Chodzi mi po głowie od jakiegoś czasu pewna kwestia i chciałabym ją wyłożyć przed Wami. Są pytania, których się boję zadać kartom. Nie takie klasyczne „czy mąż zdradza" albo „czy dziecko będzie zdrowe" – bo w tych sprawach mam swoje zasady i ich się trzymam. Chodzi mi raczej o te nasze, prywatne pytania, o których sami wiemy, że nie jesteśmy gotowi na odpowiedź. I potem siedzi się z talią w rękach i dwie godziny sam ze sobą toczy rozmowę, czy rozłożyć, czy schować. Jak u Was to wygląda? Stawiacie, mimo strachu? Odpuszczacie? A jeśli stawiacie, to co potem robicie, kiedy odpowiedź przychodzi taka, jakiej się baliście?