Chcę powiedzieć kilka słów do tych, którzy noszą w sobie ciężar, smutek albo po prostu nie wiedzą już w którą stronę iść.

Życie potrafi być naprawdę poplątane. Człowiek goni za czymś, martwi się, szuka sensu i często sam nie wie czego właściwie szuka. A tymczasem to co naprawde ważne, gdzieś ucieka bokiem. Świat zasypuje nas rzeczami: telewizja, samochód, telefon, komputer i człowiek zaczyna myśleć ze to jest właśnie cel. A serce robi się twarde, zamknięte, coraz mniej miejsca w nim na drugiego człowieka.

No i patrząc na to co się dzieje dookoła, katastrofy, wojny, wypadki, choroby, to aż trudno nie zapytać ile jeszcze potrzeba żebyśmy sie opamiętali. Choć może to nie jest do końca tak, że świat nas nie ostrzega. On ostrzega cały czas. To my nie słuchamy.

Gonitwa za pieniędzmi, za luksusem, a w tym wszystkim nienawiść, chciwość, obojętność na bliźniego... i gdzie tu miejsce na zwykłą ludzką troskę?

Ale jest coś ważnego co chcę powiedzieć szczególnie tym, którzy teraz cierpią i czują się sami. Jezus nie jest zaskoczony twoją sytuacja. On wie. I wola, żebyś mu powierzył i myśli i obawy i plany. Im szybciej to zrobisz, tym szybciej poczujesz jakąś ulgę w tym smutku, naprawdę. Nie jesteś sam, nie jesteś sama. Rób swoje, żyj uczciwie, a wszystko co trudne da się przejść.

I jeszcze jedno, bo o tym za mało się mówi: mamy Matkę Bożą, która nie odpusci dopóki nie wyprosí dla nas tego czego potrzebujemy. Ona wycierpiała swoje, ale wytrwała. I nam też daje tę siłę.

Więc otwórzmy serca, módlmy się szczerze, nie bójmy się prosić o pomoc Anioła Stróża czy swojego Patrona. Życie ma sens tylko z Bogiem, to nie jest tylko pobożne zdanie, to jest po prostu prawda.