Chciałem zapytać czy ktoś miał doświadczenie z medytacją specyficznie pod kątem pracy ze starym bólem emocjonalnym. Nie mówię o codziennym stresie, tylko o takich rzeczach które siedzą latami - traumy z dzieciństwa, zerwane relacje, żal po stracie. Interesuję się tym bo sam mam jakieś blokady których nie mogę ruszyć standardowymi technikami i zastanawiam się czy medytacja może tu naprawdę pomóc, czy to trzeba zostawić terapeutom.
Moim zdaniem medytacja jest wręcz lepsza od terapii w takich przypadkach, bo działa na poziomie energetycznym a nie tylko mentalnym. Stary ból psychiczny to często zablokowana energia w czakrze sercowej albo solarnej. Jak się medytuje regularnie to te blokady same się rozpuszczają.
@Sagea.2 Hmm ale to trochę uproszczone chyba? Znam ludzi którzy medytują latami i dalej mają nierozwiązane sprawy emocjonalne. Co masz na myśli mówiac że działa na poziomie energetycznym - czy to oznacza że nie trzeba świadomie przepracowywać tych wspomnień?
Ale jak długo trzeba medytować żeby coś poczuć? Bo próbowałam kilka razy i nic się nie działo, siedziałam 15 minut i tylko myślałam o obiedzie 🙂
No właśnie nie musisz ich przepracowywać bezpośrednio, energia sama wie co robić. Ale musisz medytować konkretnie pod czakrę sercową, nie byle jak. Ja robię wizualizację zielonego światła i po kilku tygodniach naprawdę poczułam różnicę.
Przepraszam ale ta teoria o tym że energia sama wie co robić to jest trochę myślenie życzeniowe. Medytacja jest naprawdę pomocna przy emocjonalnym uzdrowieniu, ale nie działa magicznie bez żadnej intencji i świadomości. Sama meduję od lat i mogę powiedzieć że te najtrudniejsze rzeczy - te głęboko zakopane - wymagały ode mnie aktywnej pracy, nie biernego siedzenia i wyobrażania sobie świateł.
A jakei techniki macie na myśli jak mówicei o aktywnej pracy? Bo ja próbowałam zwykłej meduatcji z obserwacją oddechu i faktycznie czasem wychodziły mi podczas niej emocje których się nie spodziewałam, płakałam bez powodu i nie wiedziałam co z tym zrobić.
@Runiarka_57 To co opisujesz to dobry znak, choć rozumiem że może być dezorientujące. Kiedy ciało zaczyna puszczać nagromadzone napięcie to właśnie tak to wygląda - łzy które nie mają konkretnej narracji. Pytanie tylko co robiłaś z tym dalej, po takiej sesji?
To ciekawe co mówisz o tych łzach. Mnie się zdarzało podobnie i zawsze to ucinałem bo nie wiedziałem czy to normalnie czy cos się psuje 🙂 Karolciaa, co twoim zdaniem powinno się robić po takiej sesji gdzie wychodza emocje?
Moim zdaniem ważne jest żeby nie wskakiwać od razu w normalny tryb dnia. Kilka minut ciszy po, może zapisanie co się pojawiło, nawet jedno zdanie. Emocja która wyjdzie i zostanie zignorowana wraca. Ale to nie jest żadna zasada którą gdzieś wyczytałam, po prostu sama przez to przeszłam.
A ile czasu mniej więcej może trwać taki proces zanim poczuje się rzeczywistą ulgę? Bo rozumiem że to nie jest tydzień, ale czy to kwestia miesięcy czy lat?
@Bibianna to zależy co masz na myśli przez ulgę i co chcesz przepracować. Ja miałam bardzo trudne przeżycie z dzieciństwa i przez medytację rzeczywiście coś się ruszyło, ale to był proces kilku miesięcy regularnej praktyki. Nie da się tego przyspieszyć na siłę i naprawdę nie warto próbować.
@Wandka_61 Kilka miesięcy... okej. A medytowałaś codziennie? I ile minut dziennie?
@Bibianna Tak, codziennie. Zaczynałam od 10 minut, potem naturalnie wydłużało się do 20-30. Ale uwaga - ważniejsza jest regularność niż długość. Lepiej 10 minut każdego dnia niż godzina raz w tygodniu.
Czytam ten wątek z ciekawością bo sama zastanawiam się czy medytacja mogłaby mi pomóc. Ale mam pytanie - czy to nie jest tak że medytacja może też odgrzebać rzeczy które były głęboko schowane i człowiek nie jest gotowy na ich przeżycie jeszcze raz? Trochę się tego boję.
@Glogowa To jest bardzo dobre i ważne pytanie. Sam się nad tym zastanawiam. Słyszałem że są takie przypadki gdzie medytacja destabilizowała ludzi zamiast pomagać, szczególnie przy cięzszych traumach. Karolciaa, co ty na to?
Tak, to jest realne ryzyko i nie ma co tego bagatelizować. Są badania pokazujące że intensywna medytacja może u niektórych osób wyzwalać coś w rodzaju kryzysu. Nie mówię tego żeby straszyć, ale żeby być uczciwa - jeśli ktoś ma za sobą poważną traumę to naprawdę polecam zaczynać bardzo delikatnie i najlepiej z kimś do wsparcia, niekoniecznie terapeutą, ale choć jedną bliską osobą która wie co robisz.
No ale właśnie dlatego dobrze jest pracować z czakrami równolegle, to zabezpiecza energetycznie i sprawia że proces jest łagodniejszy. Sama tak robiłam i nie miałam żadnych dramatycznych momentów.
@Sagea.2 Powiem szczerze że nie mam jak potwierdzić ani zaprzeczyć tej teorii o czakrach jako zabezpieczeniu, ale obawiam się że dla kogoś z realną traumą to może być zbyt uproszczone podejście. Nie chcę dyskutować o czakrach, po prostu nie chciałabym żeby ktoś sobie wyobraził że to gwarancja bezpieczeństwa.
@Karolciaa Właśnie o tym myślałam - że wstawałam i szłam dalej. Czyli te emocje które wychodziły mogły po prostu... wracać z powrotem? To by tłumaczyło dlaczego miałam poczucie że kręcę się w kółko przez jakiś czas.
@Runiarka_57 Dokładnie to mam na myśli. Emocja która dostaje chwilę żeby się pojawić, a potem jest ignorowana - ona nie znika, tylko idzie z powrotem w głąb. I przy następnej sesji może wrócić ze zdwojoną siłą. Dlatego te kilka minut po jest tak istotne. Ale powiedz mi - czy pamiętasz co to były za emocje? Smutek, złość, coś innego?
@Karolciaa Głównie smutek, takie ogólne. Raz był też gniew ale to było dziwne bo nie wiedziałam na kogo. Jakby na nikogo konkretego i na wszystkich naraz.
Ten gniew bez adresata to mnie zastanawia. Czy to nie jest właśnie ten rodzaj rzeczy który wymaga już kogoś z zewnątrz żeby to przepracować? Bo jak siedzę sam na poduszce i nagle wychodzi ze mnie coś takiego to nie bardzo wiem co z tym zrobić bez pomocy.
No i tutaj dotykamy sedna sprawy. Jest granica między tym co można przepracować samodzielnie przez medytację a tym co potrzebuje wsparcia. Gniew bez adresata, smutek który nie ma źródła w pamięci - to mogą być rzeczy z bardzo wczesnego okresu życia. Medytacja może to wydobyć na powierzchnię, ale niekoniecznie od razu daje narzędzia żeby to zamknąć.
No właśnie, Karolciaa mówi to samo co gdzieś czytałam - że medytacja otwiera drzwi, ale nie zawsze sama przez nie przechodzi. Ale co w takim razie z ludźmi którzy nie mają dostępu do terapii? Bo to nie jest tania sprawa.
@Glogowa To uczciwe pytanie. Ja przez długi czas nie korzystałam z żadnej terapii i medytacja była jedyną forma pracy z sobą jaką miałam. Nie twierdzę że to było idealne, ale miałam kilka zasad które mi pomagały - na przykład nigdy nie zaczynałam sesji gdy byłam już emocjonalnie rozbita. To trochę jak nie iść ćwiczyć ze złamaną nogą.
@Wandka_61 A skąd wiedziałaś że jesteś za bardzo rozbita żeby medytować? Jak to się ocenia?
@Bibianna Hmm, trudno to precyzyjnie opisać. Dla mnie to był stan kiedy sama myśl o zatrzymaniu się już wywoływała płacz albo panikę. Wtedy wolałam najpierw wyjść na spacer, coś fizycznego, a potem siedzieć w ciszy. Ciało chyba samo sygnalizuje że nie jest gotowe.
Właśnie dlatego polecam przed każdą sesją zrobić grounding. Stopy na ziemi, wyobraź sobie korzenie schodzące do ziemi. To stabilizuje pole energetyczne i sprawia że ta sesja przebiega bezpieczniej. Ja zawsze tak robię i nie zdarzyło mi się żebym wyszła z medytacji w gorszym stanie niż weszłam.
@Sagea.2 Okej ale Glogowa zadała ważne pytanie o bezpieczenstwo i ty znowu wracasz do energetyki. Co jeśli ktoś nie wierzy w grounding energetyczny - to nie działa? Czy to jest tylko placebo które pomaga bo się człowiek skupia przed sesją?
No nie wiem czy to tylko placebo, ale skoro działa to po co to kwestionować?
Celtyk zadał dobre pytanie i powiem szczerze że nie mam problemu z groundingiem jako techniką - skupienie się na ciele, oddechu, kontakcie nóg z podłogą przed medytacją ma sens niezależnie od tego jak to nazwiemy. Problem zaczyna się gdy zakładamy że to jest wystarczające zabezpieczenie dla każdego i w każdej sytuacji. Bo tak nie jest.
Śledzę ten wątek od jakiegoś czasu i mam wrażenie że trochę mieszamy ze sobą dwie różne rzeczy - medytację jako codzienną praktykę utrzymaniową i medytację jako aktywną pracę z konkretnym bólem. To nie to samo, prawda? Czy ktoś mógłby powiedzieć jak to rozróżnić w praktyce?
@Paprotka95 Dobry punkt. Mnie też to nurtuje - czy można celowo 'wejść' w konkretne wspomnienie podczas medytacji i z nim pracować, czy to jest raczej coś co pojawia się samo?
@Paprotka95 Tak, to istotne rozróżnienie. Medytacja utrzymaniowa to regularna obserwacja, oddech, obecność - ona niejako sama porządkuje rzeczy w tle. Praca z konkretnym bólem to co innego i wymaga intencji, a czasem konkretnej techniki. Na przykład medytacja z pytaniem - siadasz, spokojnie, i po cichu stawiasz sobie jedno pytanie dotyczące tego co chcesz rozumieć. Nie szukasz odpowiedzi aktywnie, tylko jesteś z tym pytaniem.
@Karolciaa a jak wygląda takie pytanie? Dosłownie zadajesz sobie pytanie głosem czy jak? I skąd wiesz że to co się pojawia to odpowiedź a nie po prostu bzdury które mózg produkuje bo jest znudzony?
@Runiarka_57 Wewnętrznie, nie głosem. I szczerze - nie zawsze wiesz. Czasem po sesji zapisujesz coś co wygląda jak bzdura i dopiero po tygodniu rozumiesz co to znaczyło. To nie jest precyzyjna nauka. Ale jest różnica między myślami które 'biegają' a obrazem czy odczuciem które po prostu się pojawia - to drugie ma inną jakość, chociaż to trudno opisać słowami.
Mam wrażenie że im dłużej czytam ten wątek tym bardziej rozumiem że to jest naprawdę indywidualna sprawa i nie ma jednego przepisu. Ale to trochę frustrujące bo szukam jakiegoś punktu startowego. Od czego by wy polecali zacząć komuś kto chce właśnie z tym starym bólem popracować, ale nie chce od razu wywołać tsunami?
@Glogowa Ja bym powiedziała: zacznij od kilku tygodni zwykłej obserwacji oddechu, bez żadnej intencji związanej z bólem. Po prostu ucz się być z sobą w ciszy. Dopiero kiedy to nie sprawia trudności samo w sobie, możesz zacząć delikatnie przyglądać się temu co wychodzi. Nie wywoływaj niczego na siłę.
@Wandka_61 Dobra, to brzmi rozsądnie - najpierw codzienność, potem praca z konkretnym. Ale mam pytanie: czy ta 'codzienna obserwacja' sama z siebie zaczyna otwierać stare rzeczy, nawet jak tego nie chcemy? Bo mam wrażenie że u mnie tak było - po kilku tygodniach regularnej medytacji nagle zaczęło wypływać coś czego się nie spodziewałam.
@Paprotka95 Tak, to jest całkiem normalne i powiedziałabym że nawet nieuniknione. Regularna praktyka robi w psychice coś w rodzaju sprzątania - i to sprzątanie nie zawsze przynosi tylko miłe rzeczy na wierzch. Pytanie nie brzmi czy to się stanie, tylko czy jesteśmy gotowe kiedy się stanie. I to właśnie dlatego mówiłam wcześniej o tym fundamencie.
To samo! Ja tez nie planowałam żadnej pracy z bólem, po prostu zaczęłam medytować bo miałam stres w pracy. A potem po jakiś 3 tygodniach nagle podczas sesji przyszło coś zupełnie z innej beczki. Kompletne zaskoczenie.
@Runiarka_57 I co zrobiłaś kiedy to przyszło? Zostałaś z tym czy zakończyłaś sesję?
Zostałam, ale trochę z przymusu bo nie widziałam że można inaczej. Trochę płakałam, potem samo przeszło i po sesji czułam się dziwnie lekko. Ale to był taki jednorazowy przypadek - nie umiem tego powtórzyć świadomie.
Ale to trochę niepokojące co mówicie. Jeśli zaczynam medytować żeby się uspokoić a zamiast tego wychodzi z mnie stary ból, to jak długo to trwa zanim w ogóle poczuje jakąś ulgę? Bo mam wrażenie że możne być gorzej zanim będzie lepiej i to mnie odrzuca.
@Bibianna Nie chcę kłamać że jest inaczej - czasem faktycznie jest chwilowo trudniej. Ale to nie jest regułą. Dużo zależy od tego ile mamy w środku skumulowanego i jak dawno to się odkładało. U mnie pierwsze tygodnie były spokojne, a potem dopiero zaczęło się 'sprzątanie'.
A czy jest jakiś sposób żeby to trochę kontrolować? Nie wiem, powiedzieć sobie przed medytacją że dziś nie chce żeby wychodziły stare sprawy, tylko chce się po prostu zrelaksować? Czy to w ogóle działa?
@Glogowa Szczerze? Częściowo. Intencja ma znaczenie, ale podświadomość nie zawsze słucha poleceń. Możesz ustawić intencję na relaks i to może rzeczywiście sprawić że sesja będzie spokojniejsza. Ale jeśli coś jest naprawdę gotowe żeby wyjść - wyjdzie. Dlatego wolę mówić ludziom żeby przygotowywali się na każdą możliwość zamiast zakładać że kontrolują sesję.
Właśnie dlatego praca z kryształami podczas takich sesji jest tak pomocna - obsydian albo czarny turmalin działają jak ochrona i filtrują co może wyjść a co zostaje zamknięte. Naprawdę polecam spróbować jeśli ktoś boi się tego co może się pojawić.
@Sagea.2 Mam pytanie na serio - czy ty sama kiedykolwiek miałaś taką sesję gdzie wyszło coś trudnego? Nie pytam złośliwie, po prostu zastanawiam się czy te metody o których mówisz to coś co ty stosujesz gdy jest trudno, czy raczej teoria.
Oczywiście że miałam. I właśnie obsydian mi wtedy pomógł, czułam się zakotwiczona. Nie mówię że to jedyna metoda, ale mi to działa.
Wracając do tego co Karolciaa mówiła o intencji - czy to znaczy że różne techniki medytacyjne różnie działają z tym starym bólem? Bo mam wrażenie że np. skanowanie ciała wyciąga zupełnie inne rzeczy niż obserwacja oddechu. Albo się mylę?
@Paprotka95 Nie mylisz się. Skanowanie ciała jest znacznie bardziej 'inwazyjne' w tym sensie że aktywnie wchodzisz w kontakt z ciałem, a tam często siedzi właśnie to co zapamiętało jakiś ból emocjonalny. Oddech jest spokojniejszy, bardziej neutralny. To dobry punkt do rozmowy - może ktoś miał doświadczenie z konkretną techniką i może się podzielić?