Śniło mi się ostatnio coś, co do tej pory nie daje mi spokoju. Stałem przed ścianą, na której był cień — mój własny, ale jakby głębszy niż powinien być. Nie płaski, tylko jakby wchodzący w ścianę. I w pewnym momencie zrobiłem krok w jego stronę i... wszedłem. Nie w ścianę fizycznie, ale w to miejsce za cieniem. Było tam inne światło, inne powietrze, zupełnie inny oddech przestrzeni. Kiedy się obudziłem, miałem wrażenie, że wróciłem z podróży, a nie że po prostu otworzyłem oczy. Czy ktoś miał coś podobnego? Zastanawiam się, czy cienie w snach to nie są jakieś cienkie miejsca między wymiarami.
To co opisujesz z tym wejściem w głąb cienia — to mnie zatrzymało. Mam jedno pytanie: czy ten cień był twój, czyli pokrywał się z twoją sylwetką, czy może był trochę inaczej proporcjonowany albo stał pod innym kątem niż ty?
@Salomea63 Dobra obserwacja, bo rzeczywiście był trochę nie tak. Mój cień powinien padać w prawo, bo światło było z lewej, a ten był wprost przede mną — jakby bez źródła. I był odrobinę szczuplejszy niż ja. Nie wiem czy to istotne, ale teraz jak o tym piszę, to mam gęsią skórkę.
Cień bez źródła światła to jeden z bardziej znaczących symboli w interpretacji snów. Niektóre tradycje mówią, że taki cień to nie twoje odbicie, ale coś z drugiej strony, co przybiera twoją formę żeby pokazać, że przejście jest dla ciebie dostępne. Pytanie jest takie — co czułeś wchodząc? Strach, spokój, ciekawość?
@Frania86 Spokój. I to mnie najbardziej dziwi, bo z natury we snach reaguję lękiem na wszystko dziwne. A tu wręcz coś mnie ciągnęło do przodu. Jakby tamta strona była znajoma.
To z tym pokojem przy przekraczaniu — to jest bardzo konkretny sygnał. Strach jest zazwyczaj reakcją ego, które czuje, że traci kontrolę. Spokój sugeruje, że głębsza część ciebie wiedziała dokąd idzie. Mam pytanie do ciebie: czy po drugiej stronie cienia było coś, kogoś, jakiś kształt czy tylko przestrzeń?
@Nekromantka Przestrzeń. Ale nie pusta — raczej jak pomieszczenie bez ścian. I jakieś odległe światło, które nie miało źródła, ale rozchodziło się równomiernie ze wszystkich stron jednocześnie. Żadnej postaci, żadnych głosów. Tylko ta obecność miejsca.
Przepraszam że się wtrącę, ale chcę się upewnić czy dobrze rozumiem — mówisz, że fizycznie wszedłeś w ścianę czy to był bardziej taki ruch wewnętrzny, jakbyś się przeniósł nie ruszając ciałem?
@Zorza69 Dobre pytanie, bo sam nie wiem jak to opisać. Ciało zrobiło krok, ale nie poczułem ściany. Ruch był fizyczny w śnie, ale efekt był jak teleportacja — jednocześnie zrobiłem krok i już byłem po drugiej stronie. Bez oporu.
Cień jako próg — to jest bardzo stary motyw. W wielu kulturach cień człowieka traktowany był jako coś więcej niż odbicie, jako część duszy, która jest bliżej świata duchów. Numerologicznie ciekawe byłoby sprawdzić datę tego snu, bo przejścia przez cień często pojawiają się w momentach, gdy człowiek jest na progu jakiejś wewnętrznej zmiany. Ale wracając do samego snu — ile mniej więcej trwało to po tamtej stronie?
@Perzyna Wydawało mi się, że długo. Stałem i chłonąłem to miejsce. Ale przebudzenie było nagłe, bez żadnego powrotu przez cień — po prostu nagle byłem w łóżku. Data snu to był początek miesiąca, tuż przed nowiem.
Nów to czas, kiedy zasłona między światami jest cienka — wiele tradycji to potwierdza. Taki sen tuż przed nowiem mógł być właśnie oknem. Nie przypadkowym błądzeniem.
Ja nigdy czegoś takiego nie śniłam i szczerze nie wiem czy bym chciała, ale jestem ciekawa — czy jak wróciłeś do snu następnej nocy, to ten cień albo to miejsce pojawiły się znowu?
@Balbina_75 Nie, nie wróciłem do tego samego miejsca. Ale od kilku nocy śnię o ścianach — różnych, w różnych pomieszczeniach. Jakbym szukał właściwej. I w każdej jest jakiś cień, ale żaden nie ma tej samej głębi co tamten.
To szukanie kolejnych ścian to jest dla mnie ważny szczegół. Może tamto przejście nie było jednorazowe i coś po drugiej stronie nadal jest dostępne, tylko nie trafiasz na właściwy punkt wejścia? Albo — i to też możliwe — twoja świadomość przetwarza tamto doświadczenie i odtwarza warunki próbując je zrozumieć.
Jest jeszcze trzecia opcja, którą warto rozważyć. Cień może nie być miejscem ani portalem, tylko twoją własną psyche, która pokazuje ci coś, czego jeszcze nie integrujesz. W tradycji jungowskiej cień to te części nas, których nie akceptujemy albo nie widzimy. Wejście w niego mogło być aktem integracji, a nie podróżą do innego wymiaru. Nie mówię, że tak jest — mówię, że oba odczyty są możliwe i nie wykluczają się.
@Zengui Myślałem o tym. Ale mam z tym kłopot — przy integracji psychologicznej spodziewałbym się jakiegoś konfrontacji, czegoś trudnego. A tam było tylko spokojne światło i przestrzeń. Bardziej jak poczekalnia niż wewnętrzna przeprawa.
To akurat może być właśnie etap po konfrontacji. Poczekaj — czy w ostatnim czasie miałeś jakiś przełom, coś co zamknąłeś albo odpuściłeś? Bo to 'spokojne miejsce po przejściu' brzmi jak przestrzeń tuż po jakimś rozliczeniu z sobą.
Mnie bardziej interesuje ten aspekt z cieniami na kolejnych ścianach. Jeśli to byłoby czysto psychologiczne, to zazwyczaj sen po prostu wraca w tej samej formie albo eskaluje. A tu masz wędrówkę — szukasz czegoś konkretnego. To bardziej brzmi jak instrukcja niż przetwarzanie.
Słucham tej rozmowy od początku i mam jedno skojarzenie, które może być z innej beczki, ale może nie. W runach jest Isa — lód, zatrzymanie, lustro. I Thurisaz — próg, przejście przez coś ostrego. Cień bez źródła, który zaprasza a nie straszy — to może być właśnie taki runiczny próg. Nie mówię żeby to jakoś aplikować, tylko że ten obraz jest bardzo archetypowy i pojawia się w wielu systemach.
@Filomena_67 Thurisaz jako próg — to mnie zatrzymało. Bo rzeczywiście ten cień nie był miękki, nie był mglisty. Był ostry, jakby wyraźniej narysowany niż wszystko wokół niego. I ten krok przez niego był... momentalny. Bez stopniowania.
Właśnie ten brak stopniowania jest dla mnie kluczowy. Thurisaz nie jest przejściem łagodnym — to jest cięcie. Albo jesteś po tej stronie, albo po tamtej. Czy po przebudzeniu miałeś poczucie, że coś się zamknęło? Nie znikło, ale zamknęło — jak drzwi za tobą?
@Filomena_67 Tak. Dokładnie tak. Nie żal, nie strata — po prostu coś za mną zostało i nie ma potrzeby wracać. Nie myślałem o tym w tych słowach, ale teraz jak to czytam, to jest precyzyjne.
Wracam do tego, o czym mówiłem wcześniej — bo mnie ta odpowiedź Erazma tylko bardziej przekonuje do mojej interpretacji. 'Coś zostało za mną i nie ma potrzeby wracać' brzmi jak odpuszczenie czegoś konkretnego. Nie jak wyjście przez portal w inny świat, tylko jak zamknięcie rozdziału. To nie wyklucza innych odczytań, ale warto to wziąć pod uwagę zanim pójdziemy w kierunek czysto metafizyczny.
@Zengui A dlaczego to musi być jedno albo drugie? Zamknięcie rozdziału i przejście przez cienkie miejsce nie są sprzeczne. Czasem właśnie w momentach osobistego przełomu zasłona jest cieńsza — bo emocje, które uwolniliśmy, przestają nas trzymać po tej stronie.
Mam pytanie do całej tej rozmowy o progach i przejściach — czy ktoś z was w ogóle próbował wrócić do takiego miejsca świadomie? Nie przez zwykły sen, ale przez medytację albo intencję przed zaśnięciem? Ciekawi mnie czy te miejsca są powtarzalne.
@Salomea63 Próbowałam kilka razy przy podobnych snach — z różnym skutkiem. Intencja przed snem działa u mnie na tyle, że trafiałam w okolice podobnego klimatu, ale nigdy dokładnie w to samo miejsce. Jakby wejście się przesunęło. Może to normalne dla takich przestrzeni — że nie mają stałych koordynatów?
Też mam pytanie, bo śledzę ten wątek od początku i jedna rzecz mnie nurtuje. Erazm, mówiłeś że cień był szczuplejszy od ciebie. Czy to może być ważne — że to nie było twoje własne odbicie, tylko coś, co wyglądało jak ty, ale nie było tobą? Bo to by zmieniało interpretację chyba dość mocno.
@Blazej76 Myślałem o tym. I nie wiem czy to był ktoś inny, czy po prostu mój cień 'bez wagi' — cień duszy a nie ciała. Czytałem gdzieś, że cień astralny bywa smuklejszy, pozbawiony ciężaru materii. Ale przyznam że nie jestem pewien czy sam to wymyśliłem czy to prawdziwa tradycja.
To jest prawdziwa tradycja — cień jako odpowiednik duszy pojawia się w wielu kulturach, od egipskiego ka przez słowiańskie przekazy o sobowtórze aż po nowożytną kabałę. Szczuplejszy, bo lżejszy. Ciekawa jest ta data przy nowie — numerologicznie nów to zerowanie, ale też moment największej przepuszczalności. Jakby pomiędzy starym a nowym cyklem była szczelina.
@Perzyna Czekaj, przepuszczalność przy nowie — to jest coś, co rozumiem intuicyjnie, ale chciałabym żebyś to rozwinęła. Czy chodzi o to, że w tym momencie cyklu granica między tym co fizyczne a tym co duchowe jest po prostu cieńsza? Bo to by tłumaczyło dlaczego ten sen był taki wyraźny.
@Zorza69 Dokładnie o to chodzi. Nów to punkt zerowy — księżyc nie świeci, ciemność jest pełna, i w tej ciemności coś, co normalnie jest przysłonięte, staje się widoczne. Wiele tradycji pracuje z nowiem jako momentem 'cienkiej zasłony' — nie tylko Samhain, ale każdy nów ma ten potencjał, choć w różnym natężeniu zależnie od znaku.
Dodam od siebie — nów w konkretnym znaku zodiaku bardzo wpływa na to, jakie przejście jest aktywowane. Nów w znakach ziemskich to przejścia przez materię, przez formę. W znakach wodnych — przez emocje i podświadomość. Erazm, wiesz może w jakim znaku był ten nów?
@Fela73 Szczerze nie sprawdzałem. Muszę to popatrzeć, ale teraz nie mam pod ręką. Jak znajdę, napiszę.
A mnie ciekawi zupełnie inna rzecz — to że śnisz teraz o ścianach i szukasz tej właściwej. Czy te ściany wyglądają jakoś konkretnie? Inne materiały, inne pomieszczenia? Bo zastanawiam się czy może podświadomość szuka konkretnych warunków, nie tylko miejsca.
@Balbina_75 Różne. Jedna była kamienna, zimna, trochę jak piwnica. Jedna wyglądała jak zwykła biała ściana mieszkalna. Był też korytarz, długi, z cegły. W każdym jest cień, ale żaden nie ma tej samej... gęstości? Tamten cień miał głębię, a te wyglądają płasko.
Ta różnica w gęstości jest kluczowa. Jakbyś mówił, że tamto miejsce miało wymiar, a te kolejne są tylko dwuwymiarowe. Może właściwy cień nie pojawia się kiedy go szukasz, tylko kiedy przestajesz szukać? Pamiętam podobną rozmowę o miejscach astralnych — że można do nich wracać, ale nie przez siłę woli, tylko przez gotowość.
@Salomea63 To jest ciekawe rozróżnienie, ale chcę dopytać — bo 'gotowość' to bardzo ogólne słowo. Co konkretnie rozumiesz przez gotowość w tym kontekście? Emocjonalną? Energetyczną? Czy po prostu brak oczekiwań?
@Zengui Myślę, że wszystkie trzy jednocześnie, ale przede wszystkim to ostatnie. Oczekiwanie zamyka. Jak idziesz spać z myślą 'dziś wrócę tam', to jesteś w trybie szukania, a nie odbierania. A takie miejsca chyba same wybierają moment.
To co mówi Salomea ma sens, ale mam inne pytanie do Erazma — te ściany ze snów po tamtym przejściu, czy budzisz się z nich z poczuciem niedosytu, jakbyś czegoś nie dokończył? Czy może bardziej z neutralnym 'no, nie tym razem'? Bo to by mówiło czy to jest poszukiwanie z lęku czy z ciekawości.
@Nekromantka Raczej niedosyt. Nie frustracja, ale takie poczucie że to nie był właściwy moment. Jakby ktoś pokazał ci drzwi, a potem okazało się że to dekoracja. Ale co ciekawe — nie budzę się z poczuciem że szukam. Bardziej jakbym czekał.
To rozróżnienie między szukaniem a czekaniem jest bardzo ważne i myślę że dotyczy nie tylko snów. Erazm, czy masz jakiś rytuał przed snem teraz? Albo coś co robisz inaczej niż przed tamtym snem?
@Zorza69 Nic specjalnego. Właściwie to tamten sen zdarzył się w nocy kiedy nic nie planowałem — zasnąłem nad książką, bez intencji, bez przygotowania. Może to właśnie ten brak przygotowania był kluczowy.
Zasnął nad książką bez intencji — i to akurat wtedy. To się zdarza częściej niż myślisz. Czakra trzeciego oka bywa bardziej aktywna właśnie kiedy umysł jest zmęczony i nie broni dostępu. Nie pytam o to złośliwie, ale — nad czym konkretnie zasnąłeś? Treść mogła mieć znaczenie.
@Frania86 Nad starą książką o symbolice średniowiecznej architektury. Nie ezoterycznej — akademickiej. Ale teraz jak pytasz, to pamiętam że czytałem akurat rozdział o niszach w kaplicach i o tym, że cienie w romańskich kościołach były traktowane jako obecność, nie jako brak światła. Może to coś uruchomiło.
Cień jako obecność, nie jako brak — to jest klucz do całego tego snu, tylko że nie musiałeś go szukać w ezoteryku. Romańska architektura była budowana z pełną świadomością symboliczną, te nisze i wnęki nie były przypadkowe. Erazm, czy pamiętasz czy w tym śnie cień miał własne źródło światła, czy po prostu był głębszy od ściany?
@Perzyna To trudne pytanie. Nie świecił, ale nie był ciemny jak reszta. Miał taką... wewnętrzną widoczność? Jakby sam w sobie dawał wystarczająco dużo żeby widzieć co jest w środku, bez zewnętrznego źródła.
@Perzyna I teraz mam pytanie do ciebie — jeśli to ma związek z romańską tradycją symboliczną, to czy uważasz że Erazm mógł w tym śnie sięgnąć do jakiegoś kolektywnego zapisu? Coś w rodzaju pamięci zbiorowej zakodowanej w architekturze, którą czytał przed snem?
@Nekromantka Tak, to mnie właśnie uderzyło. Numerologicznie data ma swoje znaczenie, ale jeszcze ciekawsze jest to że treść do której umysł miał dostęp tuż przed zaśnięciem mogła być kluczem do konkretnego wymiaru symbolicznego. Nie wiem czy to 'pamięć zbiorowa' w sensie Junga czy coś bardziej dosłownego — ale ta wewnętrzna widoczność, którą opisuje Erazm, to coś zupełnie innego niż zwykły cień.
Muszę tu wejść z pytaniem — bo rozmowa robi się coraz bardziej spekulatywna. Erazm zasnął nad książką. Mózg przetworzył treść. Sen odwzorował symbole z czytanego tekstu. Gdzie dokładnie widzicie granicę między tym wyjaśnieniem a przejściem przez wymiar? Bo ja tej granicy nie widzę w tym co zostało opisane.
@Zengui Ale czemu ta granica musi być widoczna? Może właśnie tak działają te przejścia — przez to co czytasz, przez zmęczenie, przez przypadkowy moment. Nie musi być rytuał żeby coś było prawdziwe, chyba?
@Balbina_75 Nie twierdzę że musi być rytuał. Twierdzę że sam fakt że sen pasuje do treści przeczytanej książki to dość oczywiste wyjaśnienie i zanim pójdziemy w stronę wymiarów, warto się przy nim zatrzymać. Pytanie do Erazma: czy były w tym śnie elementy których nie było w tej książce? Coś zupełnie nowego?
@Zengui Tak. Poczucie ciepła po tamtej stronie — a w książce nie było mowy o ciepłej stronie cienia. I to że przeszedłem przez cień, a po drugiej stronie była przestrzeń, nie ściana. Książka opisywała nisze jako zamknięte, płytkie. Tamto nie było płytkie.
Ciepło po tamtej stronie — to mnie zatrzymało. W kontekście snów o zaświatach ciepło pojawia się stosunkowo rzadko, częściej jest neutralność albo chłód. Czy to ciepło przypominało coś konkretnego — słońce, dom, ludzką obecność?
@Salomea63 Ludzką obecność. Nie widziałem nikogo, ale miałem poczucie że coś tam jest. Coś świadomego. Nie wiem czy to dobre słowo.