Ale wtedy to już chyba nie jest praca z czakrami, tylko po prostu oddychanie? Nie mówię że to źle, wręcz przeciwnie, tylko że tracimy wtedy ten energetyczny wymiar o którym KiraK pytała na początku. Czy to ma znaczenie czy nie - zostawiam otwarte.
Właśnie mam poczucie że ta rozmowa trochę mnie oddaliła od pierwotnego pytania, ale w dobrym sensie. Zaczęłam od pytania od którego wieku, a teraz bardziej myślę o tym po co i w jakim języku. Chyba to ważniejsze niż sam wiek. Choć nadal jestem ciekawa - czy ktoś ma doświadczenie z bardzo małymi dziećmi, powiedzmy do pięciu lat? Bo córka ma siostrę, która ma cztery lata, i zastanawiam się czy to w ogóle jakikolwiek sens ma.
Cztery lata to moim zdaniem za wcześnie na jakiekolwiek tłumaczenie czego to jest i po co. Ale sama praktyka - powiedzmy siedzenie spokojnie z mamą, oddychanie, wyobrażanie sobie kolorów - może być absolutnie w porządku jako zabawa. Tylko że wtedy nie nazywaj tego pracą z czakrami nawet dla siebie, bo to nie to samo.
A co jeśli czterolatka sama zaczęłaby o tym mówić, że gdzieś coś czuje? Czy wtedy można coś z tym zrobić? Bo mam wrażenie że Sauwak proponuje podejście odgórne, a może być też oddolne ze strony dziecka.
@Anesja5 Dobre rozróżnienie. Jeśli dziecko samo przynosi temat, to jest inna sytuacja niż gdy rodzic inicjuje. W pierwszym przypadku wystarczy słuchać i ewentualnie bardzo delikatnie towarzyszyć w nazywaniu. W drugim wchodzi kwestia czemu rodzic to inicjuje i czy robi to dla dziecka czy dla siebie.
To rozróżnienie Krysztal na oddolne i odgórne wydaje mi się kluczowe dla całego tego wątku. Ale mam pytanie - czy ktoś z was miał sytuację gdzie dziecko przyniosło temat samo, a potem jednak nie chciało drążyć? Bo zastanawiam się czy to naturalne że zainteresowanie pojawia się i gaśnie, czy raczej powinniśmy jakoś podtrzymywać.
Tak, moja córka kilka razy mówiła że coś czuje w brzuchu albo w klatce i kiedy próbowałam delikatnie porozmawiać, temat po prostu urywał się sam. Nie rozwijała. Więc albo to nie był dobry moment, albo sama rozmowa była dla niej nieinteresująca. Nauczyłam się nie ciągnąć.
@Rodis A jak reagowałaś kiedy ona to mówiła? Pytałaś dalej czy raczej tylko słuchałaś? Bo mam wrażenie że moja córka właśnie takie rzeczy mówi od czasu do czasu i nigdy nie wiem czy odpowiadać konkretnie czy po prostu potwierdzać że słyszę.
Głównie słuchałam. Raz powiedziałam coś w stylu "tak, ciało potrafi dużo powiedzieć" i to jej wystarczyło. Nie szłam dalej w wyjaśnienia. Myślę że to był dobry instynkt bo nie zamknęłam tematu ale i nie narzuciłam swojej interpretacji.
To jest właśnie ta subtelna różnica między towarzyszeniem a prowadzeniem. Ale wracając do pytania KiraK o wiek - czy któraś z was zauważyła że wiek siedmiu lat faktycznie coś zmienia? W niektórych tradycjach mówi się o cyklu siedmioletnim jako o momencie przebudzenia czakry solarnej. Czy macie jakieś własne obserwacje?
@Krysztal Zetknąłem się z tym w kontekście antropozofii Steinera, nie tylko w tradycji wedyjskiej. Ale szczerze? Mam wątpliwości czy to jest coś mierzalnego, czy raczej taka mapa nakładana na naturalny rozwój dziecka. Co daje coś w rodzaju proroctwa samospełniającego.
@Sauwak A to nie jest zarzut który można postawić całej pracy z czakrami ogólnie? Że mapa nakłada się na terytorium? Pytam serio bo sama nie wiem gdzie postawić granicę między użytecznym modelem a projekcją.
Każdy system pracy z ciałem to jakaś mapa. Zachodnia medycyna też ma swoje mapowania. Pytanie nie czy mapa to mapa, tylko czy jest użyteczna. I w przypadku dzieci widzę że pewne ćwiczenia działają niezależnie od tego jak je nazwiemy.
@Magicwoman Ale czy to nie oznacza że sama koncepcja czakr jest wtedy zbędna? Że można po prostu mówić o oddechu, emocjach, ciele - bez tego szkieletu? Trochę wróciłam tu do tego co mówiła Honorata wcześniej o traceniu wymiaru energetycznego. Przepraszam że do siebie, ale chcę wiedzieć co inni myślą.
Mnie się wydaje że ten szkielet daje coś co trudno zastąpić - poczucie że ciało ma wewnętrzne centrum. Bratanek odkąd mu powiedziałem o tym "miejscu gdzie zbiera się energia" zaczął inaczej mówić o tym co czuje. Bardziej konkretnie. Nie wiem czy to zasługa nazwy czy po prostu wieku.
@Lalik I to jest właśnie coś czego nie wiem jak ocenić - czy to konkretniejsze mówienie jest efektem pracy z czakrami, czy po prostu dziecko dojrzało i tak by się stało. Jak to odróżnić? Czy to w ogóle możliwe?
Chyba nie jest możliwe i może nie powinniśmy tego rozdzielać. Ta rozmowa sprawia że myślę iż praca z czakrami u dzieci to bardziej dawanie im języka do opisywania siebie niż czegokolwiek innego. I może właśnie od tego trzeba zacząć - nie od ćwiczeń, nie od wieku, tylko od rozmowy o tym co czują w ciele. Choć nadal mam to pytanie z tyłu głowy: czy jest moment kiedy to może dziecku zaszkodzić zamiast pomóc?