Słuchajcie, wracam do swojego pierwotnego pytania bo chyba teraz mam szerszy obraz. Zacząłem od tego czy można robić rytuał pięć minut przed snem i wyszło na to że nie chodzi o minuty, ale o stan. I że ten stan przejścia między jawą a snem, ta hypnagogia o której mówiliście, może być wręcz tym momentem kiedy rytuał trafia najgłębiej. Czyli paradoksalnie pięć minut przed snem, jeśli jesteś spokojny i schodzisz naturalnie, może być lepsze niż godzina wcześniej z pełną głową myśli?
To całkiem logicznie podsumowane, ale z jednym zastrzeżeniem - ten stan przejścia jest niepowtarzalny i trudny do kontrolowania. Jeśli zaczniesz go 'łapać' zbyt intencjonalnie, możesz się wybudzić albo wpaść w zwykłe zamyślenie. To nie jest coś co się ustawia jak budzik. Mam wrażenie że najlepsze warunki to te które przytrafiają się naturalnie, a nie te które próbujesz zainscenizować.
Przeczytałam całą tę rozmowę i mam jedno pytanie na końcu - czy jeśli robię rytuał wcześniej wieczorem, powiedzmy dwie godziny przed snem, i potem nie oglądam telefonu ani nic rozpraszającego, to czy ta przestrzeń spokoju przed snem też jakoś przedłuża działanie rytuału? Czy chodzi wyłącznie o moment tuż przed zaśnięciem?
@Dziunia56 To dobre pytanie i rzadko ktoś je tak formułuje. Dwie godziny przed snem, bez telefonu, bez bodźców - to nie jest tylko 'cisza przed snem'. To aktywna przestrzeń, w której intencja ma czas żeby się osadzić zanim przejdziesz w stan nieświadomości. Różnica między zrobieniem rytuału i pójściem od razu w ekran a zrobieniem rytuału i zostawieniem ciszy jest spora, przynajmniej z mojego doświadczenia.
@Wieszczbita.x Czyli rozumiem że ta cisza po rytuale jest jakby jego kontynuacją? Że intencja 'pracuje' zanim zaśniesz, a nie tylko w momencie samego rytuału?
@Wieszczbita.x To co mówi Wieszczbita.x zgadza się z tym jak ja to odczuwam. Rytuał nie kończy się w momencie zgaszenia świeczki. Przynajmniej ja tak tego nie traktuję. Ta chwila po - bez rozpraszania, bez rozmów, bez scrollowania - to jest chyba ważniejszy etap niż sam rytuał.
@Amulecja A co konkretnie się wtedy dzieje według ciebie? Bo mówisz 'pracuje' ale to dość ogólnie. Czy chodzi o to że po prostu jesteś bardziej skupiona na intencji, czy myślisz że to coś więcej?
@Telepata84 Wracam trochę do tego co mówił Telepata84 o stanie między jawą a snem. Próbowałam się skupić na intencji podczas zasypiania i za każdym razem albo się wybudzałam z wysiłku, albo po prostu zasypiałam i traciłam jakąkolwiek kontrolę. Jak on w ogóle to robi?
@Sodalitka86 Uczciwie mówiąc to nie jest coś co się robi celowo w pełnym sensie. Raczej pozwalam sobie zasypiać ale trzymam jedną myśl, jeden obraz albo jedno zdanie z intencją. To nie jest kontrola, bardziej takie 'puszczanie w kierunku'. Jak za mocno się skupię to się wybudzam, masz rację.
Mam wrażenie że ta dyskusja dotknęła czegoś ważnego, ale wszyscy trochę chodzimy wokół tego bez nazwy. Ten czas po rytuale, przed snem, bez bodźców - to chyba jest po prostu stan w którym umysł jeszcze przetwarza ale już nie analizuje. I może właśnie o to chodzi, żeby intencja trafiła w ten tryb, a nie w tryb 'myślę o trzydziestu rzeczach naraz'.
@Begonia Czyli to nie tyle pora czy liczba minut, co to w jakim stanie głowy jesteś po rytualne? Czy dobrze rozumiem?
Dokładnie i to jest chyba clue całego wątku, do którego Ignaś86 nas nieświadomie doprowadził. Pytanie o czas okazało się pytaniem o stan. A stan przed snem jest po prostu statystycznie bardziej sprzyjający, bo rzadziej jesteś wtedy w trybie rozwiązywania problemów. Ale to nie jest reguła, tylko pewna tendencja.
@Ludka A co jeśli ktoś właśnie wieczorami ma głowę pełną myśli? U mnie to jest najgorszy moment doby pod względem spokoju. Zrobiłam rytuał wieczorem i miałam wrażenie że myślę o pięciu rzeczach jednocześnie. Chyba to nie zadziałało zbyt dobrze.
@Eliksiryna Ja miałam podobnie przez długi czas. W końcu zaczęłam robić krótką medytację przed rytuałem, żeby w ogóle wejść w jakiś spokójniejszy stan. Bez tego rytuał był jakby pusty w środku - szłam przez kroki ale głowa była gdzie indziej. Może problem nie jest w porze, tylko w tym co jest przed rytuałem, nie po nim?
@Zywiena73 I ta medytacja faktycznie pomagała? Ile czasu zajmuje coś takiego? Bo ja nie umiem medytować, serio, po pięciu minutach zaczynam planować listę zakupów.
@Eliksiryna Haha, lista zakupów to klasyk. Mnie to też dopadało. Zaczęłam od bardzo prostych oddechów, dosłownie pięć głębokich wdechów z nastawieniem 'teraz zostawiam wszystko co było'. Nie musi to być długie. Ważne żeby był jakiś sygnał dla siebie że zaczynasz co innego.
Ta technika ma zresztą konkretną nazwę w tradycji zachodniej - hypnopompia i hypnagogia były opisywane przez Fredericka Myersa już w XIX wieku, jeszcze zanim psychologia snu stała się formalną dziedziną. Myers uważał że to okno na to co nazywał 'subliminalnym ja'. Niezależnie co myślimy o jego teoriach, ten stan jest dziś dobrze zbadany jako moment wzmożonej aktywności wyobraźni i obniżonej krytyczności.
@Pentaklista80 Ale to znaczy ze kazdy to moze robic, tak? Nie trzeba byc 'przygotowanym' w jakiś specjalny sposob? Bo brzmi jak cos zaawansowanego ale jakos naturalnego jednoczesnie.
@Wandalena Każdy przez to przechodzi każdej nocy, pytanie tylko czy to zauważasz. Ten stan jest naturalny, nie wymaga żadnych szczególnych przygotowań. Ale żeby go świadomie wykorzystać przy pracy z intencją, potrzeba trochę cierpliwości żeby go rozpoznać bez natychmiastowego budzenia się albo odpływania w sen.
Mam pytanie może z zupełnie innej strony - skoro ten stan hypnagogii jest tak istotny, to dlaczego rytuały robi się przy pełnej świadomości ze świeczkami i wszystkim? Dlaczego nie zrobić po prostu intencji przed snem bez całego rytuału jeśli ten stan ma takie znaczenie?
@Jaryla To jest naprawdę dobre pytanie i nie ma na nie jednej odpowiedzi. Rytuał z przedmiotami, świeczką, słowami pełni inną funkcję - angażuje zmysły i przez to zakotwicza intencję w ciele, nie tylko w głowie. Stan hypnagogii to inne okno. Oba mogą się uzupełniać, ale to nie to samo. Można powiedzieć że rytuał sieje, a stan przejścia podczas zasypiania to moment kiedy ziemia jest szczególnie miękka.
To zdanie z tą miękką ziemią zostaje mi w głowie. Bo właściwie moje pytanie z początku wątku było o timing, a teraz mam wrażenie że chodzi o coś zupełnie innego - o sekwencję stanów. Rytuał jako jedno, cisza po jako drugie, a samo zasypianie jako trzecie. I te trzy rzeczy razem to może być coś innego niż każda z osobna.
Właśnie to jest dla mnie największy wniosek z tej rozmowy - że nie ma jednej odpowiedzi na 'kiedy', ale jest odpowiedź na 'jak i po czym'. Dziękuję wszystkim, naprawdę, bo zaczęłam to czytać z najprostszym pytaniem czy mogę robić rytuał przed snem i teraz myślę o tym zupełnie inaczej. Ciekawa jestem czy ktoś próbował celowo połączyć wszystkie te etapy jako całość i co z tego wyszło.
No to Nelka ładnie podsumowała, ale mnie zostaje jedno pytanie na które nikt wprost nie odpowiedział - czy sekwencja rytuał-cisza-zasypianie działa inaczej w zależności od fazy księżyca? Bo jeśli mówimy o stanie umysłu i podatności podświadomości, to faza może to albo wzmacniać albo właściwie nic nie zmieniać i chciałbym wiedzieć co kto myśli.
@Pentaklista80 To jest pytanie które można rozłożyć na kilka warstw. Jeśli chodzi o sam sen i hypnagogię, to faza księżyca raczej nie zmienia mechanizmu wchodzenia w ten stan. Ale jeśli pytasz o energię intencji w sensie tradycji rytualnych, to tutaj są różne podejścia i nie ma jednej spójnej odpowiedzi nawet wewnątrz różnych szkół.
@Wieszczbita.x A które tradycje w ogóle łączą fazę księżyca z porą zasypiania? Bo znam podział na księżyc rosnący i malejący przy rytuałach miłosnych, ale nigdy nie słyszałam żeby ktoś mówił konkretnie o tym że noc jest lepsza niż dzień w kontekście fazy.
Ja zawsze myslalem ze ksiezyc w pelni to jest ten najlepszy moment na wszystko i juz. A tu wychodzi ze to bardziej skomplikowane? Moze ktos wyjasnic bo sie troche gubię
@Wandalena Pełnia to nie jest 'najlepszy czas na wszystko', to mit który chyba pochodzi stąd że pełnia jest najbardziej widowiskowa więc ludzie ją zapamiętują. W rzeczywistości to zależy co chcesz osiągnąć. Przy rytuałach miłosnych księżyc rosnący jest tradycyjnie kojarzony z przyciąganiem, a pełnia z kulminacją i wzmocnieniem tego co już jest. Jeśli chcesz coś zaczynać od zera, pełnia niekoniecznie jest najlepszym momentem.
Dobra, ale wróćmy na chwilę do sedna - bo ta rozmowa trochę poszła w stronę księżyca, a mnie nadal zastanawia coś bardziej praktycznego. Zakładając że robię rytuał wieczorem i potem staram się nie rozpraszać przed snem, to ile mniej więcej czasu powinno minąć między zakończeniem rytuału a faktycznym kładzeniem się spać? Czy to ma jakieś znaczenie w ogóle?
Na to pytanie nie da się odpowiedzieć w minutach, szczerze. Przynajmniej ja nie potrafię. To zależy od tego w jakim stanie jesteś po rytualne. Raz zajmuje mi to kwadrans, raz siedzę w tej ciszy dużo dłużej bo czuję że coś jeszcze się układa. Jak zaczynam myśleć o jutrze, wiem że to za wcześnie.
@Amulecja To ciekawe że mówisz 'coś się układa' - jak to rozpoznajesz? To jest jakieś konkretne odczucie fizyczne, czy bardziej taki spokój w głowie? Pytam bo próbowałam wyczuć podobny moment u siebie i nie wiedziałam na co właściwie zwracać uwagę.
@Sodalitka86 U mnie to jest taki moment kiedy oddech sam się wyrównuje bez żadnego wysiłku i przestaję chcieć cokolwiek sprawdzać w telefonie. To brzmi banalnie ale naprawdę czuję różnicę między tym że 'czas iść spać' a tym że 'teraz mogę iść spać'. Trudno to opisać inaczej.
Czyli w sumie nie ma żadnej konkretnej reguły i każdy musi wypracować swój własny sygnał? Trochę mnie to frustruje bo szukałam czegoś bardziej uchwytnego. Chociaż z drugiej strony rozumiem, każdy jest inny.
@Eliksiryna Może nie ma reguły co do czasu, ale jest reguła co do kierunku - od aktywności do spokoju, nie odwrotnie. Jeśli po rytuale masz ochotę sprawdzić telefon, odpisać na wiadomość, zjeść coś - to znaczy że jesteś jeszcze w trybie działania. Moment do snu to nie jest decyzja, on po prostu przychodzi. Może to jest ten sygnał którego szukasz.