Dopiszę jeszcze o granicach, bo w tym wątku sporo osób zaczyna od zera.

Jeśli po sesjach nie da się spać przez kilka nocy, wracają natrętne obrazy albo nastrój leci w dół tygodniami - to nie jest znak, żeby zacisnąć zęby i przeć dalej. Wtedy zeszyt idzie do szuflady, a człowiek do specjalisty. Praktyka duchowa jest wsparciem, nie leczeniem, i to trzeba mieć z tyłu głowy od pierwszego dnia.

Wracam po miesiącu bo obiecałem że napisze jak mi poszło. Zrobiłem listę i to całe pisanie lewą ręką, wyszły z tego bazgroły ale coś tam się dało odczytać.

Na razie mam więcej pytań niż na początku i nie wiem czy to dobrze czy źle. Ten kolega dalej mnie wkurza, tylko już mniej. Zobaczymy co będzie za kolejny miesiąc, bo chyba jeszcze nie doszedłem do sedna