Szamanizm to jedna z najstarszych duchowych ścieżek ludzkości - sięga czasów, gdy pierwsi ludzie próbowali porozumieć się z siłami natury i zrozumieć otaczający ich świat. To nie religia w klasycznym sensie, lecz zbiór praktyk, w których człowiek świadomie wkracza w odmienne stany świadomości, by nawiązać kontakt ze światem duchów, zdobyć wiedzę i przywrócić równowagę. W naszym najnowszym artykule przybliżamy rolę szamana, symbolikę bębna, trzy światy szamańskiej rzeczywistości oraz sztukę uzdrawiania duszy.
Cały artykuł przeczytasz tutaj: Szamanizm - podróż między światami
Ojej, temat który chodzi za mną od dawna 🙂 Zawsze się zastanawiałam, czy szamanizm to w ogóle religia? I czy to coś, w co trzeba się wrodzić, czy każdy może spróbować?
@Golta u mnie to była droga przez wiele lat, więc powiem tak jak czuję. To nie religia w tym klasycznym sensie, raczej zestaw praktyk, technika. Podstaw spokojnie można się nauczyć, ale żeby zostać prawdziwym szamanem, zwykle dostaje się takie „wezwanie” i przechodzi długą inicjację.
@Caroletta no ale przeciez szamanizm to napewno religia. szaman to taki kaplan jak ksiadz, wogole nie widze roznicy, modla sie do duchow i tyle
@Dzikitaurus a jednak to co innego. Nie ma tu świętej księgi, dogmatu ani kościoła. Eliade nazwał to „techniką ekstazy”... szaman niczego nie głosi, tylko sam wchodzi w trans i działa. To praktyka, nie wyznanie.
Czytałem gdzieś że w tej podróży najważniejszy jest bęben. tylko nie kumam jak sam rytm moze przeniesc świadomość gdzie indziej? ktoś to ogarnia?
@Nibir działa tu monotonia. równy rytm, jakieś cztery do siedmiu uderzeń na sekundę, powoli przestawia mózg na fale theta, te same co na granicy snu i jawy. bęben bywa nazywany „koniem szamana”, bo dosłownie niesie świadomość.
U mnie zadziałało dokładnie tak. Byłam raz na warsztacie z bębnem i nie sądziłam, że taki monotonny dźwięk aż tak wycisza głowę... po kilkunastu minutach obrazy same zaczęły płynąć <3
Ech, moja babcia opowiadała o wiejskich znachorkach, co umiały „odczyniać” i gadać z czymś, czego nie widać. Dopiero teraz do mnie dociera, że to była taka nasza, lokalna odmiana tej samej starej wiedzy.
Czyli szaman to bardziej ktoś, kto działa, niż kapłan. A powiedzcie mi jeszcze o tych „światach”, bo ciągle się o nich czyta... górny, dolny. co to właściwie znaczy?
@Golta to trzy poziomy rzeczywistości. Świat górny to przewodnicy i nauczyciele, środkowy to nasza codzienność w duchowym wymiarze, a dolny to kraina zwierząt mocy. Łączy je oś świata, często wyobrażana jako drzewo albo góra.
Wow, w tym jest coś pięknego, że tą osią bywa właśnie drzewo albo góra. Jak się popatrzy na przyrodę, od razu łatwiej zrozumieć, czemu dawni ludzie widzieli w niej bramy do innych światów.
no dobra ale ten dolny świat brzmi trochę strasznie. to jakby zaświaty czy jak?
@Nibir spokojnie, wcale nie. Dolny świat to nie żadne zaświaty ani piekło... to poziom natury i zwierząt mocy, raczej opiekuńczy niż groźny. Schodzi się tam po siłę, nie po karę.
@Caroletta no wlasnie ze pieklo. tam siedza zle duchy, narazie tak to widze i tyle. po co komu tam schodzic
@Dzikitaurus to obraz z chrześcijaństwa, nie z szamanizmu. W tych tradycjach dolny świat jest neutralny, to dom sojuszników i zwierząt mocy. Żadnej „kary” tam nie ma, jest źródło siły.
Dla mnie to było chyba największe zaskoczenie... że tam wcale nie chodzi o strach. W swojej podróży czułam raczej opiekę niż jakiekolwiek zagrożenie.
A wy ciągle wspominacie o zwierzętach mocy... czym one się właściwie różnią od totemu? Bo dla mnie to brzmi prawie tak samo 🙂
@Golta to pokrewne, ale nie to samo. Totem jest symbolem rodowym albo klanowym, dziedziczonym, wspólnym dla całej grupy. Zwierzę mocy jest twoje, osobiste, i może się zmieniać na różnych etapach życia.
U nas w rodzinie w opowieściach ciągle wracała sowa. Nigdy bym nie pomyślała, że można to rozumieć jako takiego osobistego przewodnika <3
a jak sie w ogole rozpoznaje swoje zwierze mocy? samo przychodzi czy jak?
@Nibir zwykle pojawia się w podróży albo we śnie, i często wraca kilka razy w życiu. Nie wybiera się go głową... w szamanizmie raczej się je przywołuje w transie i patrzy, kto przyjdzie.
@Caroletta ale przeciez zwierze mocy to napewno to samo co totem, conajmniej ja tak zawsze myslalem. jedno i drugie to zwierze opiekun no nie?
@Dzikitaurus no właśnie nie. Totem jest grupowy i dziedziczony, a zwierzę mocy osobiste. Oba dotyczą zwierzęcej symboliki, ale to naprawdę nie synonimy.
Hmm, ciekawe jest to, że tyle kultur zupełnie niezależnie od siebie doszło do idei zwierzęcych przewodników. Chyba coś to mówi o naszej wspólnej naturze.
A na czym w ogóle polega to szamańskie uzdrawianie? Bo chyba właśnie po to ludzie najczęściej szukali szamana, prawda?
@Golta klasycznie idzie to dwutorowo. odzyskiwanie duszy to przywrócenie tej „części duszy”, którą się gubi po traumie, a ekstrakcja to usunięcie z ciała obcej energii. chorobę widziano często jako utratę mocy albo coś, co siedzi w środku a siedzieć nie powinno.
„Utrata części duszy” po czymś trudnym... to obraz, który strasznie do mnie przemawia. Nawet bez wiary w duchy dobrze oddaje to, co się czuje po jakiejś stracie.
no i teraz to co mnie meczy. ciagle sie slyszy o roslinach mocy, ayahuasce i takich tam. trans zawsze wymaga takich substancji czy nie?
@Nibir nie, wcale nie. w wielu tradycjach, choćby syberyjskiej, to bęben i rytm są główną drogą do transu, a nie żadne rośliny. rośliny mocy to osobna ścieżka, mocno kulturowa i ryzykowna, ale nie warunek.
No dokładnie. Sama nigdy po nic takiego nie sięgałam, a mimo to bęben potrafił mnie zabrać naprawdę daleko. Rytm w zupełności wystarcza.
@Caroletta no dobra ale zeby cos w ogole zobaczyc to napewno trzeba wziasc jakies ziola albo grzyby. bez tego to poprostu siedzenie przy bebnie i tyle
@Dzikitaurus przecież mówiliśmy to już kilka razy. Sam rytm bębna wystarcza, żeby wejść w odmienny stan, to kwestia monotonii i fal theta, nie ziół. Miliony sesji odbyły się bez czegokolwiek.
Oj, dobrze że to mówicie. Bałam się trochę, że bez „czegoś” w ogóle nie da się tego doświadczyć, a to człowieka zniechęca.
A jakich w ogóle narzędzi używa szaman, oprócz tego bębna?
@Golta najczęściej grzechotki, piór do oczyszczania, ziół i dymów... bylicy, jałowca, szałwii, a do tego kamieni i stroju. W tej tradycji każdy taki przedmiot to „sprzymierzeniec”, a nie ozdoba.
Ten dym z ziół do oczyszczania przestrzeni spotyka się chyba wszędzie na świecie, od bylicy po szałwię. Prosta rzecz, a naprawdę koi.
a da sie dzisiaj w ogole praktykowac szamanizm mieszkajac w miescie? czy to juz tylko taka historia z ksiazek?
@Nibir da się. Michael Harner wyodrębnił tak zwany szamanizm podstawowy (ang. core shamanism), czyli uniwersalne techniki, zwłaszcza tę podróż z bębnem, dostępne też dziś. To nie zastępuje żywych tradycji rdzennych, ale pozwala pracować z samą metodą, nawet w mieście.
No właśnie dzięki takiemu podejściu sama zaczęłam 🙂 Warsztaty, nagrania bębna, praca w grupie... to wszystko naprawdę działa, nawet w wielkim mieście.
no dobra dobra, nie musicie sie tak od razu unosic 🙁 a i tak uwazam ze ci szamani byli tylko na syberii, wogole to syberyjska rzecz, conajmniej stamtad wyszlo i nigdzie indziej tego nie bylo
@Dzikitaurus to zjawisko globalne, spokojnie. Amazonia, Mongolia, Korea, Saamowie, obie Ameryki, Afryka. Samo słowo „szaman” pochodzi z języka ewenkijskiego z Syberii, ale praktyki są rozsiane po całym świecie.
No proszę, to pięknie tłumaczy, czemu opowieści mojej babci z polskiej wsi brzmią tak podobnie do tych z drugiego końca świata.
A gdyby ktoś chciał tak naprawdę ostrożnie spróbować tej podróży z bębnem... od czego najbezpieczniej zacząć?
@Golta od jasnej intencji i spokojnego miejsca. weź nagranie równego bębna, krótka sesja, a po powrocie koniecznie się uziem. tylko nie łącz tego z żadnymi substancjami, a jak wchodzą trudne emocje, to najpierw ktoś doświadczony obok.
Dobra rada z tym uziemieniem. Po sesji zawsze warto coś zjeść i tak dosłownie wrócić „do ciała”, bo inaczej można potem chodzić cała rozkojarzona.
I cierpliwość, dużo cierpliwości. Za pierwszym razem prawie nic nie zobaczyłam... dopiero z czasem te obrazy zrobiły się wyraźniejsze.