Wiesz, to co opisujesz to dość typowy schemat na początku - kilka błędów naraz, ale to nie jest powód do niepokoju. Żeby odpowiedzieć na twoje pytanie: tak, można zacząć od nowa, ale nie w sensie wymazania tego co było. Raczej - zostawić tamte afirmacje i zbudować nowe, bardziej precyzyjne. Pytanie do ciebie, bo to ważne: czy masz konkretną jedną rzecz, na której chcesz się teraz skupić? Bo jeśli nie, to nowe afirmacje mogą skończyć się tak samo jak poprzednie.
@Herga tak, mam jedno konkretne obszar. Chodzi o pewność siebie w sytuacjach zawodowych, szczególnie jak muszę coś zaprezentować albo powiedzieć zdanie głośno na spotkaniu. Tam mam największy opór. Tylko nie wiem jak to sformułować żeby nie wyszło znowu za ogólnie.
to spróbuj coś na kształt 'mój głos brzmi pewnie kiedy mówię o tym co znam' albo 'coraz łatwiej mi mówić kiedy wiem co chcę powiedzieć'. Widzisz różnicę? To są zdania które umysł może przyjąć, bo zawierają warunek - nie mówisz że zawsze jesteś pewna, tylko że w konkretnym kontekście coś działa. Chociaż sam nie jestem pewien czy to wystarczy bez ćwiczenia samej sytuacji.
@Feliks73 a czy dodawanie warunków do afirmacji to nie jest trochę jak podcinanie im skrzydeł? Rozumiem logikę, ale intuicyjnie czuję że 'mój głos brzmi pewnie kiedy...' brzmi mniej przekonująco niż po prostu 'mój głos brzmi pewnie'. Może się mylę, ale tak to odbiera mój umysł.
@Kazia75 nie mylisz się i jednocześnie masz rację w połowie. Jeśli ktoś zaczyna od zera i ma silny opór wobec bezwarunkowych twierdzeń, warunek pomaga zbudować pierwsze okno. Ale jak przekonanie już trochę 'mięknie', to warunek zaczyna ograniczać. Więc to bardziej etap startowy niż docelowa forma. Tamarka80 dobrze to ujęła wcześniej z tymi łagodniejszymi formami.
@Jasiek98 tzn. że afirmacja ma się zmieniać z czasem? Że nie ustala się jednej na zawsze i tyle? Bo ja myślałem że to jest jedno zdanie które się powtarza miesiącami.
@Rysiek82 właśnie nie. To co powtarzasz przez miesiąc powinno być punktem wyjścia, nie celem. Jak przekonanie zaczyna się przesuwać, forma zdania powinna też ewoluować. Inaczej trzymasz się formuły która pasowała do poprzedniego ciebie, a nie do tego, którym zaczynasz być. To jedna z rzeczy, o których mało się mówi w popularnych materiałach o afirmacjach.
No i tu znowu wracamy do tego samego problemu. Żeby zmienić afirmację, musisz wiedzieć że się zmieniła. Żeby wiedzieć że się zmieniła, musisz ją oceniać. A wcześniej ktoś tu mówił że ocenianie blokuje. Trochę jak catch-22.
@Swietowit to nie jest sprzeczność, tylko kwestia rodzaju uwagi. Jest różnica między śledzeniem afirmacji jako projektu do odhaczenia a naturalnym zauważaniem że coś się zmienia. Pierwsze tworzy napięcie, drugie jest bardziej obserwacją. Nie trzeba co tydzień sprawdzać 'czy już działa' - wystarczy że od czasu do czasu zatrzymasz się i zapytasz siebie czy to zdanie nadal coś porusza, czy przeszło w tło. To różne rodzaje uwagi.
@Gerwazy64 ale jak ktoś jest niecierpliwy z natury, to to 'naturalne zauważanie' staje się tak samo stresujące jak sprawdzanie. Przynajmniej u mnie tak. Za każdym razem jak 'naturalnie' się zatrzymuję, zaraz mi przychodzi do głowy że chyba nic się nie dzieje. Czy to znaczy że afirmacje po prostu nie są dla takich osób jak ja?