@piotr_98 nawet nie wiesz jak bardzo sie cieszę, że tak odpowiedziałeś. Nie wyśmiałeś mnie, nie skrytykowałeś, nie powiedziałeś jak inni że przesadzam albo że to moje wymysły. A żyję z tym już 9 lat i to mnie po prostu wysyssa. Czasem rano nie mogę wstać z łóżka, czuję sie bardziej zmęczona niż gdy sie kładłam. A czasem boję sie nocy, bo nie wiem co mi sie przyśni, czy to coś znów mnie nie nawiedzi.

Był moment, że myslałam iż potrzebuję szpitala psychiatrycznego serio.

Nie mieszkam już w Polsce, wyjechałam 5 lat temu... z dala od tego miejsca i od wspomnień, a to poszło za mną jak na złość.

Nie wiem gdzie szukać pomocy i jak o tym mówić, żeby nie wzięto mnie za wariatkę. Przed wyjazdem byłam u księdza egzorcysty. Umówiłyśmy wizytę, coś w rodzaju prywatnej mszy, czytania Biblii, modlitw. Ostrzegał mnie, że coś będzie mnie zwodzić zanim tam dotrę, ale mam na to nie patrzeć, nie odwracać sie, tylko z modlitwą na ustach prosić Pana żeby dojść do Kościoła.

Wtedy od prawie 2 lat nie widziałam ojca swoich córeczek. Tego wieczoru gdy wyszłam, nie wiem skąd i jakim cudem pojawił sie mi na drodze... tak po prostu przyjechał z daleka. I zawróciłam z nim do domu, żeby porozmawiać. Do Kościoła już nie poszłam, bo wstydziłam sie tego księdza, że nie dotrzymałam słowa, że nie przyszłam jak małe dziecko które nie posłuchało...

Mieszkałam w małej miejscowości przy granicy ukraińskiej i ktoś mi dał kontakt do pewnej kobiety Ukrainki, która potrafiła spojrzeć na człowieka i zobaczyć to czego my nie możemy ujrzeć. Ta kobieta powiedziała, że mam coś przy sobie, coś co mnie męczy i nie pozwoli żyć w spokoju. Że ktoś zły coś mi zrobił, ale nie na śmierć, bo to byłoby za łatwe i za szybkie... ale na ból, tak ogromny że trudny do ogarnięcia, że mam z tym bólem żyć. I żyję z tą straszną myslą, że jako 30-letnia kobieta mam na cmentarzu dwie córeczki. Chyba większego bólu już nie ma.

Co robić? Ktoś mi powiedział, że wystarczy modlitwa za tę dziewczynę, że jak bede sie modlić to wszystko minie.

I jeszcze jedno. Dlaczego gdy sie modlę, naprawdę z wielką wiarą i gorliwie, to COS nie odpuszcza, nie znika... tak jakby drwiło z tej modlitwy? Co to może być? I czy mogło przybrać taką postać jak opisałam, czarna mgła, gęste powietrze, coś jak dym z papierosa tylko czarne, forma człowieka... Odchodzi kiedy samo zechce.

@sciezka648 nie wiem czy jestem silna, chyba po prostu musiałam nią być, bo nie miałam wyboru. Był taki moment po drugim pogrzebie kiedy na kolanach błagałam Boga żeby mnie do siebie zabrał, żebym mogła być prawdziwą mamą dla swoich dzieci. Nie zrobił tego jakby na złość, jakby chciał żebym cierpiała jeszcze bardziej i tęskniła za tym, co straciłam.

Mam czasem pretensje do siebie o to, że się uśmiecham, bo to jakoś nie pasuje, nie jest w porządku...

Teraz juz wiem, że to wszystko było doświadczeniem i że odejście to tylko forma ucieczki przed wyzwaniem. To co opisałam to tylko 2 lata gehenny która skończyła się tragicznie, a były też wcześniejsze lata i trochę czasu jeszcze potem. Dziś minęło 9 lat a życie mnie nie oszczędza. Dostaję czasem takie baty od których wyginam się jak gałąź na wietrze, ale nie złamałam się.

Wierzę w Boga, może to dziś takie niemodne i staroświeckie, ale wierzę i ufam Mu.

Wiem że piszę bez składu i ładu ale jestem tu sama, bez przyjaciół, bez nawet kogoś do rozmowy.

Dziwne jest to że nie czuję nienawiści do tej kobiety, ani nawet żalu za to co mi zrobiła, po prostu nic. Szkoda mi jej bardzo, czasem miałam ochotę do niej pójść i ją przytulić, głupie to wiem, ale naprawdę taką miałam chęć, być przy niej i trzymać ją za rękę. Prawda, bałam się jej w pewnym momencie bo zrozumiała jaką bronią operuje, ale mam do niej ogromne współczucie kiedy pomyślę co się z nią dzieje, jak jej się wiedzie, czy zło które wyrządziła do niej wróciło czy nie. I wolałabym żeby nie wracało, bo ona ma dziecko i nie zasługuje na to. Myślę że po tych latach na pewno żałuje i wstydzi się tego co zrobiła.

Ona jako osoba, jako matka nie jest winna, winna jest sytuacja w której się znalazła, niespełniona miłość może, albo otoczenie i wpływ innych ludzi. Niech ją Bóg ma w opiece i niech sobie szczęśliwie żyje, a ja jak zwykle ze wszystkim dam sobie radę sama, jestem na to gotowa i chyba już przyzwyczajona...

Pozdrawiam cieplutko 🙂

@swiatlo272 dziękuję Ci za życzliwość, naprawdę 🙂

Wiesz, ja już tyle razy sie przeprowadzałam że czasem myślę, że mam we krwi coś z cigańskiej duszy... normalni ludzie tak nie wędrują z miejsca na miejsce jak ja. I doszłam do wniosku, że problem jest we mnie samej, bo to coś wędruje za mną wszędzie, niezależnie od adresu.

Wiem że nie jestem sama, i szczerze? nie boję sie tego zbytnio w sensie czego ono mi zrobi. Zabić? Część mnie umarła już dawno. Codzienne życie wśród ludzi, którzy potrafią tak niszczyc innych, jest dla mnie większym strachem niż śmierć jako taka. Boje się o dzieci, bo bez mnie nie miałyby nikogo. I tak sie trzymam tego ziemskiego piekiełka i walczę każdego dnia, raz o chleb a raz o rachunki... a w nocy i tak spokoju nie ma bo COS mnie nachodzi i można normalnie zwariować.

Ale dziękuję, że tu jesteście i ze piszecie. To ważne miec z kim pogadać i wiedziec że ktoś traktuje Cię poważnie a nie szuka po cichu numeru do psychiatry za Twoimi plecami 😉 Całuski