To jest naprawdę interesujące co Jaskier mówi. Obojętność na opinie może być wolnością albo odcięciem się od ważnej informacji zwrotnej. Jak to czujesz od środka - bardziej jak spokój czy bardziej jak nieobecność?
A ja się zastanawiam czy ta obojętność na opinie to efekt medytacji w ogóle czy może efekt tego konkretnego etapu w który Jaskier weszła? Bo medytacja daje różne efekty na różnych etapach praktyki, prawda? Ktoś kto medytuje rok i ktoś kto medytuje pięć lat może mieć zupełnie inne doświadczenia.
@Plejadka ma rację i to jest może najważniejsza kwestia której jeszcze w tym wątku nie poruszyliśmy. Mówimy o 'medytacji' jakby to było jedno i to samo, a to jest bardzo różne w zależności od techniki, długości praktyki i od tego co się w człowieku dzieje. Jaskier, jak długo mniej więcej medytujesz jeśli mogę zapytać?
To co Adept napisał mocno we mnie siedzi. Bo rzeczywiście mówimy o 'medytacji' jak o jednej rzeczy, a ja mam wrażenie że moja praktyka bardzo się zmieniła przez ostatni rok i te zmiany w malowaniu też szły różnymi falami. Czasem bardziej otwarta, czasem bardziej zamknięta. Może ta obojętność na opinie którą opisałam to jest po prostu jeden z etapów, nie docelowy stan?
Ale właśnie to jest pytanie - czy etap przejściowy czy coś co zostaje? Bo znam osoby po długiej praktyce które są bardzo wyczulone na odbiór swojej pracy, a znam i takie które faktycznie to całkowicie puszczają. Nie wydaje mi się że jedno jest 'wyższe' od drugiego.
@Czarownica zgadzam się że nie ma tu jednej drabinki. Ale wracając do tej obojętności u Jaskier - mam pytanie praktyczne. Czy ta zmiana w stosunku do opinii dotyczy wszystkich odbiorców tak samo? Bo opinia przypadkowej osoby to jedno, a opinia kogoś kto naprawdę rozumie malarstwo to drugie.
@Wieslaw o, to jest dobre pytanie i nigdy tak tego nie rozkładałam. Chyba... tak, bardziej obojętna jestem na ogólne 'ładne' albo 'nieładne', ale jak ktoś mówi coś konkretnego o kompozycji albo kolorze to nadal mnie to porusza. Może to jest raczej obojętność na powierzchowne opinie?
To co Jaskier teraz mówi brzmi dla mnie bardziej jak selekcja niż obojętność. Medytacja mogła po prostu nauczyć cię odróżniać co ma dla ciebie wartość a co jest szumem. Tylko że to jest inna hipoteza niż 'odcięcie od reakcji otoczenia' - to jest raczej większa precyzja odbioru.
@Plejadka to rozróżnienie jest naprawdę ważne. Selekcja brzmi zupełnie inaczej niż zobojętnienie. I bardziej mi to pasuje do tego co obserwuję u siebie przy pisaniu - nie tyle nie obchodzi mnie co ludzie mówią, ile szybciej odsianuję co jest dla mnie użyteczną informacją a co jest projekcją czyichś oczekiwań.
Ale przepraszam że wejdę z innej strony - czy to nie jest po prostu dojrzałość twórcza? To co opisujecie, czyli umiejętność selekcji opinii, filtrowania tego co ważne od tego co jest szumem, to chyba każdy artysta nabywa z czasem niezależnie od medytacji. Znowu wracamy do tego problemu.
@Bronek56 masz rację że problem jest, ale może nie tak jak myślisz. Dojrzałość twórcza przychodzi zwykle przez lata prób i błędów, przez bolenie. A kilka osób tutaj mówi że ta zmiana przyszła szybciej albo inaczej niż oczekiwali. To może być ten trop.
No właśnie, mnie też sie wydaję że u mnie coś poszło szybciej niż myslałam. Ale przyznam szczerze że to dalej może być zbieg okoliczności. Nigdy nie wiedziałabym jak by to poszło bez medytacji. Jaskier, a ty masz jakieś poczucie tempa tej zmiany? Czy to było nagłe czy powolne?
Powolne zdecydowanie. I nie linearne - były okresy kiedy czułam regres albo że stoję w miejscu. Ale patrząc wstecz jest wyraźna różnica. Chociaż Bronek56 mnie zasiał wątpliwość i teraz naprawdę nie wiem co by było gdybym po prostu malowała tyle samo bez medytacji. Może byłoby tak samo?
Ale to jest może najuczciwsza odpowiedź w całym wątku. Że nie wiadomo. I moim zdaniem w tym nie ma nic złego - możemy mówić o subiektywnym doswiadczeniu bez twierdzenia że to dowód na cokolwiek. Mnie na przykłaad medytacja przy komponowaniu muzyki daje bardzo konkretne poczucie skupienia, ale nie będę udawać że wiem dlaczego.
Ja podążam za tą rozmową od dłuższego czasu i mam pytanie może naiwne - czy ktoś z was próbował nie medytować przez jakiś czas żeby zobaczyć co się zmienia w twórczości? Nie mówię że to dobry pomysł, tylko zastanawiam się czy ktoś ma takie porównanie.
@Kasztanka to wcale nie jest naiwne pytanie, to jest całkiem dobry eksperyment metodologiczny. Ja miałem kilkumiesięczną przerwę w praktyce i faktycznie zauważyłem zmiany w pisaniu - ale czy to była przerwa od medytacji czy po prostu trudny okres życiowy to już bardzo trudno powiedzieć, bo jedno szło z drugim.
Ja miałam prewerę jakieś dwa miesiące i rysowanie mi zupelnie stanęło. Ale byłam wtedy w ogóle w złym momencie, więc jak Fortunat mówi - nie wiem czy to medytacja czy życie. Ale jak wróciłam do praktyki to coś odblokowało, tego byłam pewna.
@Macierzanka a to 'odblokowanie' to było natychmiastowe jak wróciłaś do medytacji, czy stopniowe? Pytam bo zastanawiam się czy to jest bardziej efekt samego aktu powrotu do rutyny, czy coś konkretnie związanego z medytowaniem.
@Lebiodka chyba... stopniowe? Ale pierwsze rysowanie po powrocie pamiętam że było inne, takie lżejsze. Może to był efekt samego wyjścia z impasu, a medytacja tylko dała mi sygnał że 'wracam do siebie'. Naprawdę nie potrafię tego rozdzielić i teraz ta rozmowa mi pokazuje że może nikt z nas nie potrafi.