Ten dystans, o którym mówisz, to jest coś, co w niektórych tradycjach jest celowo wywoływane. Nie jako przeszkoda, tylko jako punkt wejścia. Widzisz siebie z zewnątrz, więc przez chwilę nie jesteś w pełni zidentyfikowany z tym, co robisz - i to może być moment, w którym coś rzeczywiście się otwiera, zamiast działać na autopilocie.
@Stefcia04 tylko że to wymaga trochę odwrócenia tego, co Sylwester opisuje. On mówi, że ten dystans go blokuje, a ty sugerujesz, że to może być wejście. Żeby to zadziałało, musisz chyba zaufać temu dyskomfortowi, a nie próbować go zatrzeć przez powrót do rutyny.
A da się to jakoś opisać, co to znaczy, że coś jest "twoje" niezależnie od przedmiotów? Bo rozumiem intuicyjnie, ale chciałabym to lepiej uchwycić. Czy to jest intencja? Gest? Coś innego?
@Teodozja_H trudne pytanie. Chyba to jest coś w rytmie - że wiesz, kiedy zaczynasz i kiedy kończysz, i że ta granica jest wyraźna nawet jeśli wszystko wokół jest inne. Przedmioty pomagają tę granicę rysować, ale nie są granicą same w sobie.
To mi przypomina coś, o czym czytałam w kontekście tradycji japońskich - że rytuał podróżny był często powiązany z momentem przekroczenia progu, nie z konkretnym miejscem docelowym. Sama droga była traktowana jako przestrzeń obrzędowa. Nie wiem, czy to bezpośrednio tu pasuje, ale ta myśl, że rytuał nie potrzebuje konkretnego miejsca, tylko konkretnego momentu - to jest coś.
@Emilka54 to ciekawe, ale mam pytanie - jak to wyglądało praktycznie? Bo "przekroczenie progu" brzmi ładnie jako metafora, ale co to znaczyło w konkretnym działaniu? Modlitwa przy wychodzeniu z domu? Jakiś gest?
@Norbert76 różnie, zależnie od tradycji i okresu. Przy wychodzeniu w podróż na przykład dotknięcie framugi, albo specyficzne pożegnania - nie jak co dzień. Było też coś takiego jak zostawianie ofiary przy kamieniach granicznych - dosai, takie posągowe figury przy rozstajach, które miały chronić podróżnych. To nie było odprawiane w konkretnym miejscu, tylko przy przejściach. Próg, rozstaj, brama - te miejsca miały status.
Słuchając tej rozmowy pomyślałam, że może moje otwieranie okna w hotelach to jest właśnie ta wersja progu. Nie symbolizuję niczego świadomie, ale robię to zawsze na początku, zanim cokolwiek innego. Zanim odłożę walizkę.
@Karinka54 I to jest chyba odpowiedź na pytanie Sylwestra o autentyczność. Karinka nie zastanawiała się, czy to jest prawdziwe - po prostu robiła. I to robiła konsekwentnie. Ten gest stał się jej punktem wejścia w nowe miejsce. Nie musiała go analizować, żeby działał.
Mam z tym pewien zgrzyt, bo trochę za łatwo to brzmi. Jakby wystarczyło cokolwiek robić konsekwentnie i już jest rytuał. Ale czy nawyk to to samo co rytuał? Myję zęby konsekwentnie, ale bym tego nie nazwała praktyką. Co sprawia, że jedno jest nawykiem, a drugie czymś więcej?