Mam pytanie do bardziej doświadczonych - czy jest jakaś różnica między afirmacjami przy chorobach ostrych, takich co mijają, a przy przewlekłych? Bo wydaje mi się że to musi działać inaczej.
@Honorek Przy chorobach ostrych, które mają naturalny przebieg i się kończą, trudno w ogóle mówić o jakimkolwiek efekcie afirmacji, bo i bez nich by minęły. Przy przewlekłych sprawa jest bardziej złożona - tu nastawienie psychiczne ma udokumentowany wpływ na jakość życia z chorobą, na adherencję do leczenia i na poziom bólu odczuwanego subiektywnie. Ale to nadal nie jest wpływ na samą chorobę, tylko na to jak człowiek z nią funkcjonuje.
@Runolog70 A co z chorobami psychosomatycznymi? Tam granica między 'stanem psychicznym' a 'chorobą fizyczną' jest rozmyta. Czy afirmacje mogą tu działać inaczej niż przy czysto organicznych schorzeniach?
@Rusalka.2 To jest jedno z lepszych pytań w tym wątku. Przy chorobach psychosomatycznych zmiana stanu psychicznego jest właściwie częścią leczenia, nie tylko jego uzupełnieniem. Więc afirmacja, która obniża poziom lęku, może mieć realny wpływ na objawy - nie dlatego że 'zmienia ciało myślą', ale dlatego że lęk jest tu bezpośrednim czynnikiem podtrzymującym objawy. To fundamentalnie różna sytuacja niż np. złamana kość.
@Arbogi To rozróżnienie jest kluczowe i myślę że wiele nieporozumień w tej dyskusji bierze się właśnie z mieszania tych dwóch sytuacji. Ktoś słyszy że afirmacje pomogły przy chorobie psychosomatycznej i wyciąga wniosek że zadziałają tak samo przy czymś organicznym. A to nie jest ta sama kategoria.
@Arbogi Dadzbog Dzięki za to rozróżnienie, naprawdę mi coś poukładało. Bo właśnie miałem w głowie takie myślenie że 'skoro pomagają przy stresie to może i przy chorobie' i teraz widzę że to nie takie proste.
Dziękuję za to co napisał Damianek, bo ja miałam dokładnie to samo myślenie. I właśnie dlatego zaczęłam ten wątek - bo sama nie wiedziałam gdzie jest ta granica. Teraz po całej tej rozmowie mam poczucie że afirmacje to bardziej praca z tym jak reaguje na chorobę, niż z samą chorobą. Ale mam jeszcze jedno pytanie - czy afirmacje mają sens kiedy jest się po prostu zmęczoną leczeniem? Nie zwątpiałam w lekarzy, chodzę regularnie, biorę co trzeba. Ale psychicznie jestem wykończona i zastanawiam się czy to jest właśnie ten moment kiedy afirmacje mogą coś dać, czy to też pułapka.
Zmęczenie leczeniem to osobny temat i myślę że tu afirmacje mają naprawdę sporo do zaoferowania, pod warunkiem że są skierowane właśnie na to zmęczenie, a nie na chorobę. 'Mam siłę przejść przez to' albo 'mogę odpocząć i wrócić jutro' - to jest inny typ afirmacji niż 'moje ciało się leczy'. Pytanie, bo zależy mi na tym żeby dobrze to rozumieć - czy to zmęczenie jest bardziej fizyczne, czy chodzi o tę psychiczną watę, kiedy człowiek już nie chce myśleć o kolejnych wizytach i wynikach?
@Klimcia To rozróżnienie które właśnie zrobiłaś jest chyba najważniejszą rzeczą w tym wątku. Afirmacje skierowane na zasoby - 'mam siłę', 'daję radę', 'mam wsparcie' - to jest zupełnie inny mechanizm niż te skierowane na stan ciała. Pierwsze operują na poziomie psychicznym gdzie mają szansę coś zmienić. Drugie wchodzą w obszar gdzie nie mają żadnego potwierdzenia że cokolwiek robią. I myślę że gdyby ludzie to rozumieli, to połowa sporów o afirmacje by znikła.
@Dadzbog Zgadzam się z tym podziałem, ale dodałbym jedno zastrzeżenie. Nawet afirmacje 'na zasoby' mogą być problemem, jeśli człowiek używa ich żeby nie przyznać przed sobą że potrzebuje realnej pomocy - psychologa, wsparcia bliskich, zmiany leczenia. 'Mam siłę' powtarzane w kółko kiedy się jej nie ma, może opóźnić decyzję o tym żeby po tę pomoc sięgnąć. Nie mówię że tak jest zawsze, ale czy ktoś z was to obserwował u siebie albo u innych?