Zastanawiam się ostatnio nad czymś, co chyba rzadko poruszamy wprost. Robiłam rozkład dla koleżanki i przy okazji wyszło, że pyta o swoje dziecko - ma może osiem lat. Zastanowiłam się, czy w ogóle powinnam była to robić. Z jednej strony karty to tylko symbol, z drugiej - czy dziecko może być w ogóle świadomym uczestnikiem takiej sesji? Wy jak to widzicie? Czy robiliście kiedyś rozkłady dla dzieci albo o dzieciach?
To jest naprawdę ciekawe pytanie bo rozróżniłabym dwie rzeczy: rozkład dla dziecka, czyli z jego udziałem, i rozkład o dziecku, gdzie pyta rodzic. To są moim zdaniem zupełnie różne sytuacje etycznie. Pierwsze budzi moje wątpliwości, drugie - mniej, bo rodzice stale podejmują decyzje za dzieci. Ale co myślisz, czy ta koleżanka pytała w imieniu dziecka, czy dziecko samo chciało? 🙂
@Agatka03 właśnie, ona pytała sama, dziecko nie było obecne. Ale to mnie skłoniło do szerszego myślenia - bo widziałam posty na innych forach, gdzie ktoś robi rozkład siedmiolatkowi bo dziecko "chce wiedzieć przyszłość". I to mnie trochę niepokoi. Czy dziecko w ogóle rozumie, czym jest karta tarota i co oznacza interpretacja?
Muszę powiedzieć, że pracuję z energią od dawna i mój stosunek do wróżenia dzieciom jest dość jednoznaczny - dzieci mają wyjątkowo otwarte pole energetyczne, są bardzo podatne na sugestię. Jeśli powiesz ośmiolatkowi, że karta mówi coś trudnego o jego przyszłości, to może wsiąknąć głębiej niż u dorosłego. Nie chodzi mi tylko o psychologię, ale też o to, jak pracuje ich energia.
@Pucharka57 a masz jakieś konkretniejsze podstawy do tego twierdzenia o polu energetycznym dzieci? Pytam serio, bo sam interesuję się różnymi tradycjami i w wielu z nich dzieci były wręcz postrzegane jako bardziej wyczulone, nie bardziej podatne na szkodę. Gdzie tu niebezpieczeństwo?
hmm, Zatrzymałabym się chwilę przy tym, co powiedziała Pucharka57, bo to ważny punkt. W różnych tradycjach - astrologicznych, kabalistycznych - rzeczywiście istniały praktyki tworzenia horoskopów czy wróżb dla dzieci, ale zawsze robił to ktoś dorosły i interpretacja była zarezerwowana dla rodziców lub opiekunów, nie dla dziecka. Dziecko nie uczestniczyło bezpośrednio. Myślę, że ta granica jest kluczowa.
No właśnie,ale skoro już mówimy o tej granicy - to od jakiego wieku dziecko mogłoby uczestniczyć, gdybyśmy mieli to jakoś określić? Macie jakiś własny punkt odniesienia? Bo rozumiem, że pięciolatek to co innego niż czternastolatek.
Moim zdaniem dwanaście lat to taki naturalny próg, bo numerologicznie to rok przejścia - trzy cykle po cztery lata. Dziecko zaczyna budować własną tożsamość liczbową, jeśli tak można to ująć. Wcześniej energetycznie jeszcze nie jest gotowe na odbiór takich informacji.
@Profetka95 hm, nie jestem pewna tej interpretacji z cyklami. Czy możesz rozwinąć, skąd to dokładnie bierzesz? Bo ja też pracuje z numerologią i nie spotkałam się z takim ujeciem w żadnym tekście, który znam. 😉
@Dziedzilia55 to moje własne obserwacje z praktyki, nie cytat. Widziałam wyraźne zmiany w odczytach przy przejsciu z jedenastego na dwunasty rok życia. Ale rozumiem, że to subiektywne.
Przepraszam, może to głupie pytanie, ale - a co jeśli dziecko samo pyta o karty? Moja bratanica ma dziesięć lat i ją strasznie ciągnie do tarota, ogląda moje talie, pyta co znaczą obrazki. Czy to już jest sygnał, że mogę jej pokazać chociaż podstawy?
@Albitka to nie jest głupie pytanie, ale warto rozróżnić dwie rzeczy: pkoazanie dziecku, jak wyglądają karty, co przedstawiają obrazki - to jest jak czytanie bajki z symbolami. Ale robienie "prawdziwego" rozkładu z pytaniem o przyszłość to zupełnie inna sytuacja. Czy bratanica pyta o wróżenie, czy po prostu lubi obrazki?
@Agatka03 no właśnie, ona głównie mówi "a co ta pani na karcie robi" i "dlaczego tu jest księżyc". Chyba faktycznie bardziej ją interesują obrazy niż przepowiednia. Ale skoro się już zaciekawiła, to nie wiem, czy powiedzieć jej więcej czy lepiej poczekać.
Słuchajcie, wtrącę się, bo czytam tę dyskusję i mam wrażenie, że mieszamy dwie rzeczy. Edukowanie dziecka o symbolice - nie ma nic złego. Sam znam ludzi, którzy tę drogę zaczęli właśnie od ciekawości w dzieciństwie. Problem zaczyna się, gdy wróżenie staje się czymś, co buduje przekonania o determinizmie. Dziecku można powiedzieć "ta karta oznacza zmiany", ale zupełnie inaczej działa to na dziesięciolatka niż na dorosłego.
A ja mam pytanie z innej strony - czy ktoś z was miał sytuację,że rodzic prosił o rozkład dla dziecka, bo był w konflikcie z tym dzieckiem albo chciał "sprawdzić" co dziecko myśli? Bo mi się wydaje że to jeszcze bardziej etycznie skomplikowane.
To jest świetne pytanie i szczerze - tak, miałam raz taką sytuację. Matka prosila o rozkład dotyczący nastoletniego syna i po kilku minutach rozmowy było jasne, że chce uzyskać informacje, które pomogą jej kontrolować dziecko. Odmówiłam. Nie dlatego, że tarota nie wolno używać w takich kontekstach w ogole ale dlatego, że intencja była po prostu zła.
Och, to musi być trudna sytuacja, odmówić komuś, kto przyszedł po pomoc. Ale mam pytanie - jak ty to rozpoznajesz? Skąd wiesz, że ktoś ma złą intencję, a nie po prostu jest zdesperowanym rodzicem?
@Cesarzowna62 przez rozmowę. Pytam zawsze, po co ktoś potrzebuje tej informacji i co z nią zrobi. Zdesperowany rodzic mowi "chcę wiedzieć, czy moje dziecko jest bezpieczne". Kontrolujący rodzic mówi "chcę wiedzieć, z kim on rozmawia i co planuje". Różnica jest zazwyczaj dość wyraźna
Wracając do tego, co mówił Cyprian_S wcześniej - nie chodziło mi o to, że tradycje widziały dzieci jako słabsze. Wręcz przeciwnie, właśnie dlatego, że ich energia jest bardziej otwarta i nieukształtowana, informacje z rozkładu mogą działać jak samonapełniająca się przepowiednia. Dorosły filtruje, dziecko często bierze dosłownie.
@Pucharka57 to właśnie jest clou tej dyskusji, moim zdaniem. Nie chodzi o to, czy karty "działają" na dzieci inaczej, tylko o to, jak dziecko przetwarza narrację. I tu wiek ma znaczenie, ale nie tylko biologiczny - dojrzałość emocjonalna jest tutaj ważniejsza niż data urodzenia.
@Numerolog.2 właśnie, i to jest chyba najważniejsze zdanie w całej tej dyskusji. Bo jak definiujemy dojrzałość emocjonalną u dziecka? Mam na myśli - czy jest jakiś konkretny sygnał, który mówi "ten człowiek jest gotowy na taką rozmowę", niezależnie od tego ile ma lat?
@Cyprian_S myślę, że jednym z sygnałów jest zdolność do oddzielenia narracji od faktu. Czyli dziecko, które słyszy "ta karta mówi, że czeka cię trudny czas" i potrafi zapytać "ale skąd wiadomo, że tak będzie?" - to jest coś. Pytanie krytyczne wobec źródła to dobry wskaźnik. Ale to moje obserwacje, nie jakaś gotowa skala.
@Numerolog.2 to mnie trochę niepokoi jako kryterium, bo ono zakłada, że dziecko samo musi się bronić przed ewentualnym wpływem rozkładu. A może to powinien być obowiązek osoby robiącej odczyt, żeby nigdy nie wypowiadać się w sposób, który może wywołać taką sugestię? Czy nie przerzucamy odpowiedzialności?
Myślę że Florka ma rację i to jest sedno całej tej dyskusji. Pytanie "od jakiego wieku" jest wtórne wobec pytania "jak to robić". Znam dorosłych, którzy po jednym źle poprowadzonym odczycie latami mieli problem z decyzjami. Dziecko to tylko bardziej wyrazisty przykład ogólnego problemu odpowiedzialności wróżbity.
@Agatka03 zgadzam się, ale nie do końca. Dorosły ma więcej zasobów, żeby skonfrontować to z innymi osobami, z terapeutą, z własnym doświadczeniem. Dziecko tych zasobów jeszcze nie ma. Więc jednak wiek i etap życia ma znaczenie jako czynnik ryzyka, nawet jeśli nie jest jedynym.
A czy ktoś w ogóle rozmawiał z dziećmi o tym, co one same myślą o kartach? Bo my tu rozmawiamy o dzieciach, ale bez dzieci. Mam wrażenie, że trochę za bardzo decydujemy za nich. 😛
@Ninka no tak ale mamy tu forum ezoteryczne dla dorosłych, więc siłą rzeczy rozmawiamy między sobą 🙂 Choć masz rację w sensie ogólnym - zanim zrobiłam jakikolwiek rytuał dla kogoś bliskiego, zapytałam go o zgodę. Może to zasada, którą warto stosować zawsze, niezależnie od wieku?
Właśnie, zgoda - to słowo klucz. Ale czy dziecko w wieku ośmiu czy dziewięciu lat moze udzielić świadomej zgody na coś, czego konsekwencji nie rozumie? Pytam szczerze, bo sama mam siostrzenicę w tym wieku i nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby jej proponować jakikolwiek odczyt, ale teraz zaczynam się zastanawiać, skąd właściwie ta granica.
@Cesarzowna62 to jest bardzo dobre pytanie i myślę, że odpowiedź leży gdzie indziej niż w samym tarocie. Pytasz o świadomą zgodę - ale to jest kategoria prawna i psychologiczna, nie ezoteryczna. W polskim prawie dziecko poniżej trzynastego roku życia niema zdolności do czynności prawnych. Czy to przekłada się na ezoterykę jeden do jednego? Pewnie nie. Ale daje do myślenia
@Bogumil to ciekawy punkt, ale chyba nie do końca porównywalny, bo prawo reguluje czynności mające skutki w świecie materialnym. Rozkład tarota nie jest umową. Czy w ogóle można stosować takie analogie? Nie krytykuję, naprawdę pytam, bo nie wiem jak to rozgraniczyć.
Wracając do granicy wieku - wydaje mi się, że pomijamy jeden wymiar. Trzynasty rok to w wielu tradycjach próg inicjacyjny, w judaizmie bar micwa, w wielu kulturach pierwotnych rytuały przejścia. To nie jest przypadkowe. Może ta liczba ma głębsze znaczenie niż tylko prawne regulacje?
@Profetka95 bar micwa i rytuały przejścia to były zazwyczaj zdarzenia, po których dziecko stawało się częścią wspólnoty z jej wsparciem, nie zostawało samo z informacją. To zupełnie inny kontekst niż prywatny odczyt kart. Czy możemy je naprawdę porównywać?
Czytam tę dyskusję i mam wrażenie, że wracamy cały czas do punktu wyjścia. Może pytanie nie brzmi "od jakiego wieku", tylko "w jakiej sytuacji i z kim". Bratanica Albitki, która pyta o obrazki na kartach, i dziecko, któremu rodzic robi rozkład dotyczący jego przyszłości szkolnej - to są dwie różne sytuacje, niemal nieporównywalne. I żadna skala wiekowa tego nie rozdzieli lepiej niż kontekst.