Po czym poznaję? Chyba po tym że jestem w stanie myśleć o tym co zrobię za godzinę. Jak nie jestem - to znaczy że coś wisi. Brzmi może zbyt prosto, ale to jest dla mnie taki wskaźnik czy wróciłam do codzienności czy jeszcze gdzieś jestem.
@Ulka.1 A co robisz jak widzisz że to 'wisi'? Czy ponawiana próba zamknięcia, czy dajesz temu być?
@Hortensja Zazwyczaj jeszcze raz ta zimna woda i coś do jedzenia. Serio. Jedzenie bardzo mocno sprowadza do ciała ale inaczej - do codziennego ciała, nie do tego sesyjnego. Nie wiem dlaczego to działa ale działa.
Jedzenie po sesji - o tym nie słyszałem, ale teraz jak o tym myślę, to mi to ma sens. Ciało dostaje wyraźny sygnał że jest tu i teraz.
To co Ulka opisuje z jedzeniem i zimną wodą ma w sobie logikę uziemienia. Nie jako magiczna procedura, tylko jako sygnał dla układu nerwowego że faza intensywna się skończyła. Ale mam pytanie - czy robicie to zawsze, po każdej sesji, czy tylko po tych bardziej intensywnych?
@Anastazja05 Ja nawet nie wiedziałam że powinam cokolwiek robić po sesji. Nikt mi tego nie mówił. Myślałam że się kończy i tyle.
Ja też nie robiłam nic świadomie po sesji i teraz się zastanawiam czy to nie jest właśnie powód tych dziwnych nastrojów które potem miałam. Może to nie wychodziło 'samo' tylko czekało na jakieś zamknięcie.
@Dianka98 To jest ciekawe co mówisz. Bo ja po tej sesji po której był ten smutek przez resztę dnia, po prostu wstałam i zaczęłam coś gotować. I może właśnie to w końcu pomogło - chociaż zrobiłam to bez żadnej intencji.
Słuchajcie, ale wracam do pytania które zadałam wcześniej i które chyba trochę umknęło. Czy my nie zakładamy że to 'przejmowanie kontroli przez ciało' jest czymś co trzeba zamknąć, uziemić, ogarnąć? A co jeśli jest po prostu częścią procesu i nie potrzebuje zarządzania?
Rozumiem co Zywilka ma na myśli i to ważne pytanie, ale myślę że tu chodzi o nieco inny poziom. Nie chodzi o to żeby zarządzać tym co dzieje się w sesji - tam rzeczywiście najlepiej nie ingerować. Ale coś co się otworzyło i zostało otwarte przez wiele godzin po sesji, to już jest kwestia czy to nam służy czy nie. To nie jest ocena procesu, to kwestia komfortu i funkcjonowania na co dzień.
A po czym w ogóle odróżnić że coś 'zostało otwarte' od tego że po prostu jesteśmy zmęczeni po sesji? Pytam bo może te smutki i rozkojarzenia to jest po prostu zmęczenie, nie żadne niezamknięte procesy?
@Hortensja To jest bardzo rozsądne pytanie. I szczerze - nie ma jednej odpowiedzi która pasuje zawsze. Ale zmęczenie ma inny smak niż to rozkojarzenie po którym Stanislawa mówiła. Zmęczenie chce odpoczynku. To drugie ma jakiś ładunek emocjonalny - smutek, niepokój, wrażenie że coś jest niedokończone. Czy tak to pamiętasz, Stanisławo?
@Oleandra_50 Tak, to był właśnie ten ładunek. Nie chciałam spać, ale nie umiałam też nic robić. I to poczucie niedokończoności - dobrze to opisałaś.
Ja czytałem ten wątek od początku i teraz coś mi się kręci po głowie. Czy to drżenie i te intensywne reakcje to zawsze musi być coś do 'przeprocesowania'? Pytam bo może niektóre osoby po prostu mają bardziej reaktywne ciała i to nie jest żaden głębszy sygnał.
@Swarog To jest sensowna uwaga i nie wyklucza się z tym co tu mówimy. Reaktywny układ nerwowy to układ nerwowy który reaguje - i ta reakcja może być powierzchowna albo może mieć warstwy. Nie wiadomo od razu. Dlatego warto się przyglądać z sesji na sesję, a nie zakładać od razu jednego ani drugiego.
Może gupie pytanie ale - czy to drżenie w medytacji to to samo co drżenie jak np. mam stres przed rozmową o prace? Fizycznie chyba podobne ale chyba nie o to samo chodzi?
@Okultysta Nie głupie, wręcz ciekawe. Ja bym powiedziała że podobny mechanizm fizyczny, ale inny kontekst. W stresie ciało reaguje na zewnętrzne zagrożenie. W medytacji nie ma zagrożenia, więc to drżenie chyba pochodzi skądinąd - może właśnie z wypuszczania czegoś zatrzymanego.
To co Dianka mówi przypomina mi że kiedyś czytałem coś o TRE, to znaczy ćwiczeniach właśnie na wywołanie drżenia żeby rozładować napięcie. I tam mówili że to ewolucyjnie stary mechanizm. Czy to może być to samo co w medytacji?
TRE to dobry trop, Jacenty. Mechanizm fizjologiczny może być podobny - chodzi o to że ciało rozładowuje zablokowane napięcie przez ruch który nie jest kontrolowany przez korę mózgową. W medytacji nie wywołujemy tego celowo, ale tworzymy warunki w których ciało może to zrobić samo. Stąd właśnie ten tytuł wątku - ciało przejmuje i robi swoje, bez pytania o zgodę.
Dobra, rozumiem to z TRE, ale mam pytanie do Konstancji - skoro ciało robi to samo co i w TRE, to może zamiast medytować, lepiej po prostu TRE robić? Prościej i wiadomo o co chodzi.
Bogusia, to nie jest takie proste. TRE i medytacja to nie są wymienne rzeczy, nawet jeśli oba mogą uruchamiać podobny mechanizm drżenia. W TRE wchodzisz w to z konkretnym celem rozładowania napięcia - ciało dostaje jednoznaczny sygnał. W medytacji kontekst jest szerszy, a to co się pojawia - drżenie, emocje, obrazy - to jest materiał do obserwacji, nie tylko do wyrzucenia. Przynajmniej tak to rozumiem.
Ale rozumiem Bogusię, bo ja też bym tak pomyślał na jej miejscu. Skoro efekt podobny, to po co owijać w bawełnę? Konstancja, czy możesz powiedzieć co konkretnie 'tracimy' jeśli zamiast medytować robimy TRE i koniec?
Zgadzam się że to nie jest wymienne, ale chciałam dopytać - mówisz że materiał z medytacji jest do obserwacji. A co z osobą która zupełnie nie umie obserwować, tylko przeżywa? Czy ona w ogóle ma z tego medytowania jakiś pożytek, skoro nie przetwarza tego świadomie?
@Oleandra_50 To jest naprawdę dobre pytanie i myślę że trafia w coś ważnego. Bo zakładamy często że obserwacja to warunek konieczny żeby coś z medytacji wyjść. A może ciało przetwarza niezależnie od tego czy umysł 'wie' co robi? Nie mówię że tak jest, pytam.
Ja akurat przez długi czas należałam do tych co przeżywają a nie obserwują. I powiem szczerze - coś się zmieniało, tylko wolniej i mniej świadomie. Nie umiałabym powiedzieć co, ale byłam inna po kilku miesiącach. Czy to zasługa obserwacji? Chyba nie, bo jej nie było.
@Dianka98 Ale to trochę przerażające, nie? Że coś się zmienia a ty nie wiesz co ani dlaczego. Ja bym chciała wiedzieć co się ze mną dzieje.
Właśnie i to wracamy do tej kwestii którą ja też wcześniej poruszałam - czy musimy rozumieć żeby proces działał? Bo może ten przymus rozumienia to jest akurat przeszkoda a nie pomoc. Ciało nie pyta umysłu o zgodę zanim zacznie drżeć.
@Zywilka53 No ale jak nie rozumiemy to jak mamy wiedzieć kiedy coś jest normalnym procesem a kiedy trzeba się zatrzymać bo może się dzieje coś złego? Bez rozumienia to można dużo nabroić chyba.
Hortensja ma rację, to ważne. Szczególnie dla kogoś kto zaczyna i nie ma żadnego punktu odniesienia. Skąd ma wiedzieć że drżenie to coś dobrego a nie że po prostu jest mu zimno albo ma za niski cukier?
@Swarog Niski cukier to byś wiedział od razu, bo byś się poczuł źle i głupio. To drżenie z medytacji ma inny kontekst - jesteś wyciszony, coś się otwiera, nie ma dyskomfortu fizycznego. Ale rozumiem o co pytasz. Pytanie o rozróżnienie jest sensowne, szczególnie na początku.
A czy to drżenie zawsze jest ciche takie, w sensji wewnętrzne? Bo ja raz miałem że dosłownie trzęsły mi się nogi i ręce i byłem przekonany że coś jest ze mną nie tak. Siedziałem i myślałem że zaraz zemdleje.
@Okultysta Mnie też raz trzęsły ręce tak wyraźnie że musiałam je położyć na kolanach bo inaczej gestykulowałabym mimo woli. To jest jak najbardziej fizyczne, nie tylko wewnętrzne odczucie. I strach że coś jest nie tak - to też miałam. Minęło samo.
Okultysta i Dianka opisują coś ważnego - że to trzęsienie bywa naprawdę widoczne fizycznie. I tu właśnie wracam do TRE, bo to jest argument że mechanizm jest realny i cielesny, nie wymyślony. Ale pytanie Jacentego pozostaje - co się traci jeśli robi się samo TRE. Myślę że traci się kontekst. TRE mówi: rozładuj. Medytacja mówi: popatrz co jest w środku i przy okazji rozładowuje. To różnica jak między wzięciem środka przeciwbólowego a zapytaniem co boli i dlaczego.
To jest dobra analogia Konstancjo. Ale to znaczy że medytacja jest trudniejsza i wymaga więcej od osoby, tak? Że TRE jest jakby łatwiejszą wersją dla kogoś kto jeszcze nie jest gotowy na to obserwowanie?
Nie wiem czy łatwiejsza to dobre słowo. Inna. TRE jest bardzo konkretna i ukierunkowana. Medytacja jest bardziej otwarta i przez to mniej przewidywalna. Niektórzy wolą wiedzieć gdzie idą.
Czytam ten wątek od długiego czasu i nigdy nic nie pisałam, ale tutaj muszę. Ja robiłam TRE przez kilka miesięcy i potem zaczęłam medytować i to nie jest tak że jedno zastępuje drugie. Dla mnie TRE otworzyło jakieś drzwi, a medytacja pozwoliła przez nie przejść. Nie wiem czy to ma sens co piszę.
@Magnolka Ma sens. I ciekawe że to dla ciebie działało w takiej kolejności. Czyli TRE jako przygotowanie a nie zamiennik - tego jeszcze tutaj nie powiedzieliśmy. Czy pamiętasz jak to czułaś - że jedno coś otworzyło?
@Oleandra_50 Trudno to opisać. Po TRE byłam spokojniejsza w ciele, jakby mniej napięta. I w medytacji przestałam tak bardzo walczyć z tym co się pojawia. Jakby ciało już nie krzyczało tak głośno i mogłam usłyszeć coś spokojniejszego. Ale to tylko moje doświadczenie, nie wiem czy tak to działa u innych.
To co Magnolka opisuje z tym krzyczeniem ciała - ja to rozumiem. Kiedy jest dużo napięcia to w medytacji siedzę i walczę z tym napięciem zamiast cokolwiek obserwować. Może właśnie dlatego uziemienie po sesji mi pomaga - bo to napięcie trochę opada i dopiero wtedy coś się domyka.
Okej, to ja mam teraz inne pytanie. Skoro to napięcie w ciele tak bardzo przeszkadza w medytacji, to co robić żeby wejść w medytację z ciałem które już nie jest takie napięte? Czy jest jakiś sposób zanim się w ogóle zacznie siedzieć i medytować?
Bogusia_S pyta o coś bardzo konkretnego i to mnie cieszy, bo wracamy do ciała. Odpowiem wprost: tak, jest kilka rzeczy które można zrobić zanim się w ogóle usiądzie. Ja robię krótki spacer lub kilka minut kołysania się w przód i tył. Brzmi banalnie, ale kołysanie aktywuje ten sam układ nerwowy co medytacja i ciało 'dostaje sygnał' że może się rozluźnić. Nie zawsze działa, ale częściej niż nie.
Kołysanie się? Serio? Nie wiedziałam że to ma jakieś znaczenie, myślałam że to tylko taki odruch.
@Bogusia_S To nie jest tylko odruch. Kołysanie jest jednym ze starszych sposobów regulacji układu nerwowego - dlatego kołyszemy dzieci, dlatego dorośli robią to instynktownie w stresie. Ciało wie co robi, nawet jeśli głowa nie wie dlaczego.
@Ulka.1 A czy to nie jest tak że jak się kołyszemy to po prostu się usypiamy? Bo jak próbuję się wyciszyć przed medytacją to zwykle zasypiasz, przynajmniej u mnie tak bylo.
@Jacenty.2 Zasypiasz czy ciało mówi ci że potrzebuje odpoczynku? Bo to jest inna rzecz. Mnie też to spotykało na początku i potem przestało, jak ciało przestało być tak bardzo zmęczone na co dzień.