Chciałam napisać o tym od jakiegoś czasu bo chyba rzadko sie o tym mówi wprost. Morze jako metafora w medytacji to nie tylko "fale oddechu" i inne poetyckie obrazki z poradników. Mnie interesuje konkretnie ta otchłań, to co jest pod powierzchnią, nieświadomość. Pracuję z tym od paru lat i zauważyłam, ze dla osób, ktore przeżyły przemoc, to wejście pod wodę w wyobraźni może być bardzo trudne ale tez bardzo oczyszczające jeśli robi się to ostrożnie. Czy ktoś prowadził takie praktyki albo sam przez to przechodził??? Jak to wyglądało?
Zanim pójdziemy dalej z tą metaforą, chcę zapytać jedno: kiedy piszesz "osoby po przemocy", masz na myśli jakiś konkretny rodzaj pracy z nimi, czy to twoje własne doświadczenie? Bo to dość istotna różnica. Metafora morza jest nośna, ale w kontekście traumy może działać zupełnie inaczej niż zakładamy. Nie każda "otchłań" jest bezpieczna do eksplorowania bez odpowiedniego przygotowania. Sama jestem sceptyczna wobec podejść, które mówią "zanurz się i poczujesz ulgę", bo to bywa za bardzo uproszczone.
@Lunella68 masz rację, ze powinnam sprecyzować. to moje własne doświadczenie, nie prowadzę innych. Przez kilka lat po tym co mnie spotkało, medytacja była dla mnie niemożliwa bo każda cisza kończyła sie flashbackami. Dopiero kiedy zaczęłam pracować z obrazem morza ale TYLKO z powierzchnią, z tym co widać, z horyzontem, cos się zmieniło. Zejście głębiej przyszło znacznie pozniej i nie na siłę. Dlatego właśnie chciałam o tym porozmawiać, bo słyszę od znajomych że "medytuj i puszczaj" jak gdyby to było proste.
To co piszesz o powierzchni morza jest ważne. w wielu tradycjach mistycznych ocean to symbol nieświadomości zbiorowej ale tez granicy między tym co znane i tym co nieznane. I wlaśnie ta granica, linia wody, jest miejscem mocy, nie głębina. Zanurzanie sie zbyt szybko w nieświadomość bez przygotowania to troche jak wchodzenie do jaskini bez latarki. Pytanie do ciebie: kiedy pracowałaś z tym obrazem, co konkretnie pomagało ci zostać na powierzchni? Jakiś punkt zakotwiczenia?
Czytam to z dużym zainteresowaniem bo sama mam za sobą trudny czas i medytacja była dla mnie przez długo absolutnie niedostępna. To jest ten problem że wszystkie poradniki mówią "obserwuj myśli jak chmury" albo "bądź tu i teraz" a nikt nie mówi co robić kiedy bycie tu i teraz jest nie do wytrzymania. to wlaśnie to czuję kiedy czytam o tej otchłani, że ona nie zawsze jest gotowa na nas, albo my na nią.
@Pogoda to bardzo celne spostrzeżenie, chociaż powiedziałabym to trochę inaczej. Nie chodzi o to że "otchłań nie jest gotowa", bo to dość antropomorfizujące. Chodzi o to, że układ nerwowy przeciążony traumą nie potrafi wejść w stan wystarczającego bezpieczeństwa, żeby w ogóle dopuścić relaks bez alarmu. Medytacja wymaga minimalnego poczucia bezpieczeństwa i to jest fizjologia, nie duchowość. Dlatego mam problem z podejściami, które pomijają ten aspekt i lecą od razu w metafory oceanów.
hej, czytam to i troche sie gubie. chodzi wam o to ze medytacja morsza to jakis specjalny rodzaj czy to tylko metafora? bo widzilem kiedys cos o "medytacji z dźwiękami oceanu" i myślalem ze o to chodzi. a ta przemoc o której piszecie, to znaczy ze to dla osob po czymś trudnym czy chodzi o cos innnego?
@Idzi91 to metafora, nie medytacja z nagraniami fal, chociaż tamto tez moze pomagać jako wstęp. Chodzi o wizualizację, o wyobrażanie sobie siebie nad morzem albo jako część morza, i o to co wtedy pojawia sie w środku. Otchłań to metafora nieświadomości, tych warstw psychiki których na co dzień nie widzimy. I tak, piszemy o osobach, ktore przeżyły coś trudnego, przemoc, traumę, i dla których zwykłe "wycisz się i obserwuj" może nie dizałać albo wręcz działać odwrotnie.
a jak wlasciwie wiadomo ze sie jest gotowym żeby zejść głębiej że tak powiem?? bo brzmi to jakby była jakaś granica którą trzeba najpierw przzekroczyć ale skąd wiadomo gdzie ona jest
To jest wlasciwie kluczowe pytanie. Nie ma jednej odpowiedzi ale z mojego doświadczenia jest kilka sygnałów. Po pierwsze, ciało: jeśli podczas cichej medytacji mięśnie się napinają, oddech ucieka, pojawia się lęk, to znaczy że za wcześnie. Po drugie, obecność: czy jesteś w stanie zostać ze spokojnym oddechem przez kilka minut bez uciekania myślami w alarm? Jeśli nie, to głębsza praca nad nieświadomością to jeszce nie czas. Nie mówię że to zasada absolutna ale to cos o czym warto wiedzieć przed nurkowaniem.
no dobra ale czy ktoś sie zastanawia ze te metafory morza moga tez działać na zasadzie kulturowej? u nas morze kojarzy sie z urlopem i latem a u kogos kto mieszka nad oceanem i ma go codziennie przed oczami moze to miec zupelnie inny wymiar. piszę to bo moja kuzunka robiła warsztaty z jedna kobieta z irlandii i mowiła ze dla niej ocean to bylo cos groźnego, cos co pochłania, nie cos spokojnego. wiec ten symbol nie działa tak samo dla wszystkich
@Feniksa55 ma rację i ja bym to rozszerzyła. Prowadzę notatki z różnych podejść do medytacji od paru lat i symbol oceanu pojawia się bardzo różnie: w tradycji jungowskiej to zbiorowa nieświadomość, w buddyzmie zen to umysł jako ocean który ma fale ale jest głęboko spokojny, w wielu kulturach zachodnich to groźna otchłań pożerająca okręty. Te same słowa, zupełnie inne znaczenia. Dlatego kiedy ktoś mówi "wyobraź sobie morze" podczas medytacji to nie wie co tak naprawdę uruchamia u konkretnej osoby. Czy ktoś z was zapytał kiedyś uczestnika warsztatu co morze dla niego znaczy zanim zaczął tę wizualizację? to nie jest konkurs kto ma większe doświadczenie
ja to właśnie miałam taką sytuację na warsztacie, powiedziano żebym wyobraziła sobie że jestem zanurzona w ciepłym morzu i miałam taką panikę że musiałam wyjść z sali. i prowadząca chyba nie bardzo wiedziała co z tym zrobić. po czasie rozumiem że to była moja reakcja, ale wtedy czułam się bardzo dziwnie, jakby coś we mnie się zamknęło jeszcze bardziej. nie wiem czy to pasuje do rozmowy ale przyszło mi to do głowy
@Indigo54 pasuje i to bardzo. To jest właśnie ten problem z gotowymi wizualizacjami: prowadzący zakłada że ciepła woda to coś bezpiecznego i przyjemnego, a dla osoby z traumą to może być zapalnik. Twoja reakcja była normalną odpowiedzią układu nerwowego, nie porażką medytacji. Pytanie do ciebie, jeśli chcesz odpowiedzieć: czy po tym doświadczeniu wróciłaś jakoś do pracy z tym obrazem, czy całkowicie go odpuściłaś?
Podczytuję Was tu regularnie i mam takie wrażenie że dotykamy czegoś ważnego że ta otchłań o której piszesz Telimena to nie jest jakiś abstrakcyjny symbol jungowski tylko bardzo realne miejsce w człowieku gdzie siedzi to co nieprzetworzone. i pytanie które mam, nie wiem czy ktoś to rozważał, czy ta metafora morza jest lepsza od innych właśnie dlatego że morze ma zarówno powierzchnię jak i głębię i człowiek sam decyduje na jakim poziomie przebywa? że nie trzeba od razu schodzić na dno żeby w ogóle być "przy morzu"? bo to wydaje mi się bardziej łaskawą metaforą niż np. jaskinia albo ciemny las