Ostatnio miałam taki okres, kiedy wszystko się nawarstwiło naraz, praca, dom, codzienne życie. I w pewnym momencie zauważyłam, że moje rytuały przestały cokolwiek dawać. Zupełnie nic. Jakby ktoś odciął zasilanie.
Zaczęłam się zastanawiać, czy to przypadek, czy stres naprawdę potrafi tak rozwalić pracę magiczną. Bo niby skupienie jest ważne, ale aż tak? Mam na myśli nie tylko samo zaklęcie, ale też biżuterię którą noszę i ładuję intencją. Pierścionek z labradorytem i bransoletka z czarną turmalinką. Normalnie je czuję, a ostatnio to jakby zwykłe kamienie ze sklepu. Czy ktoś miał coś podobnego?
Brzmi znajomo, szczerze. Mam wrażenie że stres działa na amulety trochę jak ciągłe rozładowywanie baterii, w końcu zostajesz z niczym. Ale zastanawiam się nad czymś innym: czy może problem nie leży w tym że biżuteria przestaje działać, tylko w tym że my przestajemy ją słyszeć? To trochę inna sprawa. Kiedy ostatnio czyściłaś te kamienie?
@Sydka98 Czyściłam jakieś dwa tygodnie temu, solą i dymem z szałwii. Ale to twoje rozróżnienie mnie zatrzymuje, że kamień może nie przestawać działać, tylko my przestajemy go odbierać. Jak to w ogóle sprawdzić? W stresie totalnie tracę zdolność do wyciszenia, więc skąd mam wiedzieć po której stronie leży problem.
Właśnie o to chodzi, stres to nie tylko stan psychiczny, to konkretna chemia w ciele. Kortyzol, adrenalina, całe to pobudzenie. Czytałam kiedyś, że w tradycjach szamańskich strach i przewlekłe napięcie rozpraszają coś, co można nazwać osobistą mocą albo energią woli. I to nie jest tylko kwestia skupienia przed rytuałem, ale całego stanu w jakim funkcjonujemy. Jak długo trwał ten twój trudny okres?
@Gwiazdarka70 To zależy od tradycji. W wielu wierzeniach przedmioty przekazywane w rodzinie niosą historię emocjonalną kolejnych osób, które je nosiły, i to działa niezależnie od świadomej intencji. Niektórzy to nazywają psychometrią, inni po prostu mówią o pamięci obiektów. Srebrny łańcuszek od babci może nieść naprawdę dużo, niekoniecznie w sposób, który da się opisać rytuałem. Ale wracając do głównego wątku, mnie bardziej zastanawia to, co powiedziała Gwiazdarka o kortyzolu. Czy stres biologiczny faktycznie wchodzi w konflikt z pracą magiczną, czy to tylko kwestia skupienia?
@Pelargonia80 Myślę, że jedno wynika z drugiego. Kortyzol utrzymuje ciało w trybie przetrwania, a ten tryb z definicji nie sprzyja rzeczom wymagającym otwarcia. Rytuał wymaga pewnego przekroczenia codzienności, a jak jesteś w trybie "przeżyj ten dzień", to ciężko gdziekolwiek wyjść. To nie metafora, to dosłownie inny stan neurologiczny. A ta obserwacja Polci93 z łańcuszkiem jest ciekawa, nie myślałam o tym, że przedmioty mogą działać bez świadomej intencji właściciela.
Przepraszam że wchodzę bo ja się na tym znam mniej niz wy ale chciałam zapytac o jedno. Czy to znaczy ze w ogole nie ma sensu nic robic jak się jest w stresie? Bo to by oznaczalo ze własnie wtedy kiedy najbardziej potrzebujesz pomocy, wszystko zawodzi. To troche przygnębiajace.
To dobre pytanie i wielu osób się z tym zmaga. Nie chodzi o to, że w stresie wszystko zawodzi. Chodzi o jakość intencji, bo ona jest wtedy po prostu inna. Kiedy jesteś spokojna i skupiona, intencja jest jak laser. Wąska, konkretna, ukierunkowana. W stresie to bardziej jak latarka bez baterii, coś świeci, ale słabo i w różnych kierunkach naraz. Biżuteria jako amulet nosi w sobie to, co do niej włożyłaś, ale twoja zdolność do pracy z nią jest mocno ograniczona.
@Ewunia79 Ale czy to znaczy, że biżuteria może wtedy wchłonąć ten stres i trzeba ją potem intensywniej czyścić? Bo mam taką obserwację, po trudnych tygodniach mój czarny turmalin dosłownie wygląda inaczej. Jakby bardziej matowy. Nie wiem czy to autosugestia, czy coś realnego.
@Sydka98 Turmalin czarny jest akurat jednym z kamieni którym przypisuje się absorpcję energii, więc ta matowość może mieć znaczenie. Nie twierdzę że to pewnik, ale nie jest to rzadka obserwacja. Wiele osób pracujących z kamieniami ochronnymi opisuje zmiany w wyglądzie po intensywnych emocjonalnie okresach. Co z nim robisz po takim czasie, czyścisz normalnie?
Mam pytanie może trochę z boku, a co z amuletami ktore nosimy cały czas, niekoniecznie z intencją magiczną? Mam srebrny łancuszek od babci i zawsze go noszę. Czy on tez moze cos zbierac, skoro nie byl nigdy specjalnie ładowany?
Stres blokuje pracę z amuletami, dla mnie to jest jasne. Biżuteria magiczna wymaga właściciela w równowadze, inaczej staje się ciężarem a nie pomocą. Sama przestałam nosić ładowane rzeczy w trudnych momentach, bo czułam się gorzej, nie lepiej.
@Plejada Hmm, ale tu bym polemizowała. Jeśli amulet ochronny mamy właśnie po to żeby pomagał w trudnych momentach, to zdejmowanie go wtedy mija się chyba z celem. To trochę jak zdjąć płaszcz kiedy pada, bo deszcz jest niekomfortowy 😉
@Sydka98 No ale to porównanie jest trochę na siłę. Płaszcz nie wchłania energii deszczu i nie trzeba go potem czyścić. Kamień owszem. Jak noszę coś przez trzy tygodnie ciągłego stresu bez czyszczenia, to co dokładnie niesie na końcu?
Czytam to i myślę że może nie ma tu sytuacji zero-jedynkowej. Może są amulety ktore lepiej sprawdzają sie jako absorpcja i takie ktore działają bardziej jako ochrona aktywna, i te role to nie jest to samo. Czarny turmalin jest chyba głównie absorbentem więc potrzebuje czyszczenia, ale np biała agat albo kwarc może inaczej reagowac na stres właściciela?
@Brzozka Właśnie, to ważne rozróżnienie. Mój labradoryt, w odróżnieniu od turmalina, nie daje mi wrażenia że coś z siebie oddaje. On raczej wzmacnia percepcję, kiedy jestem otwarta. A w stresie ta percepcja jest zamknięta, więc może on po prostu nie ma z czym pracować?
Ale czy nie jest tak, że my tu troche projektujemy właściwości na kamienie ktore de facto są mineralami? Szczerze pytam. Labradoryt to skalień, ma piękną optykę przez adularyzację, ale skąd przekonanie że akurat w stresie działa inaczej? Naprawdę czujecie różnicę, czy raczej interpretujecie swój stan przez pryzmat biżuterii?
@Wlodek.x Może i projektuję, ale to samo można powiedzieć o każdej formie symboliki. Flaga to kawałek materiału, ale łzy na widok flagi są jak najbardziej prawdziwe. Jeśli kamień działa przez symboliczne znaczenie które mu nadałam, to efekt jest prawdziwy, nawet jeśli mechanizm jest czysto psychologiczny. W stresie ta symbolika może po prostu przestawać docierać, bo głowa jest zajęta przeżywaniem zagrożenia.
W runach jest coś podobnego, galdr, czyli śpiew runiczny, miał być nieskuteczny jeśli śpiewający był w chaosie wewnętrznym. Nie dlatego, że runy tracą moc, ale dlatego, że intencja nie ma jak się uformować w chaosie. Pytanie może być inne: czy da się przygotować amulet tak, żeby działał bez aktywnego udziału właściciela? Bo to jest zupełnie inny typ pracy niż ten, o którym tu rozmawiamy.
@Czarek A to jest w ogole możliwe? Ze amulet działa autonomicznie, bez tego ze ja go aktywuje kazdego dnia? Bo jesli tak to moze to jest własnie odpowiedz dla tych momentow kiedy nie mamy zasobow na aktywna prace magiczna.
@Perydotka83 W różnych tradycjach, tak. Na przykład hagalaz wycinana na statku miała chronić niezależnie od stanu umysłu żeglarza. Amulet był ładowany raz, z mocną intencją, i miał działać przez sam fakt istnienia. Ale to wymaga inaczej przeprowadzonego rytuału tworzenia niż codzienne noszenie kamienia i myślenie o nim. Pytanie do Granacik93, jak ładowałaś ten pierścionek z labradorytem? Jednorazowa intencja, czy codzienna praca?
@Czarek A jak wygladal taki rytuał tworzenia amuletu ktory mial dzialac autonomicznie? Bo rozumiem ze to inna jakosc skupienia przy tworzeniu niz przy codziennym noszeniu, ale zastanawiam sie czy to znaczy ze intencja musi byc jakos mocniej osadzona na poczatku, i jak to w ogole zrobic w praktyce.
@Perydotka83 To zależy od tradycji, ale wspólny mianownik to zazwyczaj kilka rzeczy. Wyraźnie określony cel zanim w ogóle zaczniesz, nie ogólnie "ochrona", ale konkretnie przed czym i w jakich okolicznościach. Potem rytuał tworzenia w stanie skupienia rytualnego, nie tym codziennym. I zamknięcie, coś, co wyznacza koniec procesu ładowania. W tradycji nordyckiej to było często dosłowne wyrzeźbienie symbolu i jego nazwanie. Bez nazwy symbol był tylko wzorem.
@Czarek To co mówisz jakoś przekłada mi się na to, dlaczego amulety robione w biegu nie mają tej samej jakości. Raz robiłam coś w środku totalnie chaotycznego okresu i efekt był... nijaki. Nosiłam, ale nie czułam żadnego połączenia. Nie wiem, czy to był błąd procesu, czy po prostu byłam za bardzo rozbita.
A jak w ogóle można sprawdzić, czy amulet działa autonomicznie, czy potrzebuje codziennego podtrzymywania z twojej strony? Pytam, bo nie mam pojęcia jak to odróżnić w praktyce.
@Sydka98 Myślę, że widać to najlepiej właśnie w momentach kryzysu. Jeśli w pełnym stresie nadal czujesz jakąś stabilność w związku z tym przedmiotem, może on działa niezależnie. Jeśli natomiast gubię kontakt z nim razem z całą resztą, to pewnie byłam jedynym motorem i sama go napędzałam.
Ale czy to nie jest troche błąd konfirmacji? Jak jesteś w stresie i coś czujesz, to przypisujesz to amuletowi. Jak nie czujesz, to "amulet wymaga podtrzymywania". Nie ma chyba żadnego sposobu żeby odroznic te dwa przypadki obiektywnie. Serio, jak?
@Wlodek.x Ale to samo można powiedzieć o medytacji, modlitwie, afirmacjach. Nie ma zewnętrznego weryfikatora skuteczności. I pytanie, czy cel to tutaj "obiektywna prawda", czy zmiana wewnętrznego stanu? Ja traktuję to drugie jako wystarczające kryterium i jakoś nie mam z tym problemu.
No i tu się zaczyna problem, bo jak traktujesz zmianę wewnętrznego stanu jako wystarczające kryterium, to właściwie każda praktyka jest skuteczna pod warunkiem wiary. I trochę traci sens rozmowa o tym, czy kamień wchłania czy nie wchłania, bo ostatecznie to ty decydujesz co czujesz. Krążymy w kółko.
@Plejada Ale czy to naprawdę problem? Jeśli efekt jest realny, spokój, poczucie zakorzenienia, mniej reaktywności, to czy ktoś musi udowodniac przez jaki mechanizm to nastąpiło? Zastanawiam sie, czy szukamy tu mechanizmu, czy po prostu użyteczności. Bo to są zupełnie inne pytania.
Przepraszam ze wchodzę z innej strony ale mam wrazenie ze sie gubię w tej rozmowie. Czy dobrze rozumiem, amulety ktore "działają autonomicznie" są robione inaczej i nie wymagają naszego codziennego skupienia, i właśnie dlatego mogą pomagac podczas stresu kiedy jesteśmy rozbite? Bo to byłoby logiczne i miałoby sens.
@Akacja57 Mniej więcej tak. Ale "inaczej robione" oznacza przede wszystkim: jednorazowo z pełnym skupieniem i wyraźną intencją, zamiast codziennego doładowywania rozproszonym skupieniem. Różnica jak między zrobieniem czegoś porządnie raz a ciągłym łataniem. Nie każda tradycja tak to widzi, ale ta logika jest dość spójna.
I tu wracamy właściwie do początku, czy zaklęcia gorzej działają w stresie. Może to po prostu zależy od tego, co robisz. Jeśli próbujesz coś stworzyć podczas kryzysu, to tak, jakość intencji będzie inna. Ale jeśli sięgasz po coś zrobionego wcześniej, w dobrej kondycji, niekoniecznie musi być gorzej.
O, to mi się podoba. Tworzenie kontra korzystanie. Przez cały ten wątek mieszaliśmy chyba jedno z drugim i stąd ta rozmowa kręciła się trochę w kółko 🙂
A co z moim łancuszkiem po babci? On nie był tworzony z intencją, nie był ładowany, ale jakos mnie uspokaja jak go mam. To nadal coś znaczy, nawet bez żadnego procesu?
@Polcia93 Znaczy, tylko trochę innym mechanizmem. Przedmioty rodzinne działają przez zakorzenienie emocjonalne, masz z tym łańcuszkiem skojarzenia silniejsze niż jakikolwiek rytuał, bo są autentyczne i długoletnie. Tego nie trzeba ładować, bo jest już naładowane życiem. Inne pytanie: czy chciałabyś mu teraz nadać świadomą intencję, czy wolisz zostawić go tak jak jest?
@Ewunia79 Szczerze? Trochę sie boje ze jak zacznę go "ładować" to zmienię coś co działa dobrze. Nie wiem czy mam rację czy to głupie myślenie.
To nie jest głupie myślenie. Instynkt żeby nie psuć czegoś co działa, ma sens. Ja bym zostawiła. Nakładanie intencji na coś, co ma już swoją historię, może ją przykryć, nie wzmocnić.
Dobra, wracam do tytułu wątku bo czytam to i nie wiem jaka jest konkluzja. Stres blokuje zaklęcia czy nie? Mam na myśli konkretnie codzienne rzeczy, nie tworzenie amuletów od zera.
@Numerolozka99 Nie ma jednej odpowiedzi, bo to zależy od tego co robisz. Przy tworzeniu, tak, stres przeszkadza, intencja jest rozmyta. Przy korzystaniu z amuletu który był dobrze zrobiony wcześniej, nie musi blokować, bo on działa z własnej bazy. Przy zaklęciach słownych albo afirmacjach, stres wpływa na skupienie, ale pełna blokada to rzadkość. Częściej efekt jest po prostu słabszy albo wolniejszy.
I może to jest najuczciwsza odpowiedź, nie zero-jedynkowe "działa albo nie działa", tylko skala. Stres obniża jakość, nie wyłącza całkowicie. Przynajmniej tak to rozumiem po tej rozmowie.
@Brzozka No ale "obniża jakość" to nadal trochę mgliscie. Jak to wyglada w praktyce? Ze zaklęcie sie nie uda, ze trzeba powtorzyc, ze efekt przychodzi ale pozniej? Bo to są kompletnie rozne rzeczy i chciałabym wiedziec o co konkretnie chodzi.
Pytanie Numerolożki jest chyba kluczowe dla całego wątku, bo od początku mówimy "działa gorzej" bez sprecyzowania co to znaczy. Czy ktoś miał konkretną sytuację, gdzie stres wyraźnie zmienił coś w tym jak zadziałał amulet albo zaklęcie? Niekoniecznie na gorsze, może właśnie zaskakująco dobrze.
Raz robiłam coś w dużym napięciu i efekt przyszedł, ale zupełnie inaczej niż planowałam. Jakby intencja się po drodze wypaczyła. Nie byłam w stanie tego kontrolować, skupiałam się na tym żeby w ogóle dać radę skończyć. Więc może "gorzej" to właśnie to, że wychodzi coś innego, nie nic.
@Gwiazdarka70 To jest ciekawe, bo to sugeruje że stres nie blokuje przepływu, tylko go... krzywi? Jak myślisz, gdybyś wtedy miała amulet zrobiony wcześniej i po prostu przy nim siedziała zamiast tworzyć od nowa, to coś by się zmieniło? Zastanawiam się, czy to problem stanu, czy momentu tworzenia.