest dokladnie ten sam mechanizm prawda?? Przedmiot jako pojemnik na energię właściciela. moze ktos to lepiej ujmie
Mam pytanie bo nie do końca rozumiem - czy to "zapamiętywanie" przez przedmioty działa dla wszystkich przedmiotów czy tylko dla tych specjalnie do tego przeznaczonych? :)) Bo mam po babci różaniec i czuję z niego coś bardzo spokojnego, jakby ciepłego ale trudno mi ocenić czy to naprawdę on "przechowuje" jej energię czy to ja ją sobie wyobrażam przez skojarzenie
@Konwaliowa89 to ważne pytanie i odpowiem ci tak - według większości tradycji ktore się tym zajmują, nie chodzi tylko o predestynację przedmiotu ale o intensywność użytkowania. Różaniec twojej babci był używany regularnie, z silnym skupieniem i emocją, przez długi czas. To jest dokładnie ten rodzaj przedmiotu który w tradycji okultystycznej nazywa się "naładowanym". Nie potrzebujesz specjalnego rytuału żeby coś naładować - życie to robi samo. Ale tak, jest i różnica między tym a lustrami ktore mają własną symbolikę niezależnie od użytkownika.
@Domicela_54 och, to jest piękne co Domicela napisała o różańcu. Zastanawiam się teraz nad wszystkimi starymi przedmiotami które mam w domu i na ile one mają w sobie taką historię. Mam stary zegarek kieszonkowy po pradziadku i zawsze jak go trzymam to mam takie dziwne poczucie spokoju i jakiegoś... ciężaru? Nie złego, raczej takiego poważnego. Może to właśnie to?
ja mam pytnaie do Domiceli bo cos mówiła o lustrach jako wyjątkowych - czemu właśnie lustra? znaczy sie co je wyróżnia spośród innych przedmiotó? bo kryształ też odbija swiatlo i też jest używany do wróżenia ale jakoś lustro ma taką inną reputacje, bardziej mroczna troche
@Labradoryt lustro jest wyjątkowe dlatego że odbija obraz - konkretnie twój obraz. 🙂 Kryształ rozszczepie światło, przefiltruje energię, ale twojej twarzy ci nie pokaże. Lustro jako jedyne mówi ci "oto ty" i od razu wchodzisz w relację z własnym wizerunkiem. Stąd symbolika w praktycznie każdej kulturze - lustra łączą się z prawdą, z odsłanianiem tego co ukryte, ale też z iluzją bo odbicie jest odwrócone. W wielu tradycjach ludowych lustra zasłaniano po śmierci właśnie dlatego zeby dusza nie utknęła między odbiciami. chyba mnie nie zrozumiałeś
A lustra po śmierci to chyba niemal wszechobecne w różnych kulturach?? Miałam babcię która to robiła i nikt w domu nie wiedział dlaczego, poprostu tak sie robiło. To mi przypomina że morze ta cała "księga zwierciadeł" to nie jest jakiś hermetyczny wymysł ale cos głęboko zakorzenionego w ludzkiej intuicji dotycząej odbić
ok ale mnie tu coś nie gra. mówimy o "ksiedze zwierciadeł" jakby to był ustalony system albo tradycja, a z tego co czytam to jest raczej metafora zbiorcza. nie ma żadnej tradycji która by się tak nazywała, prawda? bo jeśli ktoś szuka konrektego systemu pod tym tytułem to moze szukać czegoś co nie istnieje jako gotowy pakiet. poszczególne elementy owszem, są w różnych tradycjach, ale razem to raczej nasza własna synteza
@Anastazja06 masz rację że to nie jest jedna tradycja z nazwą własną, to była moja własna robocza nazwa dla tej idei którą starałam się opisać. 🙁 Ale wlasnie o to mi chodziło - żeby zebrać te wątki z różnych miejsc i zobaczyć czy to jest spójny kierunek myślenia. Bo widzę że w hermetyzmie, szamanizmie, kabale i tradycjach ludowych jest ta sama intuicja tylko inaczej nazwana.
a co z astrologia w tym kontekście? bo planety tez sa w jakims sensie "zwierciadłami" w hermetycznym rozumieniu - "co w gorze to i na dole" i cały wszechswiat jest siecią odbić. trudno mi ocenić czy to pasuje bezposrednio do tematu ale Ksiezyc w astrologii to wlasnie symbol zwierciadła, odbija swiatlo Słonca i jest powiazany z pamięcią, z przeszłoscia, z ciałem emocjonalnym. moze to jest szerszy kontekst dla tego o czym gadacie?
Ferdek, o Księżycu super że wspomniałeś bo rzeczywiście w praktykach lustrzanych bardzo często pracuje się podczas pełni albo nowiu - i nie jest to przypadkowe. Mam w notatkach że w tradycji greckiej Hekate jako bogini Księżyca była też boginią magii lustrzanej i skrzyżowań - a skrzyżowania to miejsca między światami, czyli dokładnie to o czym tu piszemy. Przedmiot sakralny jako skrzyżowanie między widzialnym a niewidzialnym.