Myślę że obydwa mechanizmy mogą działać jednocześnie — raz pamięć ciała, raz coś szerszego. Nie trzeba wybierać jednego wyjaśnienia dla wszystkich przypadków. Radiestezja nie jest jednorodna.
@Kupala.ka ale jeśli nie wiadomo który mechanizm działa w danym przypadku, to jak wiesz jak się przygotować do sesji? Inaczej się pewnie przygotowujesz kiedy chcesz sięgnąć po pamięć ciała, a inaczej kiedy chcesz dotrzeć do pola informacyjnego?
Wracając do praktyki bo zgubiłam się trochę w tej teorii — czy ktoś miał doświadczenie z szukaniem rzeczy poza domem, o którym wspominałam wcześniej? Tzn. ktoś faktycznie szukał nad mapą okolicy i sprawdzał potem w terenie? Ciekawi mnie jak duży był błąd wskazania.
@Jasnowidzka nie robiłem tego sam ale znam opis z grupy którą śledzę — facet szukał okularów zgubionych gdzieś podczas spaceru, pracował nad wydrukiem A4 całej trasy. Wahadło wskazało okolice ławki przy stawie, tam faktycznie znalazł, kilka metrów od wskazania. Ale to jeden przypadek.
@Wrozbiarz58 kilka metrów to naprawdę nieźle, biorąc pod uwagę że mapa na A4 to pewnie skala 1:5000 albo większa. Ale mam pytanie — czy on szukał od razu nad mapą, czy najpierw próbował jakoś inaczej? Zastanawiam się czy teleradiestezja przy zgubionych rzeczach to pierwsza opcja czy ostateczność jak nic innego nie pomaga.
Jeden przypadek to za mało żeby cokolwiek stwierdzać, ale żeby nie było że jestem sceptyczna — to brzmi naprawdę dobrze jak na rozmiar mapy na kartce A4. Kilka metrów błędu przy takiej skali to całkeim precyzyjnie.
Mnie bardziej ciekawi co zabrał jako świadek do sesji nad mapą. Bo przy poszukiwaniu okularów ciężko chyba o próbkę? Chyba że to były jego okulary od lat i miał etui albo coś. Czy mozna pracować bez świadka w ogóle, tylko z intencją?
@Druidka świadek nie musi być fizycznym fragmentem przedmiotu. Część tradycji radiestezyjnych mówi o świadku jako nośniku informacji — może to być zdjęcie, odręczny opis, a nawet samo imię właściciela przy szukaniu rzeczy osobistej. Rudolph Ballif i inni europejscy radiesteści z połowy XX wieku opisywali pracę wyłącznie na intencji jako mniej stabilną, ale możliwą. Pytanie do tych co to ćwiczyli — czy faktycznie czujecie różnicę między sesją ze świadkiem a bez?
@Almandynka.2 u mnie jest różnica zdecydowanie. Bez świadka mam wrażenie ze wahadło 'błądzi' dłużej zanim złapie coś konkretnego. Ze świadkiem — nawet jak to jest kartka z napisem — czuję że jest jakiś punkt zaczepienia. Czy to sugestia psychologiczna czy naprawde coś energetycznego, nie wiem, ale praktycznie pomaga.
Wracając do pytania Jasnowidzki o szukanie poza domem — to mnie też zastanawia czy ktoś tu to realnie próbował. Bo w domu jest jakiś limit przestrzeni, można chodzić z wahadłem po pokojach i to ma sens. Ale jak coś zginęło na spacerze albo w centrum handlowym, to czy mapa w ogóle jest wtedy realną opcją dla kogoś niezbyt zaawansowanego? Mam wrażenie że to już zupełnie inny poziom trudności.
a co w ogóle decyduje o tym poziomie trudności — odległość od miejsca sesji, rozmiar obszaru który trzeba przeszukać, czy coś jeszcze? Bo logicznie myśląc dom to mały obszar, łąka za miastem to duży, ale może w radiestezji to nie działa tak liniowo?