I to jest sedno problemu, które wcześniej przewijało się tu w kilku postach. Nie chodzi o technikę, tylko o stan wyjściowy. Jak całe życie jest zorganizowane wokół jednej osoby, to każda praktyka, nawet najczystsza, będzie tym nasiąkała. Dlatego Agatha.1 wcześniej pisała o ruchu, spacerach, rozmowach. To nie jest unik od ezoteryki, tylko sposób na odbudowanie życia poza tym jednym punktem.
@Pelagiusza86 dokładnie o to mi chodziło. Najpierw życie, potem praktyka. Jak Marzanka odbuduje codzienność, w której są też inne rzeczy oprócz tej osoby, to dopiero wtedy oddech będzie miał gdzie wylądować. Teraz on nie ma na czym usiąść, bo cała przestrzeń wewnętrzna jest zajęta. To trochę jak próba sprzątania pokoju, w którym nie ma podłogi, tylko same meble.
@Agatha.1 to obrazowe porównanie, ale mam pytanie. Czy w takim razie te kilka tygodni bez praktyki, o których wcześniej była mowa, to powinno być całkowite zero ezoteryki, czy można robić rzeczy zupełnie niezwiązane z tą sytuacją, np. wróżby na inne tematy, prace z czakrami, cokolwiek?
@KiraK rzeczy niezwiązane jak najbardziej. Chodzi o odcięcie tej konkretnej linii, nie o totalny detoks. Jak Marzanka lubi karty, może ciągnąć je na pytania o pracę, zdrowie, plany. Byle nie na tę osobę i nie na uczucia. To rozluźnia napięcie wokół jednego tematu, a jednocześnie nie odbiera całej praktyki.
A skąd właściwie wiadomo, że po tych kilku tygodniach człowiek jest już gotowy wrócić do tematu? Bo to brzmi jakby trzeba było mieć jakiś wskaźnik, ale nikt nie powiedział jaki konkretnie. Czy to chodzi o sen bez tej osoby, czy o brak ścisku przy myśli, czy coś jeszcze innego?
@Onufry04 u mnie sygnałem zawsze był sen. Konkretnie taki moment, kiedy ta osoba pojawia się w śnie jako postać drugoplanowa, a nie główna. Mózg ją wtedy traktuje jak każdą inną znajomą twarz, bez emocjonalnego wybijania. Jak to się dzieje regularnie przez dwa, trzy tygodnie, to znaczy, że temat osiadł na właściwym miejscu i można wracać do pracy z intencją, jeśli się chce.
@Wrotycz to ciekawe kryterium, bo dotyczy snu, a nie jawy. Czyli sygnał gotowości przychodzi z miejsca, którego nie kontrolujemy świadomie. To by tłumaczyło, dlaczego ludzie się mylą co do swojej gotowości, jak Marzanka z tym testem Klimci. Na jawie wmawiamy sobie różne rzeczy, ale sen pokazuje stan faktyczny.
@Janeczka i to się łączy z tym, o czym mówiliśmy wcześniej, że sny karmią intencję. Skoro sny karmią, to sny też pokazują, kiedy karmienie się skończyło. Działa to w obie strony, więc obserwacja własnych snów jest tu lepszym wskaźnikiem niż jakikolwiek test na jawie. Tylko że trzeba je notować, bo pamięć je wybiela.
Notatnik przy łóżku mam od dawna, tylko zapisywałam głównie te sny z powrotem, bo były najbardziej wyraziste. Reszty nie notowałam, bo wydawała się nieistotna. A teraz się okazuje, że właśnie ta reszta byłaby najważniejsza, bo to ona pokazywałaby, czy ta osoba zaczyna schodzić na drugi plan. Trochę szkoda tych wszystkich zapisanych snów z jednym wątkiem, jak teraz na to patrzę.
i to jest typowy błąd, ja sama go popełniałam. Notujemy to, co najgłośniejsze, a sygnały gotowości są zwykle ciche. Sen, w którym ta osoba mija cię na ulicy i nie odwracasz głowy, jest mniej wyrazisty niż sen, w którym wracacie do siebie, ale to ten pierwszy coś realnie mówi. Spróbuj teraz zapisywać wszystko, nawet fragmenty, których nie pamiętasz dobrze. Czasem jeden szczegół po tygodniu układa się w obraz.
@Agatha.1 a co jeśli ktoś prawie nie pamięta snów? Bo nie każdy je tak łapie. Mam znajomą, która budzi się z poczuciem, że coś jej się śniło, ale konkretów zero. Ona w takiej sytuacji jak ma rozpoznać, że ścisk po rytuale puścił i można wracać?
@Norbert76 wtedy idzie się po sygnałach z ciała na jawie, nie ze snów. Jak ktoś nie ma dostępu do materiału sennego, sprawdza się jak reaguje na bodźce związane z tą osobą. Piosenka, która leciała kiedyś w aucie, miejsce, w którym się spotykaliście, imię w rozmowie kogoś innego. Jak ciało nie skacze, tylko rejestruje to jako informację, to znaczy, że napięcie spadło. Tylko tu uwaga, bo niektórzy mylą odrętwienie z gotowością, a to są dwie różne rzeczy.
A jak odróżnić odrętwienie od gotowości? Bo szczerze mówiąc ostatnio złapałam się na tym, że przez chwilę było mi obojętnie, jak ktoś wspomniał jego imię, i pomyślałam o, chyba mi przechodzi. A potem w nocy nie mogłam zasnąć i wszystko wróciło. Czyli to chyba nie była gotowość tylko właśnie to odrętwienie?
Odrętwienie ma to do siebie, że jest płaskie. Nie ma w nim ani plusa, ani minusa, jest po prostu pustka i potem nocą to wraca z dubeltówki, dokładnie tak jak opisujesz. Gotowość ma w sobie spokój, ale nie pustkę. Czyli słyszysz imię, rejestrujesz, że ta osoba istnieje, masz wobec niej jakieś łagodne uczucie albo neutralne, ale nie ma za tym fali w nocy. Jak po dniu obojętności przychodzi noc rozsypki, to znak, że dzienna obojętność była tylko zasłoną. I wtedy faktycznie wracanie do rytuału na tym etapie tylko by tę zasłonę dociążyło.