no właśnie, szukałam czegoś dla siebie a wszędzie tylko te modlitwy żeby mąż wyszedł z nałogu, żeby dać mu siłę, żeby przy nim wytrwać... a co z nami, z żonami które po prostu już NIE CHCĄ?
bo ja go nie kocham. koniec, kropka. nie chcę walczyć, nie chcę dawać kolejnych szans, chcę się modlić żeby Bóg mnie od niego uwolnił, żeby dał mi tyle siły żebym wreszcie odeszła i nie bała się co powie moja rodzina. wstyd ich powstrzymuje, wiesz? ale ja mam już dość.
szans było za dużo, przez te dwa lata ile razy mówiłam „ostatni raz”... a teraz jego mama wierzy że jak będzie miał rodzinę przy sobie to wyjdzie z tego, że jak się zgodzi na ośrodek to wszystko bedzie dobrze. no może i wyjdzie, daj Boże. ale co to zmienia dla mnie? ja go po prostu nie chcę.
gdzies czytalam historię kobiety, której mąż pił i wyszedł z tego dzięki jej poświęceniu. super dla niej, naprawdę. ale ja nie jestem nią i nie muszę całego życia poświęcać na bawienie ćpuna...
powiedzcie mi że mam prawo tak myśleć. że mam prawo to zostawić.
no wiem że to brzmi brutalnie ale jak ktoś jest prawdziwym nałogowcem, to szczerość wymaga powiedzenia wprost, lepiej odejść. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić, to rozumiem... ale modlitwy i czekanie same w sobie nic nie zmienią jeśli on sam nie chce pomocy
@krysztal32 no wiesz, masz pelne prawo tak myslec i nikt ci tego nie odbierze 🙂 każda z nas ma prawo uwolnić się od czegoś co sprawia ból i odbiera siły... na pewno zrobiłaś wszystko co mogłaś, żeby to naprawić. pozdrawiam ciepło 🙂