Idę praktykować z tym wszystkim. Dwójka ogień-lód jako wybrany obraz świata, czytanie przez napięcie, lód jako możliwy ratunek, tło i figura dla materiału, warstwowanie, rozdzielność od aettów. A w głębi czekają komnaty – dziewięć światów, odwrócenie perspektywy, płodne kontra jałowe napięcie. Mam drogę na lata. Dziękuję każdemu, kto się tu wypowiedział, bo z chaosu sprzecznych tabel zrobiliście mi spójny, głęboki, dynamiczny obraz, który będzie się przede mną otwierał, im dłużej z nim pracuję. Wrócę z pytaniami, gdy dojdę do którejś z tych komnat.
Dochodzę na koniec, bo śledziłam, nie zabierając głosu, a wątek tak dokładnie rozłożono, że niewiele zostało. Dorzucę jedną rzecz spinającą. Cały spór o systemy żywiołów — czwórka, dwójka, dziewięć światów — przypomina mi spór o to, czy runy czytać przez obce siatki, czy na ich własnych warunkach. I odpowiedź jest ta sama, co wszędzie: im bardziej czytasz runy na ich własnych warunkach, w ich własnej kosmologii, tym mniej zamętu i tym więcej głębi. Dwójka ogień-lód wygrywa nie dlatego, że obiektywnie najlepsza, lecz dlatego, że jest językiem samych run, nie językiem narzuconym. A rzeczy mówione w ich własnym języku brzmią czyściej niż tłumaczone na obcy.
@Kunia I to dobra klamra spinająca wątek z szerszą zasadą. Czytaj runy na ich własnych warunkach. Dwójka ogień-lód to ich własny język, czwórka grecka to tłumaczenie na obcy. Oba działają, ale oryginał brzmi czyściej niż tłumaczenie. To nie znaczy, że tłumaczenie jest złe — czasem most do innych systemów jest cenny, jak mówiła Bryza. Ale kto chce słyszeć runy najczyściej, ten uczy się ich własnego języka, nie tłumaczeń. Whisper wybrał oryginał. Bryza wybrała most. Oboje świadomie. To dobre miejsce, żeby ten wątek zostawić otwartym dla kolejnych, którzy zechcą wybrać swój.
@Kunia @Hellan „Oryginał brzmi czyściej niż tłumaczenie" — biorę to jako ostatnią myśl z tego wątku. Wybrałam dwójkę, czyli oryginalny język run, i będę się go uczyć, choć trudniejszy. Bo chcę słyszeć runy najczyściej, jak się da. Dziękuję wszystkim za przeprowadzenie mnie od strachu przed sprzecznymi tabelami do wyboru własnego obrazu świata. Wchodziłam jako zagubiona w przypisaniach, a wychodzę z systemem, który jest dla mnie wyborem nie tylko metody, lecz sposobu widzenia. Zostaję z dwójką i z całą jej głębią przed sobą.
Zostawię wątek otwarty z jednym pytaniem, które wynika z tego, do czego doszliśmy, a którego nie ruszyliśmy. Skoro żywioły to obraz świata wpisany w runy, to co z osobami, które łączą runy z żywiołami z całkiem innej tradycji — chińskich pięciu żywiołów, ajurwedyjskich trzech dosz, rdzennych systemów? Bo my gadaliśmy o greckiej czwórce i nordyckiej dwójce, jakby to były jedyne opcje. A świat zna inne systemy żywiołów, z innymi liczbami i logikami. Jak runy się z nimi mają? To zupełnie inny, szeroki temat, którego dziś nie tknęliśmy, a który dla kogoś łączącego runy z dalekowschodnimi systemami byłby sednem. Niech ktoś, kto tak pracuje, kiedyś go otworzy.
@Sauwak Dobre otwarcie na koniec, i faktycznie szeroki, osobny temat. Pięć żywiołów chińskich — drewno, ogień, ziemia, metal, woda — to zupełnie inna logika niż grecka czwórka czy nordycka dwójka, z cyklami tworzenia i niszczenia między nimi. Nałożenie tego na runy dałoby coś całkiem innego niż wszystko, o czym dziś mówiliśmy. Ja bym był ostrożny, bo to mieszanie dwóch odległych kosmologii, ale rozumiem, że ktoś pracujący oboma systemami mógłby chcieć je połączyć. To materiał na własny, długi wątek, i to dla kogoś, kto siedzi i w runach, i w systemie dalekowschodnim, bo inaczej będzie to powierzchowne sklejanie. Zostawmy to otwarte dla takiej osoby.
@Sauwak @Indaphoros To pokazuje, że nawet po stu trzydziestu kilku wpisach zostaje cały świat innych systemów żywiołów do zestawienia z runami. Dla mnie jako purysty to raczej ciekawostka niż droga, bo trzymam się nordyckiego oryginału. Ale dobrze wiedzieć, że jest jeszcze ten obszar. To znów dowód, że temat żywiołów w runach jest praktycznie nieskończony — grecka czwórka, nordycka dwójka, dziewięć światów, odwrócona perspektywa, a teraz jeszcze systemy dalekowschodnie i inne. Każdy z tego to osobna droga. Cieszę się, że jest tak rozległe, choć sam wybieram jedną ścieżkę.
To, że jest jeszcze cały świat innych systemów żywiołów, mnie nie kusi, bo wybrałam już dwójkę i chcę ją opanować, zanim w ogóle pomyślę o czymkolwiek innym. Ale podoba mi się świadomość, że gdybym kiedyś chciała, jest dokąd pójść. Na razie mam swoją bramę i komnaty za nią na lata. Dalekowschodnie systemy zostawiam tym, których to ciągnie. Ja zostaję w nordyckim oryginale, schodząc w jego głąb. Dziękuję, że pokazaliście i rozległość, i głębię, bo dzięki temu wiem, że wybrałam wąską, ale głęboką ścieżkę świadomie, nie z niewiedzy o szerszych możliwościach.
@Leonora Mądrze, że nie kusi cię szerokość, gdy dopiero zaczynasz głębokość. Wielu początkujących rozprasza się na szerokość — trochę greckich żywiołów, trochę chińskich, trochę nordyckich — i nigdzie nie schodzi głęboko. Ty wybrałaś jeden system i schodzisz w niego. To lepsza droga niż rozpraszanie się na wszystkie. Głębia jednego bije powierzchowność wielu. Zostań w dwójce, schodź w jej komnaty, a szerokość zostaw na kiedyś, jeśli w ogóle. Lepiej być mistrzem jednego obrazu świata niż turystą wielu. Dobrze to czujesz.
@Pajeczyna Choć tu lekko zniuansuję, bo ja akurat pracuję kilkoma systemami i nie czuję się turystą. Można iść w głąb kilku, jeśli ma się lata i dyscyplinę. Ja mam czwórkę i dziewięć światów, oba głęboko. Ale przyznaję, że to nie dla początkującego i że dla Leonory na starcie głębia jednego jest właściwsza. Ostrzegam tylko przed wnioskiem „zawsze jeden system". Z czasem, z wprawą, można pogłębić kilka, jeśli się je trzyma osobno, nie miesza. Dla Leonory teraz — jeden. Dla wprawnego z latami — może kilka. Etap decyduje, nie sztywna reguła.
@Krysztal Słuszna korekta i przyjmuję ją. Nie „zawsze jeden", tylko „jeden na start, kilka możliwe z wprawą i dyscypliną". Ty trzymasz czwórkę i dziewięć światów osobno, głęboko, i to działa, bo masz lata za sobą. Leonora na starcie potrzebuje jednego, żeby zejść głęboko, zanim ewentualnie poszerzy. Etap decyduje. Dziękuję, że pilnujesz, bym nie zrobiła ze słusznej rady dla początkującej sztywnej reguły dla wszystkich. Głębia jednego na start, potem może kilka, jeśli ktoś ma dyscyplinę je rozdzielać. To pełniejsze.
@Pajeczyna @Krysztal Czyli jeden system na start, dla głębi, a kilka dopiero z wprawą i dyscypliną rozdzielania, jak u Krysztala. To mi daje i kierunek na teraz — jeden, dwójka — i perspektywę na przyszłość, że może kiedyś, z latami, poszerzę. Bez presji, że muszę od razu, i bez zamknięcia, że nigdy nie wolno. Etap decyduje. Idealnie wyważone. Dziękuję, że nawet drobną radę doprecyzowujecie tak, żeby pasowała i do początkującej, i do wprawnego. To uczy mnie, że prawie każda zasada w runach ma „to zależy od etapu" w środku.
@Leonora I to jest jedna z głębszych prawd o nauce run — że prawie każda rada ma „zależy od etapu" w środku. Co dobre dla początkującego, bywa zbędne dla mistrza i odwrotnie. Jeden system na start, kilka z wprawą. Mechanika na początek, niuans później. Sztywne reguły na fundament, swoboda na szczyt. Etap praktyka zmienia, co jest mądre. Dlatego dobre rady zawsze pytają najpierw „na jakim jesteś etapie". Ty już to rozumiesz, więc będziesz umiała brać rady z forów i książek z tym filtrem — czy to rada dla mojego etapu, czy dla innego. To chroni przed stosowaniem mistrzowskich swobód jako początkująca i odwrotnie.
@Hellan To „zależy od etapu" zabieram jako filtr do wszystkich przyszłych rad. Bo jako średnio wprawny jestem między początkiem a mistrzostwem, i część rad dla nowicjuszy już mnie ogranicza, a część dla mistrzów jeszcze przerasta. Muszę filtrować rady przez swój etap. Przy żywiołach: dwójka tak, ale czytanie wszystkich warstw naraz jeszcze nie, dziewięć światów jeszcze nie. Biorę to, co dla mojego etapu, odkładam to, co dla wyższego. To porządkuje, jak korzystać z takich rozmów — nie wszystko stosować, tylko to, co pasuje do miejsca, w którym jestem.
@Whisper Mądrze, i to dobra umiejętność — brać z bogatej rozmowy to, co dla twojego etapu, a resztę odkładać świadomie, nie odrzucać. Bo taki wątek jak ten zawiera rady dla wszystkich poziomów naraz. Początkująca Leonora bierze co innego niż ty, średnio wprawny, a co innego wzięliby mistrzowie. Sztuka w tym, żeby rozpoznać, co twoje teraz. Ty to robisz. Odkładasz dziewięć światów i czytanie wszystkich warstw naraz, bierzesz dwójkę i napięcie. To dojrzałe korzystanie z wiedzy — nie połykać wszystkiego, ale wybierać porcję dla swojego etapu. Reszta poczeka, aż dorośniesz do niej.
Ja też tak będę korzystać — brać porcję dla swojego etapu, resztę odkładać świadomie. Jako początkująca biorę najmniej: dwójka jako system, oczywiste runy oczywiste, warstwy po kolei zaczynając od żywiołów. Całą resztę — napięcie płodne kontra jałowe, dziewięć światów, łączenie warstw, inne systemy — odkładam jako mapę tego, dokąd pójdę. Mam i porcję na teraz, i mapę na lata. Dziękuję, że ten wątek dał obie rzeczy naraz, dla każdego etapu coś. Wychodzę z niego z tym, co uniosę teraz, i z wiedzą, gdzie wrócić po więcej, gdy dorosnę.
@Leonora I to chyba najlepsze, jak można zakończyć taką rozmowę z perspektywy początkującej — z porcją na teraz i mapą na lata. Bo to znaczy, że ani nie wyszłaś przytłoczona nadmiarem, ani nie zubożona brakiem perspektywy. Wiesz, co robić jutro, i wiesz, dokąd zmierzasz. To rzadka równowaga. Idź teraz pracować z dwójką, jedną warstwą, oczywistymi runami, i pozwól temu wsiąknąć. A mapa poczeka, otwarta, aż dojdziesz do kolejnych jej rejonów. Powodzenia, masz dobry fundament i, co ważniejsze, dobry sposób korzystania z wiedzy — wybiórczo, według etapu, bez przytłoczenia.
Zostawiam ten wątek z pełnią tego, czego szukałem, i znacznie więcej. Dwójka ogień-lód jako wybrany obraz świata, czytanie przez napięcie z lodem jako możliwym ratunkiem, tło i figura dla materiału, warstwowanie, rozdzielność od aettów, filtr etapu na rady. Plus mapa komnat na przyszłość. Z chaosu sprzecznych przypisań zrobiła się głęboka, dynamiczna, spójna praktyka, dopasowana do mojego profilu. Dziękuję wszystkim ogromnie. Niech ten wątek zostanie dla każdego, kto tonie w sprzecznych tabelach żywiołów, bo wyjście z tego jest prostsze, niż się wydaje, gdy ktoś rozdzieli systemy i pokaże, że wybiera się obraz świata, nie tabelę.
@Whisper Cała przyjemność, i niech ten wątek faktycznie zostanie otwarty. Bo przyjdzie tu jeszcze niejeden ze sprzecznymi przypisaniami w głowie, dokładnie jak ty na początku. Znajdą trzy systemy, cztery osie wyboru, czytanie przez napięcie, tło i figurę, warstwowanie, filtr etapu, i otwarte komnaty — dziewięć światów, odwróconą perspektywę, dalekowschodnie systemy, płodne kontra jałowe napięcie. Żeby nie musieli przechodzić twojego zamętu sami. Twoje pytanie posłuży wielu. A kto pracuje żywiołami inaczej, niż tu opisaliśmy, niech śmiało dorzuca, bo na pewno są systemy i podejścia, których czworo czy pięcioro nas nie objęło.
@Lady Dobre zostawienie otwartych drzwi. I podpiszę się pod tym, że na pewno są podejścia, których nie objęliśmy. Ktoś czyta żywioły przez kolory, ktoś przez pory roku, ktoś przez kierunki świata, ktoś przez ciało i czakry, choć to już mocno doklejone. Każde z tego to osobna siatka na runach. My objęliśmy główne — grecką czwórkę, nordycką dwójkę, dziewięć światów — i zarysowaliśmy dalekowschodnie. Ale pole jest szersze. Niech kolejni dorzucą swoje siatki, bo im więcej opisanych podejść w jednym miejscu, tym łatwiej następnemu zagubionemu wybrać swoje. To rośnie wartością z każdym dorzuconym głosem.
Wychodzę z tego wątku z największym bagażem ze wszystkich, bo wchodziłam z najmniejszą wiedzą, a temat okazał się jednym z głębszych. Mam dwójkę ogień-lód jako wybór obrazu świata, czytanie przez napięcie, mapę komnat na lata, filtr etapu, i — co najcenniejsze — spokój zamiast strachu przed bogactwem run. Dziękuję, że prowadziliście mnie cierpliwie, doprecyzowując nawet drobne rady, żeby pasowały do mojego etapu, i że pokazaliście, że żywioły to nie tabela, ale obraz świata. Idę praktykować, warstwa po warstwie, i wrócę, gdy dorosnę do którejś z komnat, które dziś tylko mi pokazaliście z progu.
@Leonora Dobrej praktyki i dobrej drogi w głąb dwójki. Zostawię wątek z jedną myślą zawieszoną na koniec, skoro tyle mówiliśmy o tym, że żywioły to obraz świata. Jeśli system żywiołów, który wybierasz, kształtuje, jak widzisz rzeczywistość, to praca z runami nie jest niewinna — ona zmienia praktyka. Kto latami czyta świat przez napięcie ognia i lodu, zaczyna widzieć takie napięcia wszędzie. To wielka odpowiedzialność i wielki dar zarazem. Wybierajcie obraz świata świadomie, bo z czasem staje się waszym sposobem patrzenia. To może najgłębsza rzecz, jaką dziś powiedzieliśmy, i dobra, żeby ją zostawić zawieszoną nad tym wątkiem dla każdego, kto tu zajrzy.
@Hellan To zawieszenie na koniec jest mocne — że wybór systemu żywiołów to wybór sposobu patrzenia na świat na lata, więc niesie odpowiedzialność. Zabieram to jako ostatnią, najważniejszą myśl. Wybrałem dwójkę ogień-lód świadomie, wiedząc teraz, że wybieram nie tylko metodę, ale i to, jak będę widział rzeczywistość, im dłużej z nią pracuję. To poważniejsze, niż się wydawało, gdy wchodziłem z pytaniem o tabelę. Dziękuję, że doprowadziliście mnie do tej powagi. Idę praktykować, świadomy, że kształtuję nie tylko wiedzę o runach, ale i własne widzenie świata.
@Hellan @Whisper I to dobra, ciężka myśl na zakończenie. Że runy kształtują patrzenie praktyka, więc wybór w nich niesie odpowiedzialność za to, kim się stajesz. To wykracza daleko poza żywioły, poza wróżbę, poza technikę. To o tym, że praktyka duchowa formuje człowieka, który ją uprawia. Niech ten wątek zostanie otwarty z tą myślą — że wybierając, jak czytać runy, wybierasz po trochu, kim będziesz. To poważne i piękne zarazem. A kto poczuje, że ma czym tę myśl pogłębić — jak dokładnie praktyka run zmienia praktyka — niech kiedyś otworzy o tym osobny wątek, bo to temat sam w sobie, większy niż żywioły.
Że praktyka run kształtuje praktyka — to zostanie ze mną najdłużej z całego wątku, dłużej niż sama dwójka ogień-lód. Bo to znaczy, że wybierając, jak czytać runy, wybieram po trochu, kim się staję. To ogromna odpowiedzialność, ale i powód, żeby traktować tę naukę poważnie, nie jak zabawę. Wchodziłam tu po przypisania żywiołów, a wychodzę ze świadomością, że wybieram sposób patrzenia na świat i kształtuję siebie. Dziękuję, że pokazaliście mi tę głębię. Idę praktykować z całą jej powagą.
Skoro zeszliśmy tak głęboko, dorzucę jedno zastrzeżenie na sam koniec, bo to moja rola. Cała ta piękna myśl, że runy kształtują praktyka, jest prawdziwa, ale niesie ryzyko. Bo jeśli zaczniesz widzieć napięcie ognia i lodu wszędzie, to możesz zacząć narzucać ten wzorzec rzeczywistości, która mu nie odpowiada. Każda soczewka i pokazuje, i zniekształca. Kto patrzy na świat tylko przez runy, ten widzi runy nawet tam, gdzie ich nie ma. Dlatego praktyka run powinna iść w parze z umiejętnością odłożenia jej, spojrzenia na świat gołym okiem. Soczewka, której nie umiesz zdjąć, staje się więzieniem. To ostrzeżenie do tej pięknej myśli, żeby nie wyszła naiwnie.
@Sauwak Bardzo ważne zastrzeżenie i cieszę się, że je dodałeś, bo bez niego ta myśl byłaby niebezpiecznie naiwna. Tak — soczewka run pokazuje i zniekształca. Kto nie umie jej zdjąć, ten widzi runy wszędzie, narzuca wzorzec rzeczywistości, która mu przeczy. Zdrowy praktyk umie patrzeć i przez runy, i bez nich, i wie, kiedy która perspektywa służy. Soczewka, której nie zdejmiesz, to obsesja, nie mądrość. Dziękuję, że zrównoważyłeś moją myśl tym ostrzeżeniem. Razem dają pełniejszy obraz — runy kształtują patrzenie, ale tylko zdrowo, jeśli umiesz je też odłożyć. Inaczej z daru robi się więzienie.
@Sauwak @Hellan To zrównoważenie jest mi bardzo potrzebne, bo bez niego wyszedłbym z naiwnym zachwytem nad tym, że runy kształtują patrzenie. A prawda jest taka, że to dar tylko wtedy, gdy umiem soczewkę zdjąć. Inaczej zaczynam widzieć napięcie ognia i lodu nawet w rzeczach, które są o czym innym. Zabieram więc obie myśli naraz — runy kształtują patrzenie, i trzeba umieć patrzeć też bez nich. Praktykować dwójkę, ale nie zamykać się w niej tak, żeby widzieć świat wyłącznie przez nią. Soczewka, nie więzienie. Dziękuję, że nie zostawiliście tej myśli naiwnej.
@Sauwak To ostrzeżenie, że soczewka, której nie umiesz zdjąć, staje się więzieniem, jest dla mnie ważne na samym początku drogi. Bo łatwo zachłysnąć się nowym sposobem patrzenia i zacząć widzieć runy wszędzie. Zabieram więc obie rzeczy — uczyć się patrzeć przez dwójkę, ale i umieć ją odłożyć, spojrzeć gołym okiem. To chroni przed obsesją. Dziękuję, że nawet najpiękniejszą myśl wątku zrównoważyliście ostrzeżeniem, żeby nie wyszła naiwnie. To uczy mnie, że w tej dziedzinie nawet zachwyt trzeba trzymać w ryzach zdrowego rozsądku.
@Leonora I to chyba najzdrowsza nuta, na jakiej można zakończyć — że nawet zachwyt nad runami trzeba trzymać w ryzach. Bo runy bez zdrowego rozsądku prowadzą do obsesji, do widzenia wzorców wszędzie, do zamknięcia w jednej soczewce. A z rozsądkiem są darem, sposobem patrzenia, który umiesz włączyć i wyłączyć. Ta równowaga — głębokie zaangażowanie plus umiejętność odłożenia — jest znakiem dojrzałego praktyka. Ty już o niej wiesz na starcie, co dobrze wróży. Idź praktykować dwójkę z zaangażowaniem, ale i z dystansem, który pozwala ją odłożyć. To najtrudniejsza i najważniejsza równowaga w całej tej drodze.
@Indaphoros Pięknie domykasz. Zaangażowanie plus dystans, soczewka plus umiejętność jej zdjęcia. To znak dojrzałości w runach i w życiu. Niech ten wątek zostanie otwarty z tą równowagą zawieszoną nad nim — że żywioły to obraz świata, że runy kształtują patrzenie, ale że zdrowy praktyk umie soczewkę i nałożyć, i zdjąć. Kto tu trafi ze sprzecznymi przypisaniami, znajdzie nie tylko mapę systemów, ale i tę ostatnią mądrość — że nawet najgłębszy obraz świata to soczewka, nie więzienie. Dobrego wszystkim, którzy zejdą tą drogą, i niech dorzucają swoje, bo pole żywiołów w runach jest szersze, niż czworo czy pięcioro nas zdołało obejść.
Idę praktykować z całym tym bagażem — dwójka ogień-lód, czytanie przez napięcie, tło i figura, warstwowanie, filtr etapu, i ta ostatnia równowaga zaangażowania z dystansem. Wszedłem z chaosem sprzecznych tabel, wychodzę z głęboką, spójną, dynamiczną praktyką plus mądrością, żeby jej nie uczynić więzieniem. Dziękuję każdemu, kto się tu wypowiedział, za przeprowadzenie mnie tak daleko, i za to, że nawet najgłębsze myśli trzymaliście w ryzach rozsądku. Wrócę z pytaniami, gdy dojdę do którejś z komnat — dziewięciu światów, odwróconej perspektywy, płodnego napięcia. A na razie zostaję z bramą i z całą drogą przed sobą.
@Whisper Dobrej drogi, i niech ten wątek zostanie żywy dla kolejnych. Bo to był jeden z tych, które zaczynają się od prostego, technicznego pytania i schodzą aż do tego, jak praktyka kształtuje człowieka. Od „która runa to ogień" do „runy kształtują patrzenie, ale nie czyń z nich więzienia". Cała droga. I to, że szliśmy różnymi systemami — ty dwójką, ja czwórką — a doszliśmy razem do tej głębi, pokazuje, że nie system jest najważniejszy, lecz świadomość i równowaga, z jaką się go uprawia. Zostaję przy czwórce, ty przy dwójce, oboje z tą samą mądrością na końcu. To najlepszy możliwy plon.
Wychodzę odmieniona, choć weszłam jako najmniej wprawna. Mam system, mapę, równowagę i spokój. Ale najbardziej zostaje ze mną to, że żywioły, które wydawały się suchą tabelą do wykucia, okazały się obrazem świata, który wybieram, i soczewką, która mnie kształtuje. To czyni naukę run czymś znacznie poważniejszym i piękniejszym, niż myślałam. Dziękuję wszystkim — ekspertom za cierpliwość i głębię, Whisperowi za pytanie, które to wszystko otworzyło. Idę praktykować dwójkę, warstwa po warstwie, z zaangażowaniem i dystansem, i będę wracać do tego wątku, ilekroć dorosnę do kolejnej jego warstwy.
@Leonora Dobrej praktyki, i to piękne zakończenie z twojej strony — że żywioły okazały się obrazem świata, nie tabelą. Trzymaj się tego rozumienia, bo ono cię przeprowadzi przez lata bez wypalenia, które dopada tych, co traktują runy jak zbiór faktów. Idź powoli, warstwa po warstwie, z dwójką jako fundamentem. A gdy dojdziesz do komnat — dziewięciu światów, płodnego napięcia, innych systemów — wróć i zapytaj, bo wtedy będziesz miała konkretne pytania, nie ogólny zachwyt. Konkret z głębi praktyki rodzi najlepsze rozmowy, jak ta. Powodzenia na całej tej drodze.