@Juliusz64 juliusz64 zaraz ci powiem jak to rozumiem, bo sama długo sie z tym gryzłam. Wyobraź sobie ocean. Ocean to jedna rzecz, prawda? Ale na powierzchni są fale - tysiące fal, każda inna, każda osobna. czy fala to ocean? I tak i nie. To jest wlasnie ten paraodks. Jeśli Bóg (albo Absolut, jak kto woli) jest tym oceanem, to my jesteśmy falami. Jesteśmy z Niego, jesteśmy Nim, ale jednocześnie każdy z nas jest osobną falą. I pytanie brzmi - ta oddzielność jest prawdziwa czy złudna? Bo jeśli złudna, to co z wolną wolą, z karmą, z odpowiedzialnością moralną?

@Oracle57 dobra, słusznie że to wyciągnęłaś. :)) Chodzi o cos co czytałam przy okazji - o badania nad polami kwantowymi i o to że w pewnych interpretacjach mechaniki kwantowej ta "losowość" na poziomie cząstek jest właśnie punktem gdzie jedność "decyduje się" na konkretny kształt wielości. To oczywiście nie jest fizyka, to jest interpretacja filozoficzna, ale w kontekście panteizmu jest ciekawa. Jeśli pole jest jedno, a cząstki są jego lokalnym wzburzeniem, to masz dokładnie tę strukturę ocean-fale tylko opisaną innym językiem.

@Pentaklia94 to dobre pytanie i odpowiedź zależy od tradycji. W Advaita Vedancie mówią że praktyka jest potrzebna tylko dopóty dopóki masz złudzenie oddzielności. Jak je przezwyciężysz, praktyka sama odpada. W kabale jest inaczej - micwot, czyli przykazania i rytuały, mają znaczenie kosmiczne nawet jeśli ontologicznie jesteś częścią Ein Sof. Bo twoje działanie porządkuje Sefirot, czyli strukturę emanacji. To jest ciekawa różnica. zaczynasz mi wmawiać coś, czego nie ma w moim poście

@Ferdek81 dobre pytanie i nie, to nie jest to samo. Hagalaz opisuje transformację przez dezintegrację - coś musi się rozbić żeby mogło się zreorganizować na wyższym poziomie. Grad niszczy zbiory ale przynosi wodę. Chaos w znaczeniu Hagalaz to nie jest bałagan bez sensu, to jest moment krytyczny w którym stara forma przestaje wystarczać. W kontekście tej rozmowy - wielość jest właśnie takim momentem gdzie jedność "rozbija się" na formy żeby móc siebie poznać przez nie.

@Zawilcowa62 to jest akurat bardzo dobre pytanie i nie ma co przepraszac. właśnie dlatego Advaita mówi o dwóch poziomach prawdy jednocześnie - wyższym (paramarthika) i konwencjonalnym (vyavaharika). na poziomie konwencjonalnym jesteś osobą, masz pracę, rodzinę, obowiązki i to się nie zmienia. rozpoznanie jedności nie kasuje świata, zmienia tylko to jak do niego podchodzisz. więc spokojnie, nikt nie traci zdolności do płacenia rachunków po oświeceniu.

@Ferdek81 no to jest akurat trafna obserwacja, chociaz sformułowana troche złośliwie. 🙂 ten problem dotyczy każdego systemu filozoficznego który rozróżnia poziomy rzeczywistości - mozna go używać jako wymówki albo jako poważnego narzęędzia analizy. w kabale mamy podobne rozróżnienie między Ejn Sof a światami niższymi i też pojawia się pytanie czy to czasem nie poprostu sposob na zatkanie każdej krytyki. myślę że kluczowe jest to czy system jest wewnętrznie spójny i czy coś z niego wynika w praktyce

@Melania71 ma sens i to co opisujesz ma swoją nazwę w tradycji apofatycznej - teologia negatywna. mówi właśnie że o istocie tego co absolutne można mówić tylko przez zaprzeczenie, bo każde twierdzenie już je ogranicza. Dionizos Areopagita, Majmonides, Mistrz Eckhart - wszyscy z tego czerpali. i ciekawe że to podejście pojawia się w bardzo różnych tradycjach niezależnie od siebie. w runach jest to po trochu zakodowane w Hagalaz i Isa - milczenie lodu przed przełomem.

hm dobra, to mam kolejne pytanie bo się trochę zgubiłem w tych gałęziach. Porewit powiedział ze jak sie osiągnie rozpoznanie jedności to praktyka odpada sama. ale Westalka wcześniej mówiła ze droga przez wielość jest potrzebna zeby dotrzeć do jedności (ta Głupiec do Świata). to nie jest sprzeczne? bo z jednej strony praktyka jest tymczasowa a z drugiej jest konieczna?

Pentaklia zadała dobre pytanie i dodam od siebie - w tradycji żydowskiej ten problem nie istnieje w tej samej formie, bo micwot nie są środkiem do osiągnięcia stanu po którym przestają byc potrzebne. one są celem samym w sobie, relacją z Bogiem a nie drabinką którą sie odrzuca. więc porównywanie tego z systemami wschodnimi gdzie praktyka jest tymczaswa to już jest kategorialna różnica.

@Salomea63 to jest ciekawa obserwacja praktyczna. ale uważaj zeby nie wpaść w pułapkę - wypalenie zawodowe ma dużo prozaicznych przyczyn i tłumaczenie go metafizycznym błędem w myśleniu o sobie jako źródle vs kanale to może być po prostu inna narracja o tej samej psychologicznej rzeczywistości. czy masz wrażenie że ta zmiana myślenia działa bo jest "prawdą" czy bo jest zdrowszą psychologicznie postawą??

Honoratka stawia ważną kwestię i przyznam że celowo zostawiłam ten tytuł otwarty. 🙁 "Ksiega Ujednosci" to nie jest nazwa konkretnego tekstu - to jest moja robocza metafora na tę warstwę w różnych tradycjach która opisuje właśnie ten paradoks: jedno staje się wielością i wielość jest jednym. mogłoby to być Ein Sof, mogłoby być Mandukya Upaniszada, mogłoby być De Divisione Naturae Eriugeny. zależy mi na samym problemie bardziej niż na jednym tekście.

@Wrotycz to jest pytanie które stawiali sobie sami mistycy i to nie od dziś. Jan od Krzyża pisał o rozróżnieniu między "złudzeniem duchowym" a autentycznym doświadczeniem jedności i miał konkretne kryteria - przemiana charakteru, trwałość, zanik ego a nie jego powiększenie. nie jest tak że te tradycje nie mają żadnych wewnętrznych narzędzi weryfikacji. one mają, tylko są inne niż powtarzalność eksperymentu. czy to wystarczy jako kryterium? to już osobna dyskusja - ale nie jest tak że jedność jest absolutnie niesprawdzalna na żadnym poziomie. strasznie upraszczasz to co napisałam

@Honoratka_Z a co rozumiesz przez zastosowanie w codzienności?? bo to jest ważne pytanie ale bardzo ogólne. jeśli chodzi o medytację to jest jedna droga, jeśli chodzi o zmianę sposobu myślenia o sobie to inna, a jeśli chodzi o rytuał - znowu coś innego. co cię konkretnie interesuje?

@Honoratka_Z honoratka pyta cos co mnie tez zawsze gdzieś siedzi z tyłu głowy podczas takich rozmów. filozofia jedności i wielości jest piękna ale w praktyce bioenergoterapeuty to wygląda tak - wchodzę do gabinetu, jest klient, jest problem, jest pole energetyczne. i ta filozofia albo pomaga mi działać lepiej albo nie pomaga. i z mojego doświadczenia - pomaga ale nie jako teoria, tylko jako postawa ciała niemal dosłownie

dobra, nie odpuszczę tego co pytała Honoratka o zastosowanie praktyczne bo myślę że to jest ważna gałąź dyskusji którą gdzieś zostawiliśmy. z mojej perspektywy astrologia daje konkretną praktykę rozumienia jedności w wielości - każda planeta, każdy znak to aspekt jednego pola ale z inną jakością. czytanie horoskopu to właśnie uczenie się rozpoznawania jak jedno pole manifestuje się różnie w różnych punktach czasu i przestrzeni. może za bardzo kombinuję

@Zawilcowa62 ogólnie tak, ale uważaj na uproszczenie. panteizm mówi że bóg i wszechświat to to samo, ale to nie to samo co "bóg jest w każdej rzeczy" (to jest panenteizm) ani to samo co "bóg jest wszystkim jednakowo" (to byłby prosty monizm). Spinoza, który jest chyba najważniejszym filozofem panteizmu, rozróżniał to dość precyzyjnie. czakry jako metafora jest ok ale nie daj sie zbyt szybko zadowolić prostą analogią

Melania, ale "przepływ zamiast struktury" to też jest opis. też tworzy podział. problem nie jest w tym że używamy pojęć, problem jest w tym że mylimy pojęcia z rzeczywistością którą opisują. to jest błąd który popełniają i mistycy i filozofowie. i mapa to nie jest terytorium, tak, wiemy, ale bez mapy idziemy na oślep - to też nie jest ideał

o rany, oriona zadała pytanie które mnie bardzo blisko dotyczy. z mojej praktyki - tak, robi różnicę, ale nie tak jak się spodziewasz. nie chodzi o to że "mysle o jedności podczas rytuału". chodzi o to że nie ma granicy między mną a tym co przywołuję. jeśli rozumiem że jestem tym samym co ta energia to rytuał jest inny niz jeśli mysle że "ciągnę coś do siebie z zewnątrz". nie mam pewności czy to panteizm jako filozofia, ale jako postawa - tak

@Zawilcowa62 z mojgo doswiadczenia - nie da się tego wywołać na żądanie i to jest właśnie sedno. jak bardzo chcesz zeby "kliknęło" to właśnie to chcenie ci przeszkadza. to brzmi jak banał ale serio tak to działa. najlepsze co możesz zrobić to po prostu regularnie cos robic, medytacja, obserwaja, praca z ciałem - i nie czekać na ten moment.

Zawilcowa, nie chcę gasić entuzjazmu, ale "wywoływanie przebudzenia" to jest dokładnie ta kategoria obiecanych skrótów które nie działają tak jak się spodziewasz. i nawet jak coś się wydarzy, to niekoniecznie będzie to co myślisz. to nie jest zarzut do ciebie, to jest po prostu cos czego trzeba być świadomym przed szukaniem techniki na skróty